Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία: για ορισμένους στην Ευρώπη η συνέχιση της ρωσο-ουκρανικής πολεμικής σύρραξης έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής επιβίωσης και οικονομικής ανασύνταξης. Η συζήτηση δεν είναι πια μόνον γεωπολιτική· είναι βαθιά οικονομική και ιδεολογική. Η στρατηγική της κούρσας των εξοπλισμών, με προεξάρχουσα τη Γερμανία, δεν αξιολογεί μόνο στρατιωτικά οφέλη· στοχεύει στην ανατροφοδότηση βιομηχανιών, στην αναζωογόνηση παραγωγικών αλυσίδων και, εντέλει, στην εξαγορά πολιτικής νομιμοποίησης μέσα από την καταναλωτική και βιομηχανική δραστηριότητα.
Σε αυτήν τη συγκυρία η Ουάσινγκτον, υπό την εκκεντρική αλλά ρεαλιστική καθοδήγηση του σημερινού προέδρου, δείχνει να μη συμμερίζεται την ιδεοληπτική μανία για ολοκληρωτική απομόνωση της Μόσχας. Ο Τραμπ δεν έβαλε φρένο στην «Συμμαχία των Προθύμων», αλλά μάλλον τη δέσμευσε με ένα σκληρό μήνυμα: αν θέλετε αμερικανική στήριξη, θα πρέπει να πληρώσετε. Το γεωπολιτικό αυτό μήνυμα, όσο κι αν ενοχλεί τους ευρωπαϊκούς κύκλους που επιδιώκουν πλήρη σύμπλευση, έφερε στην επιφάνεια το κεντρικό ερώτημα: ποιος θα πληρώσει τον πόλεμο;
Εδώ εισέρχεται το πιο σκοτεινό και επικίνδυνο σκέλος του σχεδίου: η ιδέα να χρηματοδοτηθεί ο εξοπλισμός της Ουκρανίας από «παγωμένα» ρωσικά κεφάλαια. Κατά το σκεπτικό αυτό, τόκοι και αποδόσεις καταθέσεων που είχαν παγώσει ως κυρώσεις θα «αξιοποιηθούν» για την τροφοδότηση ενός πολεμικού κράτους. Η πρόταση παρουσιάζεται ως «δάνειο», αλλά η πραγματική ουσία μοιάζει με υφαρπαγή: το κράτος που έχασε τα κεφάλαιά του θα κληθεί να πληρώσει για να τα πάρει — ή θα υποχρεωθεί να δεχθεί ότι τα χρήματά του άλλαξαν ιδιοκτήτη.
Ο παραλληλισμός με πρακτικές της ιστορίας είναι αναπόφευκτος και αποκαρδιωτικός. Να μιλάμε για πολιτικές που θυμίζουν «αριανοποίηση» — όρος βαρύς από τα εγκλήματα του παρελθόντος — δείχνει πόσο βαθιά έχει εκφυλιστεί η ηθική της συζήτησης. Και το πιο ανησυχητικό: οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν μόνο στο νομισματικό ή χρηματοοικονομικό σκηνικό. Μια τέτοια κίνηση θα διαβρώσει την αξιοπιστία του ευρωπαϊκού συστήματος, θα φοβίσει διεθνείς επενδυτές και θα προκαλέσει νομικές και διπλωματικές εκρήξεις με απρόβλεπτες επιπτώσεις.
Οι Βρυξέλλες, και κυρίως το Βερολίνο, μοιάζουν έτοιμες να πειραματιστούν με πολιτικές «αποδόμησης» ξένων περιουσιακών στοιχείων, προκειμένου να αποφύγουν την εσωτερική φορολογική επιβάρυνση των πολιτών τους. Πρόκειται για μια στρατηγική που ενσωματώνει την αλαζονεία: να χρησιμοποιείς τα κεφάλαια τρίτου κράτους ως τροφοδότη για τα δικά σου πολιτικά προγράμματα. Όμως η διεθνής νομική τάξη, οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τρίτες αγορές, και οι συμφωνίες προστασίας επενδύσεων δεν παραβιάζονται ατιμώρητα.
Η Ευρώπη έχει μπροστά της ένα σταυροδρόμι: ή θα επιλέξει την απεμπλοκή από την παγίδα της πολεμικής εξαχρείωσης, ή θα ακολουθήσει δρόμους που θα τινάξουν τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα στον αέρα. Η Ελλάδα — ανάμεσα σε πολλές άλλες χώρες με ιστορικά ανοικτά μέτωπα και διεκδικήσεις — έχει κάθε λόγο να φοβάται την υποκρισία: η ίδια Ευρώπη που συζητά τώρα την κατάσχεση ρωσικών κεφαλαίων, έχει κλείσει τα μάτια σε δεκαετίες συζητήσεων για επανορθώσεις. Η ιστορία δεν ξεχνά — ούτε και συγχωρεί εύκολα εκείνους που επιλέγουν να ξαναγράψουν τους κανόνες προκειμένου να εξυπηρετήσουν βραχυπρόθεσμα συμφέροντα.
Αν η Ευρώπη θέλει να παραμείνει κοινότητα κανόνων και αξιών, πρέπει άμεσα να σταματήσει την εύκολη ρητορεία και να επιλέξει το δύσκολο μονοπάτι της διπλωματίας, της διαφάνειας και της συλλογικής υπευθυνότητας. Ο πόλεμος δεν μπορεί να γίνει εργαλείο οικονομικής αναμόρφωσης — τουλάχιστον όχι χωρίς να καταστρέψει το ίδιο το οικοδόμημα που προσπαθεί να σώσει.
✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature
———————————————
Europe at Odds — When War Becomes a Political and Economic Obsession
From frozen assets to a new kind of plunder — the German strategy that risks igniting markets and prolonging the Ukrainian tragedy
There is no longer any doubt: for some in Europe the continuation of the Russo-Ukrainian war has become a field of political survival and economic re-engineering. The debate is no longer only geopolitical; it is profoundly economic and ideological. The arms race strategy, led notably by Germany, evaluates not only military advantages but also seeks to reboot industries, revive supply chains and ultimately buy political legitimacy through industrial and consumer activity.
In this context Washington, under the eccentric but pragmatic leadership of its current president, appears unwilling to join the ideological crusade for Moscow’s total isolation. Trump has not halted the “Alliance of the Willing,” but he has boxed it in with a blunt message: if you want American support, you will have to pay. That message, irritating as it is to European circles seeking full alignment, foregrounds the central question: who will foot the bill for the war?
Here enters the darkest and most dangerous strand of the plan: the idea to fund Ukraine’s rearmament with “frozen” Russian assets. Under this logic, interest and returns from sanctioned Russian deposits would be redirected to sustain a war-time state. Presented as a “loan,” the proposal practically amounts to expropriation: the state that lost its assets would be expected to pay to recover them — or accept that their capital has been reallocated to others.
The historical parallels are unavoidable and disturbing. Invoking practices reminiscent of “Aryanization” — a term heavy with the crimes of the past — exposes how far the moral language of the debate has decayed. Worse, the consequences would stretch well beyond legal or financial realms. Such a move would erode confidence in the European financial system, spook international investors and spark legal and diplomatic eruptions with unpredictable fallout.
Brussels, and Berlin especially, seem ready to experiment with policies of third-party asset reallocation to avoid domestic taxpayer burdens. This is an arrogance that uses another country’s capital to fuel domestic political programs. Yet international law, investor protections and treaty obligations are not violated without price.
Europe stands at a crossroads: either it disentangles itself from the trap of militarized frenzy or it follows paths that will blow up financial stability. Greece—like many nations with unresolved historical claims—has every reason to be wary of hypocrisy: the same Europe now debating seizure of Russian funds has long dismissed or deferred reparations claims. History does not forget—nor does it easily forgive those who rewrite rules to satisfy short-term interests.
If Europe wants to remain a community of law and values it must move away from facile rhetoric and choose the harder route of diplomacy, transparency and collective responsibility. War must not become a tool for economic re-engineering — at least not without destroying the very edifice it aims to protect.
✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature
