@nikoskarabasis 📌 Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι δεν είναι απλώς πράξη απόγνωσης. Είναι μια σπίθα που μπορεί να γίνει φωτιά. Κανένας μόνος. Όλοι με τον Ρούτσι. ✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature 🌐🔗 nikoskarabasis.gr 👉 Ακολούθησε μας για να μείνεις ενημερωμένος ❤️ Κάνε Like αν πιστεύεις ότι η αλήθεια πρέπει να φανεί 💬 Γράψε τη γνώμη σου στα σχόλια 🔁 Μοιράσου το βίντεο για να φτάσει παντού #Tempi #Ρούτσι #ΑπεργίαΠείνας #ΑλήθειαΔενΣβήνεται #JusticeForTempi #KarabasisReports
♬ original sound – nikos karabasis
Η απεργία πείνας και δίψας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του εικοσιδυόχρονου Ντένις, ενός από τα πενηνταεπτά θύματα του εγκλήματος στα Τέμπη, δεν είναι μια απλή πράξη απελπισίας.
Είναι μια κραυγή που κάθε μέρα δυναμώνει.
Ένα ξύπνημα συνείδησης.
Μια υπενθύμιση ότι ακόμα κι ένας άνθρωπος, μέσα από την προσωπική του θυσία, μπορεί να γίνει η σπίθα που θα ανάψει τη φλόγα της αλλαγής.
«Δεν φεύγω από εδώ. Θα μείνω μέχρι τέλους», δηλώνει έξω από τη Βουλή.
Και το εννοεί.
Δεν έχει τίποτα να χάσει πια.
Κι αυτό τον κάνει επικίνδυνο για μια εξουσία που βασίζεται στην αδιαφορία και στη συγκάλυψη.
Η Πολιτεία έχει μόνο δύο επιλογές:
Να δεχτεί το αίτημα για εκταφή της σορού του παιδιού του – και τότε να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Ή να ρισκάρει τον θάνατο ενός πατέρα μπροστά στον ναό της Δημοκρατίας.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο χαμένος είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η Ιστορία έχει δείξει πως οι απεργίες πείνας είναι η πιο σιωπηλή αλλά και η πιο ισχυρή μορφή αντίστασης.
Ο Μπόμπι Σαντς στη Βόρεια Ιρλανδία.
Ο Γκάντι στην Ινδία.
Οι φοιτητές στην Αλβανία.
Η Μαρία Γκουέρα στη Χιλή.
Κάθε φορά, η ατομική θυσία έσπασε τον τοίχο του φόβου και κλόνισε καθεστώτα.
Σήμερα, στην Ελλάδα, ένας χαροκαμένος πατέρας δείχνει ότι η δύναμη δεν ανήκει μόνο σε κόμματα και θεσμούς.
Ανήκει και σε εκείνους που τολμούν να σταθούν απέναντι στην αδικία με το σώμα τους.
Ρούτσι: «Ήρθαν όλα τα κανάλια εκτός από την ΕΡΤ. Άλλος γονιός έκανε αίτημα εκταφής και απορρίφθηκε δύο φορές. Άλλος άνθρωπος κάνει απεργία πείνας σε συμπαράσταση. Έρχεται πολύς κόσμος κάθε μέρα και μου δίνει κουράγιο.»
Αυτή η κουβέρτα, απλωμένη έξω από τη Βουλή, μπορεί να αποδειχθεί ιστορική.
Γιατί η Ιστορία γράφεται συχνά όχι από τις αίθουσες εξουσίας…
αλλά από εκείνους που, μόνοι τους, αρνούνται να σωπάσουν.
Κανένας μόνος.
Ολοι με τον Ρούτσι.
