Αυτό που εκτυλίσσεται σήμερα στην Γαλλία δεν είναι μια ακόμη πολιτική ιδιορρυθμία ούτε μια παροδική πράξη διαμαρτυρίας. Είναι ένδειξη βαθύτερης αποσύνδεσης ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς και το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η καθαίρεση της ευρωπαϊκής σημαίας από δημαρχεία, που κάποτε θα θεωρούνταν αδιανόητη, μετατρέπεται σταδιακά σε πολιτικό σύμπτωμα. Όχι γιατί οι κοινωνίες «μισούν την Ευρώπη», αλλά γιατί δεν αναγνωρίζουν πλέον τον εαυτό τους σε αυτήν.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση οικοδομήθηκε ως υπόσχεση ειρήνης και συνεργασίας. Στην πράξη, όμως, εξελίχθηκε σε έναν αυστηρό μηχανισμό δημοσιονομικής πειθαρχίας, με επίκεντρο τις τράπεζες, τις αγορές και τις βιομηχανικές ισορροπίες ισχύος. Οι λαοί κλήθηκαν να προσαρμοστούν. Σπάνια ρωτήθηκαν.
Το λεγόμενο Frexit δεν εμφανίζεται πια ως ακραίο σύνθημα. Εμφανίζεται ως ερώτημα. Και όταν ένα ερώτημα επανέρχεται διαρκώς στην πολιτική συζήτηση, σημαίνει ότι το έδαφος έχει ήδη μετακινηθεί.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επανέρχεται και μια παλιά, αλλά ταμπού, σκέψη: μια Ευρώπη που δεν ορίζεται αποκλειστικά από τη Δύση, αλλά εκτείνεται από την Ανατολή έως τον Ατλαντικό. Μια Ευρώπη που περιλαμβάνει και τη Ρωσία ως γεωγραφική, ιστορική και πολιτισμική πραγματικότητα — όχι ως εχθρό εξ ορισμού.
Δεν πρόκειται για απλή γεωπολιτική αναδιάταξη. Πρόκειται για κρίση νομιμοποίησης. Όταν οι δήμοι, οι τοπικές κοινωνίες και οι πολίτες αποσύρουν συμβολικά τη συναίνεσή τους, τα θεμέλια τρίζουν ανεξαρτήτως συνθηκών και κανονισμών.
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι.
Ή θα μετασχηματιστεί σε μια Ευρώπη των Λαών, με πολιτική κυριαρχία, κοινωνική νομιμοποίηση και γεωπολιτικό ρεαλισμό.
Ή θα συνεχίσει να αποσυντίθεται αργά, μέσα από μικρές πράξεις ανυπακοής που κάποτε θα θεωρηθούν ιστορικές.
Το τέλος ενός κύκλου δεν είναι πάντα καταστροφή.
Συχνά είναι προϋπόθεση για την αρχή του επόμενου.
🌐🔗 nikoskarabasis.gr | The TRUTH Network
