@nikoskarabasis 🎯 «Εβδομήντα επτά χρόνια αίματος και ψευδαισθήσεων – Η Μέση Ανατολή μιλά, κι εμείς δεν ακούμε» 🔥 Η Ιστορία γράφεται ξανά στη Μέση Ανατολή. Και η Ελλάδα συνεχίζει να μην καταλαβαίνει τίποτα. Από το Ισραήλ και τη Χαμάς… Μέχρι το Ιράν, την Τουρκία και τους Κούρδους. Η επόμενη καταιγίδα έρχεται. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr 🖋️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature 📲 #πολιτική #ιστορία #αλήθεια #ΜέσηΑνατολή #Ισραήλ #Χαμάς #Τουρκία #Ελλάδα #Κουρδικό #KarabasisReports #TheTruthNetwork #nikoskarabasis 💬 Από τη Χαμάς στη Γάζα, ως τους Κούρδους στη Συρία… Το επόμενο κύμα της Ιστορίας σηκώνεται τώρα. Είσαι έτοιμος να το δεις να έρχεται; 🌪️
♬ original sound – nikos karabasis
Τα τελευταία εβδομήντα επτά χρόνια, η Μέση Ανατολή είναι το πιο πυκνό εργαστήριο της Ιστορίας.
Κι όμως, εμείς οι «έξω», κι ας είμαστε τόσο κοντά, συνεχίζουμε να μην καταλαβαίνουμε τίποτα.
Κι αυτή η άγνοια… δεν είναι απλώς αφέλεια. Είναι πολιτική αναπηρία.
Από το χίλια εννιακόσια σαράντα οκτώ ως το χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο, το λεγόμενο Μεσανατολικό πρόβλημα ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στο Ισραήλ και στους Άραβες.
Όχι στο Ισραήλ και στους Παλαιστινίους.
Οι Παλαιστίνιοι τότε δεν υπήρχαν καν ως πολιτική οντότητα.
Οι Άραβες πολέμησαν τρεις φορές για να εξαφανίσουν το Ισραήλ.
Το χίλια εννιακόσια σαράντα οκτώ, το χίλια εννιακόσια εξήντα επτά, το χίλια εννιακόσια εβδομήντα τρία.
Και τις τρεις φορές απέτυχαν.
Το Ισραήλ δεν δημιουργήθηκε από εισβολή. Δημιουργήθηκε με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών.
Και για δεκαετίες πάλευε να επιβιώσει μέσα στα σύνορα του χίλια εννιακόσια εξήντα επτά — σύνορα που κανείς δεν αναγνώριζε.
Μέχρι που ο Σαντάτ, ο πρόεδρος της Αιγύπτου, τόλμησε.
Και δολοφονήθηκε τρία χρόνια μετά.
Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου, το χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα, άνοιξε ο δρόμος για τη λεγόμενη Διαδικασία του Όσλο.
Το χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο, για πρώτη φορά, οι Παλαιστίνιοι αναγνώρισαν επίσημα το Ισραήλ.
Ανάμεσα στο χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο και το δύο χιλιάδες πέντε, έγιναν αλλεπάλληλες προσπάθειες για Παλαιστινιακό κράτος.
Όμως το δύο χιλιάδες έξι, η Χαμάς κέρδισε τις εκλογές.
Κι από τότε, το Παλαιστινιακό κράτος διαλύθηκε πριν υπάρξει.
Η Χαμάς στη Γάζα, η παλιά αρχή στη Δυτική Όχθη.
Δύο κομμάτια χωρίς συνέχεια.
Και κανένα δεν μπορεί να κάνει εκλογές, ούτε να σταθεί.
Το δύο χιλιάδες είκοσι, ο Ντόναλντ Τραμπ πέτυχε τις Συνθήκες του Αβραάμ.
Για πρώτη φορά, Άραβες και Ισραηλινοί συμφώνησαν να συνυπάρξουν.
Και να στραφούν εναντίον του Ιράν και της Τουρκίας.
Ηνωμένα Εμιράτα, Μπαχρέιν, Μαρόκο, Σουδάν — όλοι αναγνώρισαν το Ισραήλ.
Ήταν το πρώτο πραγματικό ρήγμα στο αδιέξοδο.
Κι έτσι φτάσαμε στην έβδομη Οκτωβρίου δύο χιλιάδες είκοσι τρία.
Η Χαμάς επιτέθηκε μαζικά και αιματηρά στο Ισραήλ.
Χίλιοι διακόσιοι νεκροί επί τόπου.
Τετρακόσιοι εξήντα πέντε πέθαναν αργότερα από τα τραύματά τους.
Διακόσιοι πενήντα όμηροι.
Επέζησαν τα δύο τρίτα.
Το Ισραήλ απάντησε αμέσως.
Κατέστρεψε το δίκτυο της Χαμάς στη Γάζα.
Χτύπησε τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο.
Και περιόρισε την επιρροή του Ιράν.
Οι Άραβες δεν κινήθηκαν εναντίον του.
Κι αυτό τα λέει όλα.
Μετά, στράφηκε ξανά προς τη Γάζα.
Το Ισραήλ δεν πολεμά πια τους Παλαιστινίους.
Πολεμά ένα πλέγμα τρομοκρατίας που ζει από το χάος.
Το σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα προέβλεπε νέα διεθνή αραβική διοίκηση, χωρίς Χαμάς, με εγγυήσεις ασφαλείας και στήριξη.
Και οι τελευταίοι είκοσι όμηροι επέστρεψαν.
Εβδομήντα επτά χρόνια μετά, το Ισραήλ ξέρει πως αν χάσει μία μάχη, εξαφανίζεται.
Η ασφάλειά του είναι ζήτημα ύπαρξης.
Η Χαμάς χρησιμοποιούσε αμάχους ως ασπίδα.
Εκτόξευε πυραύλους μέσα από κατοικημένες περιοχές.
Και κρατούσε τον λαό της φυλακισμένο.
Κάθε άλλη χώρα θα αντιδρούσε έτσι.
Όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά την ενδέκατη Σεπτεμβρίου.
Όπως η Ρωσία μετά τις επιθέσεις των Τσετσένων.
Το Ισραήλ επέτρεψε ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά ήλεγχε τα φορτία.
Κι αυτοί που δήθεν «αλληλέγγυοι» προσπάθησαν να σπάσουν τον έλεγχο, έβαζαν σε κίνδυνο αμάχους.
Η αλληλεγγύη χωρίς αλήθεια είναι υποκρισία.
Το πρόβλημα της Γάζας μπαίνει στον δρόμο για λύση.
Αλλά το μέτωπο μετατοπίζεται.
Από τη Χαμάς, στην Τουρκία.
Από τη Γάζα, στη Συρία.
Με τους Κούρδους στο επίκεντρο.
Τέσσερα εκατομμύρια Παλαιστίνιοι.
Σαράντα εκατομμύρια Κούρδοι.
Η επόμενη μεγάλη κρίση έρχεται.
Η Τουρκία μπαίνει στο μάτι του κυκλώνα.
Το Κουρδικό θα είναι ασύγκριτα σοβαρότερο από το Παλαιστινιακό.
Και η Ελλάδα δεν μπορεί να μένει αδιάφορη.
Αλλά δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.
Κρυβόμαστε πίσω από μια Ευρώπη φοβισμένη και αμήχανη.
Η επίσημη Ελλάδα μιλά για «φιλία» με την Τουρκία — και την αποθρασύνει.
Οι Άραβες εγκατέλειψαν τη Χαμάς.
Μόνο εμείς μένουμε να συμπάσχουμε.
Και να παρεξηγούμε το εθνικό συμφέρον με τον εθνικισμό.
Ξεχάσαμε την Πολιτική.
Ξεχάσαμε την Ιστορία.
Ξεχάσαμε το ρεαλισμό.
Και μείναμε να καταναλώνουμε υποκρισία.
Η Ελλάδα κοιμάται στην καταιγίδα της Ιστορίας.
Και η Ιστορία δεν συγχωρεί όσους κοιμούνται την ώρα της καταιγίδας.
