@nikoskarabasis Η Ελλάδα αλλάζει αφήγημα. Η Διακήρυξη των Ενενήντα Ένα ήταν προφητική. Σήμερα γίνεται συνείδηση ενός ολόκληρου λαού. Η Αλήθεια δεν σβήνεται. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr | ✒️ By the Power of Signature — The Truth Network Αν θες αληθινή ενημέρωση, κάνε follow τώρα. Αν συμφωνείς έστω και σε μία φράση, άφησε καρδιά. Κάν’ το share για να φτάσει παντού. Και γράψε στα σχόλια: Πιστεύεις ότι η Ελλάδα χρειάζεται νέο αφήγημα; 🌐🔗 nikoskarabasis.gr Η Διακήρυξη των Ενενήντα Ένα δεν ήταν προειδοποίηση. Ήταν πρόβλεψη. Και σήμερα—σε μόλις πέντε μήνες—επαληθεύτηκε λέξη προς λέξη. Τι πιστεύετε ότι θα γίνει στους επόμενους πέντε; 🌐🔗 nikoskarabasis.gr #πολιτική #Ελλάδα #αλήθεια #κοινωνία #TheTruthNetwork #επικαιρότητα #υπογραφη #nikoskarabasis #KarabasisReports
♬ original sound – nikos karabasis
Τον περασμένο Ιούνιο δημοσιεύτηκε η Διακήρυξη των ενενήντα ενός.
Ένα κείμενο ενενήντα μιας προσωπικοτήτων: πανεπιστημιακών, επαγγελματιών, διπλωματών, εκπαιδευτικών, στρατιωτικών, ανθρώπων του Πολιτισμού.
Γνωστών, με κοινωνική απήχηση, αλλά όχι ταυτισμένων με κανένα πολιτικό κόμμα.
Άλλοι προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Και έκαναν τρία πράγματα:
Πρώτον, διαπίστωσαν πολιτικό κενό.
Δεύτερον, το περιέγραψαν και το τεκμηρίωσαν πλήρως.
Τρίτον, ζήτησαν να καλυφθεί από πρόσωπα που έχουν κυβερνήσει, έχουν δικαιωθεί στις απόψεις τους και μπορούν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση.
Η διακήρυξη αυτή — θα τη βρείτε στο Διαδίκτυο πληκτρολογώντας diakirixi ενενηντα ένα τελεία gr — έχει συγκεντρώσει ήδη χιλιάδες υπογραφές.
Και σήμερα είναι πιο επίκαιρη από τότε.
Τότε κανείς δεν μιλούσε για πολιτικό κενό.
Σήμερα μιλούν όλοι.
Τότε κανείς δεν μιλούσε για επιστροφή ηγετών.
Σήμερα μιλούν για τουλάχιστον δύο πρώην πρωθυπουργούς που μπορεί να επιστρέψουν.
Οι δημοσκόποι μετράνε κόμματα που δεν υπάρχουν ακόμη.
Η Διακήρυξη των ενενήντα ενός αποδεικνύεται προφητική.
Είπε πράγματα «αδιανόητα» τότε, που μέσα σε πέντε μήνες μοιάζουν αυτονόητα.
Υπέδειξε διέξοδο που τότε δεν σκεφτόταν κανείς — και τώρα τη συζητούν όλοι.
Γι’ αυτό αξίζει να τη διαβάσετε ξανά.
Και να την υπογράψετε μαζικά μέσω της πλατφόρμας diakirixi ενενηντα ένα τελεία gr.
Στους μήνες που ακολούθησαν, η διακήρυξη αυτή μετατρέπεται σε νέο πολιτικό αφήγημα.
Που γίνεται συνείδηση σε όλο και περισσότερους.
Ας τη δούμε υπό το φως όσων ακολούθησαν.
Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα ανάμεσα σε δύο πρωτοφανή κενά:
Ένα εσωτερικό κενό εκπροσώπησης.
Και ένα κενό εξωτερικών ανατροπών, πολιτικών και γεωπολιτικών.
Δύο κενά που απειλούν να μας παγιδεύσουν σε επικίνδυνη περιδίνηση.
Μια χώρα που αποσταθεροποιείται εσωτερικά αλλά γύρω της το διεθνές περιβάλλον είναι σταθερό, κάπως κρατιέται.
Μια χώρα σταθερή εσωτερικά αντέχει διεθνείς ανατροπές.
Αλλά όταν αποσταθεροποιούνται τα πάντα — μέσα και έξω — τότε το χάος βρίσκεται προ των πυλών.
Στο εσωτερικό, η δημοσκοπική πτώση της κυβέρνησης συνεχίζεται.
Σήμερα, σε πρόθεση ψήφου, βρίσκεται ανάμεσα στο είκοσι ένα και στο είκοσι τέσσερα τοις εκατό.
Πέντε έως οκτώ μονάδες χαμηλότερα από τον Μάιο του δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα, πριν τις ευρωεκλογές.
Η φυγή ψηφοφόρων συνεχίζεται.
Αλλά υπάρχει κάτι σοβαρότερο: η πτώση της κυβέρνησης συμπίπτει με στασιμότητα ή κατάρρευση όλων των άλλων κομμάτων που κυβέρνησαν.
Οι ψηφοφόροι εγκαταλείπουν τη Νέα Δημοκρατία αλλά δεν πηγαίνουν σε άλλα κόμματα εξουσίας.
Εκατομμύρια πολίτες δεν νιώθουν να εκπροσωπούνται.
Ή ψηφίζουν την τελευταία στιγμή το «μικρότερο κακό».
Το πολιτικό σύστημα απονομιμοποιείται.
Δεν παράγει εναλλακτικές λύσεις.
Αποσυντίθεται.
Στο διεθνές περιβάλλον, όλα ανατρέπονται.
Η Δύση διχάζεται.
Η Αμερική φαίνεται να έχει «απασφαλίσει».
Η Ευρώπη παραπαίει.
Η παράνομη μετανάστευση, η ατζέντα της πολιτικής ορθότητας και η βεβιασμένη εγκατάλειψη των υδρογονανθράκων προκαλούν ανατροπές παντού.
Διαλύουν την κοινωνική συνοχή.
Ανατρέπουν πολιτικές ισορροπίες.
Εκτοξεύουν το κόστος ενέργειας.
Υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της Δύσης.
Αποδυναμώνουν τα καθεστωτικά κόμματα.
Φέρνουν στο προσκήνιο εξωσυστημικές δυνάμεις.
Και η Ελλάδα έχει και ένα πρόσθετο, υπαρξιακό πρόβλημα:
Απέναντί της βρίσκεται μια Τουρκία πιο απειλητική από ποτέ, για ολόκληρη την περιοχή και για την ίδια τη χώρα.
Αληθινό κράτος – ταραξίας.
Αντί να χτίζουμε συμμαχίες με κράτη που βλέπουν την Τουρκία ως αντίπαλο, υπογράφουμε «συμφωνίες φιλίας» μαζί της.
Ακολουθούμε πολιτική κατευνασμού.
Ξεπλένουμε την Τουρκία στα μάτια τρίτων, την ώρα που εκείνη δημιουργεί νέα τετελεσμένα σε βάρος μας.
Και φυσικά αποθρασύνεται.
Τώρα παίρνει και οπλικά συστήματα που πριν δεν της έδιναν.
Πώς να μην τα πάρει, αφού εμείς την αναγορεύουμε «φίλη» μας και τη νομιμοποιούμε διεθνώς;
Η ελληνική παθογένεια δεν είναι τωρινή.
Έχουμε μόνιμο δημογραφικό μαρασμό: οι νέοι δεν κάνουν οικογένειες, δεν κάνουν παιδιά.
Καταπιανόμαστε με άλλα ζητήματα, την ώρα που η χώρα γερνά.
Έχουμε μόνιμο παραγωγικό μαρασμό.
Η οικονομία κινείται με ενέσεις κονδυλίων και επιδόματα.
Παραγωγικές επενδύσεις δεν γίνονται.
Η εξωστρέφεια μειώνεται.
Τα ελλείμματα διογκώνονται.
Επιπλέον, βιαστήκαμε στην απανθρακοποίηση.
Το κόστος ενέργειας έγινε αβίωτο για την κοινωνία και απαγορευτικό για επενδύσεις.
Το πετρέλαιο διεθνώς είναι σήμερα πολύ φθηνότερο από πριν δώδεκα χρόνια, αλλά οι λογαριασμοί φτάνουν διπλάσιοι.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει που ξεμπλόκαραν έρευνες σε ένα από τα τρία θαλάσσια οικόπεδα που είχαν ξεκινήσει το δύο χιλιάδες δέκα τέσσερα.
Και όμως όλες οι κυβερνήσεις μετά το δύο χιλιάδες δεκαπέντε τις πάγωσαν.
Και τώρα κάνουν τα αντίθετα από όσα έλεγαν.
Η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς καταρρέει.
Δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών δεν έχει ξεκινήσει η δίκη.
Το «επιτελικό κράτος» με δεκάδες υπουργούς έχει αποδειχθεί γραφειοκρατικό αδιέξοδο.
Η Δικαιοσύνη καρκινοβατεί.
Η εγκληματικότητα αυξάνεται.
Τα σχολεία παράγουν λειτουργικό αναλφαβητισμό.
Οι νέοι μαθαίνουν λιγότερα γράμματα, ενώ η παραβατικότητα εκτοξεύεται.
Η πρωτογενής παραγωγή φθίνει.
Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι έχουν εγκαταλειφθεί.
Το σκάνδαλο του οργανισμού πληρωμών αποκάλυψε ανικανότητα και διαφθορά.
Τα επιδόματα ανακουφίζουν προσωρινά, αλλά δεν είναι αναπτυξιακή στρατηγική — ειδικά όταν χρηματοδοτούνται από υπερφορολόγηση.
Και έχουμε σοβαρό πρόβλημα αξιακών προτύπων.
Επιβάλλεται αμφισβήτηση της οικογένειας, της πατρίδας, της ταυτότητας και των συνόρων.
Η θρησκευτικότητα υποβαθμίζεται.
Η κριτική σκέψη θεωρείται σχεδόν «απαγορευμένη».
Οι διαφωνίες αντιμετωπίζονται με καχυποψία.
Υπάρχουν ακόμη και δολοφονίες χαρακτήρων από σκοτεινά κέντρα χρηματοδότησης.
Τώρα αποκαλύπτονται από τους ίδιους τους χορηγούς τους.
Η νέα αμερικανική κυβέρνηση δημοσιοποίησε ποιοι χρηματοδοτήθηκαν για προπαγάνδα.
Και το πιο δραματικό: όλα αυτά που μας επιβλήθηκαν από το εξωτερικό, σήμερα ανατρέπονται στο εξωτερικό.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη ανατραπεί.
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες επίσης.
Κι εμείς παραμένουμε προσκολλημένοι σε στρεβλώσεις που πλέον αμφισβητούνται από εκείνους που μας τις επέβαλαν.
Καταγγείλαμε — σωστά — την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Αλλά δεν υπογραμμίσαμε ότι η Τουρκία έκανε τα ίδια στην Κύπρο και απειλεί ανοιχτά την Ελλάδα.
Τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλάζουν γραμμή και βγαίνει κερδισμένη η Τουρκία, που ασκεί πολιτική ισχύος.
Όχι η Ελλάδα, που επικαλείται το διεθνές δίκαιο χωρίς να στήνει συμμαχίες και χωρίς να υπερασπίζεται τα δικά της συμφέροντα.
Ακόμη και όταν το διεθνές δίκαιο της θάλασσας μας ευνοεί — όπως στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη — εμείς το εγκαταλείπουμε.
Και τώρα ετοιμάζουν πενταμερή διάσκεψη για την Ανατολική Μεσόγειο — πάγια τουρκική πρόταση — για να μοιράσουμε τα δικά μας.
Χωρίς αναφορά στο διεθνές δίκαιο.
Με δύο λόγια, η χώρα βουλιάζει σε τέλμα.
Όχι μόνο από ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά και της αντιπολίτευσης, που βουλιάζει μαζί της.
Δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα, γιατί αποτελούν μέρος του προβλήματος.
Χρειάζεται επειγόντως ηγεσία που θα μας βγάλει από το τέλμα.
Αυτή η ηγεσία δεν μπορεί να προκύψει από το σημερινό σύστημα.
Χρειάζεται υπέρβαση.
Από ανθρώπους που έχουν κυβερνήσει και διαθέτουν εμπειρία και διεθνή αναγνώριση, μαζί με νέα πρόσωπα εκτός πολιτικής που μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες.
Από ανθρώπους που αντιτίθενται στη λαθρομετανάστευση, στην ατζέντα της πολιτικής ορθότητας, στη βεβιασμένη πράσινη μετάβαση, στη δίωξη αντιφρονούντων.
Υπέρ της εθνικής ταυτότητας, των συμμαχιών, της αλλαγής παραγωγικού μοντέλου, της ανασυγκρότησης της Παιδείας.
Από ανθρώπους δυτικούς, που όμως έχουν ασκήσει κριτική στις παθογένειες της Δύσης — και επιβεβαιώνονται.
Από ανθρώπους που θα πουν δημόσια:
Δεν περισσεύει κανείς.
Η πολιτική ορθότητα τέλος.
Οι ακρότητες τέλος.
Η φίμωση αντιπάλων τέλος.
Η εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης τέλος.
Η ανοχή στη λαθρομετανάστευση τέλος.
Τέτοια πρόσωπα, αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να επινοηθούν.
Επειδή όμως υπάρχουν, πρέπει να επιστρατευθούν.
Και όλοι καταλαβαίνουν ποιοι τα πληρούν — και ποιοι δεν τα πληρούν.
Όσα διαπιστώθηκαν στη διακήρυξη επιβεβαιώθηκαν πλήρως στους πέντε μήνες που πέρασαν.
Τώρα δεν είναι απλώς διακήρυξη κάποιων.
Τείνουν να γίνουν συνείδηση της κοινωνίας.
Και κάθε κοινωνία, πριν αλλάξει τα πάντα, αλλάζει πρώτα τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό της.
Το αφήγημά της.
Κι όταν όσα συμβαίνουν γύρω μας προκαλούν απόγνωση, χρειάζεται νέο αφήγημα για να γεννηθεί η ελπίδα.
Αξίζει να διαβάσετε ξανά τη diakirixi ενενηντα ένα τελεία gr.
Και — το σημαντικότερο — να την υπογράψετε.
