Η κρίση που ξέσπασε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, με επίκεντρο την ανοιχτή απόδοση ευθυνών για την τουρκολιβυκή στρατηγική στη Μεσόγειο, καταγράφεται ήδη στα διπλωματικά τηλεγραφήματα ως σοβαρότατη ήττα της Αθήνας. Η δημόσια αλληλοεπίρριψη μεταξύ υπουργών για τα μνημόνια Τουρκίας – Λιβύης αξιολογείται ως σημείο καμπής: η Ελλάδα, παραδοσιακή δύναμη της ΝΑ Ευρώπης, φαίνεται να υποσκελίζεται από τη διαλυμένη Λιβύη και μια Τουρκία που παίζει πλέον χωρίς αντίπαλο.
Τα τρία βασικά συμπεράσματα των ξένων διπλωματών στην Αθήνα είναι αποκαλυπτικά. Πρώτον, ότι η ελληνική διπλωματία έχει αποτύχει να σταματήσει την τουρκο-λιβυκή διείσδυση νότια της Κρήτης, όπου η NOC και η TPAO προχωρούν σε κοινές έρευνες αγνοώντας ελληνικές ενστάσεις και διεθνείς ανακοινώσεις. Η ορολογία “αμφισβητούμενων περιοχών” πλέον χρησιμοποιείται ανοιχτά και για ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα.
Δεύτερον, η αναζήτηση ενόχων μέσα στην ίδια την κυβέρνηση δείχνει πολιτική αποσταθεροποίηση. Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να αποποιηθεί τις δικές του ευθύνες, φορτώνοντας το βάρος σε υπουργούς του. Οι δηλώσεις Άδωνι Γεωργιάδη και η σύγκρουσή του με τον Νίκο Δένδια αποκαλύπτουν την απόγνωση του πρωθυπουργού που γνωρίζει πως έχει χάσει την πρωτοβουλία.
Το τρίτο συμπέρασμα αφορά τον ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη. Ο διορισμένος και όχι εκλεγμένος υπουργός, παγιδεύτηκε σε μια καλοστημένη παγίδα από λιβυκή αποστολή τον Απρίλιο. Παρά τις προειδοποιήσεις, σχεδίαζε ταξίδι στην Τρίπολη. Οι πρεσβείες θεωρούν απίθανη την παραίτησή του, καθώς η αποπομπή του θα ισοδυναμούσε με έμμεση παραδοχή προσωπικής ήττας του πρωθυπουργού.
Αναδρομικά, από το 2019 μέχρι σήμερα, τα λάθη είναι καταγεγραμμένα: προειδοποιήσεις από Λευκωσία, ΗΠΑ και Παρίσι αγνοήθηκαν, ενώ η ελληνική ηγεσία έμεινε αδρανής ακόμη και όταν οι ενδείξεις για επικείμενη υπογραφή μνημονίων Τουρκίας – Λιβύης ήταν ξεκάθαρες. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι χάθηκε χρόνος. Είναι ότι χάθηκε έδαφος, αξιοπιστία και διεθνής στήριξη.
The National Defeat They Won’t Admit: The Greco-Turkish-Libyan Crisis and the Collapse of Athens’ Strategy
Foreign diplomats assess Greece’s open search for blame over the Turkey-Libya deals as a strategic loss to Ankara, Tripoli, and Benghazi
The governmental crisis sparked by public finger-pointing over the Turkish-Libyan maritime memoranda is already being logged in diplomatic dispatches as a major defeat for Athens. The fact that senior Greek ministers are accusing each other in the open, in full view of foreign embassies and energy corporations, marks a diplomatic collapse. Greece, a NATO founding member and the strongest country in Southeastern Europe, now appears humbled by a fragmented Libya and an increasingly assertive Turkey.
Foreign diplomats in Athens are drawing three key conclusions. First, Greek diplomacy has failed to prevent the operational consolidation of Turkish and Libyan interests south of Crete. Joint energy exploration by NOC and TPAO proceeds unabated, while the once inconceivable term “disputed zones” is now applied to areas once thought firmly under Greek jurisdiction.
Second, the internal government blame game signals political instability. Prime Minister Mitsotakis, faced with growing criticism, appears to be shifting responsibility to his ministers, notably in the public spat between Health Minister Adonis Georgiadis and former Foreign Minister Nikos Dendias. Such a clash would not occur if the PM believed there was still room to reverse the tide.
Third, Foreign Minister Giorgos Gerapetritis has emerged as a major liability. Appointed, not elected, his mishandling of talks with Libyan officials in Athens this April is viewed by diplomats as a strategic blunder. Despite clear signals of deception, he was ready to travel to Tripoli with promises of EU support. His removal is seen as politically costly, a last resort only after further escalation.
Looking back from July to November 2019, warnings from Cyprus, the US, France, and Egypt were neglected. Critical moments to raise the alarm at the UN and during bilateral meetings were missed. The Turkish-Libyan memoranda were signed in late November 2019, as predicted. But the real problem is that mistakes continued long after, including the 2022 co-exploitation agreement between TPAO and NOC. As recent events show, the same pattern of denial, delay, and misjudgment continues today.
