Η αμερικανική επίθεση στο Ιράν δεν ήταν απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο στη βίβλο των πολέμων. Ήταν ένα τεστ για τη διεθνή νομιμότητα, την πολιτική ηθική και, πάνω απ’ όλα, για την Ευρώπη. Και η Ευρώπη απέτυχε.
Πάλι.
Την ώρα που η Ουάσιγκτον εξαπέλυσε πυραύλους, η ευρωπαϊκή ηγεσία εξαπέλυσε δηλώσεις «ανησυχίας». Την ώρα που η Τεχεράνη απειλεί με στρατηγική απάντηση και η Μέση Ανατολή φλέγεται, οι Βρυξέλλες αναμασούν την ψευδαίσθηση της διπλωματίας χωρίς να διαθέτουν ούτε κοινή βούληση ούτε εναλλακτική πρόταση.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε να αναλάβει τον ρόλο του αυτόνομου γεωπολιτικού πόλου. Οι δηλώσεις της είναι σκιές πίσω από τη σκηνή των ΗΠΑ – ρηχές, αναποφάσιστες, παθητικές. Η διπλωματία χωρίς αντίβαρο ισχύος είναι κενολογία. Και όταν οι λαοί καίγονται, η ουδετερότητα γίνεται συνένοχη.
Η Ελλάδα, με την ιστορική της σχέση με την ειρήνη και τη δικαιοσύνη, θα έπρεπε να σηκώσει το βάρος μιας αξιοπρεπούς στάσης. Αντ’ αυτού, η κυβερνητική σιωπή ευθυγραμμίζεται με την πολιτική αμηχανία. Μονάχα φωνές κοινωνικών φορέων και πολιτικών σχηματισμών κρατούν ζωντανή τη συνείδηση.
Δεν μιλάμε απλώς για μια επίθεση. Μιλάμε για την κατάρρευση του διεθνούς δικαίου, την επιστροφή της ισχύος ως κανόνα. Αν η Ευρώπη συνεχίσει να είναι θεατής, τότε απλώς προετοιμάζει το έδαφος για τον επόμενο πόλεμο — ίσως εντός της.
Europe’s Silence: When War Knocks and Leadership Hides
The US attack on Iran exposes the geopolitical autism of a voiceless, powerless, and visionless Europe.
The US strike on Iran is not just another chapter in the long book of war. It is a test—of international legitimacy, moral responsibility, and above all, of Europe.
And once again, Europe failed.
While Washington launched missiles, the European leadership launched statements of “concern.” While Tehran threatens retaliation and the Middle East burns, Brussels clings to a delusion of diplomacy—without common resolve or strategic alternatives.
The European Union has again failed to act as an autonomous geopolitical force. Its statements are shadows cast behind America’s stage—shallow, indecisive, passive. Diplomacy without the balance of power is empty rhetoric. And when nations burn, neutrality becomes complicity.
Greece, with its historical bond to peace and justice, should have risen to speak with dignity. Instead, governmental silence aligns with political paralysis. Only voices from civil society and principled opposition keep the conscience alive.
This is not merely an attack. It is the erosion of international law, the return of brute force as global doctrine. If Europe remains a spectator, it is not avoiding war—it is preparing for the next one.
