@nikoskarabasis Η αλήθεια πίσω από τη «συμφωνία–θαύμα». Όταν διαβάσεις τους αριθμούς… καταλαβαίνεις πόσο λίγο σε σέβονται. Η ελλάδα δεν χρειάζεται πανηγύρια. Χρειάζεται αλήθεια. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr #KarabasisReports ♬ original sound – nikos karabasis
ένας ακόμα πρόσφατος ισχυρισμός της κυβέρνησης καταρρίπτεται.
πράγματι, για μερικά εικοσιτετράωρα, η κυβέρνηση πανηγύρισε τη νέα ενεργειακή συμφωνία που υπέγραψε με την αμερικανική εταιρία βέντσιουρ γκλόμπαλ λεντζι.
μια συμφωνία για εισαγωγή υγροποιημένου αερίου από την ελλάδα προς τον βορά, προς την ανατολική ευρώπη.
βουλγαρία, ρουμανία, ουκρανία και λοιπά.
μας είπαν ότι η ελλάδα γίνεται «διεθνής ενεργειακός κόμβος».
μας είπαν ότι παρακάμπτεται η τουρκία.
αλλά όταν βγήκαν οι λεπτομέρειες… η σιωπή ήταν εκκωφαντική.
για να έχετε καθαρή εικόνα, ακούστε προσεκτικά τους αριθμούς.
οι αριθμοί δεν ψεύδονται.
η ελλάδα προσπάθησε να γίνει ενεργειακός κόμβος πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, με τον αγωγό μπουργκάς–αλεξανδρούπολη, δύο χιλιάδες επτά έως δύο χιλιάδες οκτώ.
μεταφορά ρωσικού πετρελαίου προς τον νότο, παρακάμπτοντας τα δαρδανέλια και την τουρκία.
το σχέδιο δεν έγινε ποτέ.
οι αμερικανοί δεν το ήθελαν.
οι βούλγαροι το εγκατέλειψαν.
και η κυβέρνηση παπανδρέου το έθαψε οριστικά.
μετά, το δύο χιλιάδες δεκατρία, η κυβέρνηση σαμαρά ξαναπροσπάθησε με τον αγωγό ταπ, την προέκταση του ταναρ.
φυσικό αέριο από το αζερμπαϊτζάν προς την ιταλία, μέσω της βόρειας ελλάδας.
τότε θεωρήθηκε «μη ρεαλιστικό».
είχαν ήδη προχωρήσει σχέδια για να παρακαμφθεί η ελλάδα μέσω τουρκίας και βουλγαρίας.
όμως τελικά, η ελλάδα κέρδισε τη μάχη.
η συμφωνία υπογράφηκε.
και ναι — τότε η ελλάδα έγινε πραγματικός διεθνής κόμβος φυσικού αερίου.
η δυναμικότητα του ταπ είναι δέκα δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως, με δυνατότητα να φτάσει τα είκοσι δισεκατομμύρια.
και τώρα;
η νέα συμφωνία προβλέπει ότι μετά το δύο χιλιάδες τριάντα θα μπορούν να μεταφέρονται επιπλέον… μηδέν κόμμα επτά δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα τον χρόνο.
με μελλοντική προοπτική, ίσως, να φτάσουμε μέχρι τα τέσσερα δισεκατομμύρια.
δηλαδή, από τα δέκα δισεκατομμύρια που ήδη περνούν, προστίθεται μισό.
και γι’ αυτό πανηγυρίζουμε;
μάλλον δεν διάβασαν τα νούμερα.
κι όμως, υπάρχουν δύο παράμετροι που αξίζει να σημειώσουμε.
πρώτον: το νέο αέριο είναι αμερικανικό, όχι αζέρικο.
άρα, η κεντροανατολική ευρώπη αποκτά μια εναλλακτική πηγή, πέρα από τη ρωσία.
δεύτερον: αυτό το αέριο είναι τρεις φορές ακριβότερο.
πολύ ακριβότερο και από το αζέρικο.
χρήσιμο σε ώρα ανάγκης, αλλά όχι βιώσιμο για μακροχρόνιο εφοδιασμό.
γι’ αυτό και οι ποσότητες είναι μικρές.
και για την περιβόητη «παράκαμψη» της τουρκίας…
μην κοροϊδευόμαστε.
ο ταπ περνάει από την ελλάδα αφού πρώτα περνάει από την τουρκία.
και η τουρκία προμηθεύει την ευρώπη με είκοσι τέσσερα έως είκοσι επτά δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα τον χρόνο.
όχι η ελλάδα.
δυο λεπτομέρειες ακόμα:
το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο δεν πρόκειται να μειώσει τις τιμές στην ελλάδα.
και η στρατηγική του σημασία υπάρχει μόνο όσο οι σχέσεις ευρώπης–ρωσίας μένουν τεταμένες.
αν τελειώσει ο πόλεμος στην ουκρανία — κάτι πολύ πιθανό τους επόμενους μήνες — η ρωσία θα απαιτήσει άρση κυρώσεων και επαναφορά ροών.
όχι στα παλιά επίπεδα των εκατόν πενήντα δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων τον χρόνο.
αλλά αρκετά ώστε να ξαναγίνει η φθηνότερη επιλογή.
και δύσκολα οι ευρωπαίοι θα αντισταθούν σ’ αυτό.
ναι, πρέπει να διαφοροποιούμε τις πηγές.
ναι, πρέπει η ευρώπη να έχει λύσεις ανάγκης.
αλλά η συμφωνία αυτή είναι μικρή, οριακή — και πολύ ακριβή.
και μάλιστα αφορά κάτι που θα συμβεί μετά το δύο χιλιάδες τριάντα, ενώ οι συνθήκες έως το δύο χιλιάδες είκοσι έξι μπορεί να έχουν αλλάξει εντελώς.
πραγματική λύση για την ευρώπη είναι η ανατολική μεσόγειος.
τα κοιτάσματα εκεί.
τα οποία δεν ελέγχει η ρωσία.
αλλά τα διεκδικεί η τουρκία.
και η τουρκία συνεργάζεται πλήρως με τη ρωσία ενεργειακά.
η ελλάδα θα μπορούσε να είναι πραγματικός κόμβος με τον αγωγό ηστ μεντ.
φθηνό αέριο.
προστιθέμενη αξία.
εγχώρια χρήση.
και όμως, δεν τον προωθήσαμε.
ούτε τις έρευνες στην ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη.
μόνο λίγο στην κέρκυρα, και αυτό μετά από έντεκα χρόνια μπλοκαρίσματος.
κυνηγάμε καλώδια αντί για αγωγούς.
ενώ η πραγματική ισχύς είναι στους πόρους, όχι στην «έτοιμη» ηλεκτρική ενέργεια.
κι όταν τελικά παίρνουμε έναν οριακό στρατηγικό ρόλο, είναι αβέβαιος και πανάκριβος.
συμπέρασμα: χρειαζόμαστε βαθιά αναθεώρηση της ενεργειακής μας πολιτικής.
ως προς τις τιμές μέσα στη χώρα.
και ως προς τον διεθνή μας ρόλο.
παραγωγοί πόρων.
όχι απλοί διακομιστές.
αλλά αυτό δεν μπορεί να το κάνει μια κυβέρνηση που μέχρι χθες δεν ήθελε υδρογονάνθρακες, δεν ήθελε εξορύξεις, δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τα ελληνικά κοιτάσματα και πανηγυρίζει για πράγματα που θα έπρεπε να τη γεμίζουν αμηχανία.
για δέκα με δεκαπέντε χρόνια,
η ρωσία δεν ήθελε να αναδειχθούν οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες,
η γερμανία δεν ήθελε να χάσει το φθηνό ρωσικό αέριο,
η τουρκία προσπαθεί να υφαρπάξει τα ελληνικά κοιτάσματα,
και η αμερική θέλει να πουλήσει το πανάκριβο δικό της αέριο.
και όλα αυτά εκφράστηκαν μέσα στην ελλάδα.
και σήμερα;
αναζητείται κάποιος που θα εκπροσωπήσει, επιτέλους, τα συμφέροντα της ίδιας της ελλάδας.
κατανοητό;
