Η Τυφλή Κόρη και ο Ξένος
Σε μια μικρή πόλη ζούσε μια νεαρή κοπέλα που δεν έβλεπε το φως του ήλιου.
Οι άνθρωποι τη λυπόντουσαν, μα εκείνη χαμογελούσε πάντα.
«Πώς μπορείς να χαίρεσαι, αφού δε βλέπεις τον κόσμο;» τη ρωτούσαν.
Μια μέρα, ήρθε στην πόλη ένας Ξένος. Ήταν φτωχός, κουρασμένος, κι όλοι τον προσπερνούσαν.
Μόνο η κοπέλα τον πλησίασε∙ άκουσε τη φωνή του και του έδωσε λίγο ψωμί.
«Γιατί με βοήθησες;» τη ρώτησε.
Κι εκείνη απάντησε:
«Τα μάτια βλέπουν πρόσωπα, η καρδιά βλέπει ψυχές. Και η δική σου μίλησε πρώτα».
Την επόμενη μέρα, ο Ξένος έφυγε αφήνοντάς της ένα μικρό λουλούδι.
Ήταν άοσμο για όλους, μα για εκείνη μοσχοβόλησε φως.
Ηθικό δίδαγμα:
Η καρδιά βλέπει εκεί που τα μάτια αρνούνται∙ γιατί το φως της δεν χρειάζεται όραση, αλλά αγάπη.
——————————–
Το Ελάφι και η Λίμνη
Ένα Ελάφι στεκόταν καθημερινά μπροστά στη Λίμνη και θαύμαζε την αντανάκλασή του.
«Είμαι όμορφο, είμαι περήφανο» έλεγε.
Μια μέρα, πλησίασε μια πάπια με πληγωμένο φτερό.
«Βοήθησέ με να περάσω απέναντι» του είπε.
Το Ελάφι κοίταξε το νερό, είδε το είδωλό του και απάντησε:
«Θα λερώσω το τρίχωμά μου, δεν μπορώ».
Όταν έφυγε, ο άνεμος ρίγησε τη Λίμνη και η αντανάκλαση χάθηκε.
Τότε το Ελάφι είδε για πρώτη φορά τον ουρανό μέσα στο νερό — όχι το είδωλό του.
Και κατάλαβε πως η καρδιά βλέπει ό,τι ο καθρέφτης κρύβει.
Ηθικό δίδαγμα:
Η ομορφιά δεν βρίσκεται στο είδωλο, αλλά στην πράξη∙ γιατί μόνο η καρδιά βλέπει την αλήθεια.
—————————————-
The Blind Girl and the Stranger
In a small town lived a young girl who could not see the sunlight.
People pitied her, but she always smiled.
“How can you be happy when you cannot see the world?” they asked.
One day, a Stranger came to town. He was poor, tired, and everyone passed him by.
Only the girl approached him, heard his voice, and offered him bread.
“Why did you help me?” he asked.
She replied:
“Eyes see faces. The heart sees souls. And yours spoke first.”
The next morning, the Stranger left her a small flower.
It had no scent for others—but for her, it smelled like light.
Moral:
The heart sees where the eyes refuse; its light needs no vision, only love.
————————————
The Deer and the Lake
A Deer stood each day before the Lake, admiring its reflection.
“I am beautiful, I am proud,” it said.
One day, a Duck with a broken wing came near.
“Help me cross the water,” she begged.
The Deer looked at its image and said:
“I cannot—my coat will be stained.”
When it walked away, the wind rippled the Lake and the reflection vanished.
Then the Deer saw the sky inside the water, not itself.
And it understood: the heart sees what the mirror hides.
Moral:
True beauty is not in reflection but in action; for only the heart perceives truth.
✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature | 🌐🔗 nikoskarabasis.gr
