Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει. Ή, τουλάχιστον, αυτό προσπαθεί να μας πείσει. Με μια ομιλία-έπος στη 2η Διεθνή Διάσκεψη του Ινστιτούτου του – ναι, έχει και Ινστιτούτο – μας αποκάλυψε το όραμά του για έναν «νέο πατριωτισμό», έναν «νέο ηθικό κοινωνικό συμβόλαιο» και φυσικά ένα «νέο όραμα». Το μόνο που λείπει είναι… νέοι ψηφοφόροι.
Η ειρωνεία της υπόθεσης; Ο άνθρωπος που κυβέρνησε με στήριξη από τους ΑΝΕΛ και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, σήμερα διακηρύσσει την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη και “ανθρώπινη ασφάλεια”, ενάντια στους… ολιγάρχες. Αυτούς δηλαδή με τους οποίους βρισκόταν σε διακριτικό φλερτ όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αν μη τι άλλο, χρειάζεται θράσος. Ή θεατρική δεινότητα. Ή και τα δύο.
Ο πρώην πρωθυπουργός βλέπει γύρω του μια «κοινωνία των χασμάτων». Το ανακάλυψε τώρα. Όταν ήταν πρωθυπουργός και διόριζε κολλητούς, βάφτιζε τη διαπλοκή «δημιουργική συνεργασία». Όταν υπέγραφε φοροεισπρακτικά μέτρα, την έλεγε «εθνική ευθύνη». Όταν διέλυε τη μεσαία τάξη, την ονόμαζε «αναγκαία εξισορρόπηση».
Σήμερα, όμως, τα λέει αλλιώς. Θέλει “να ξαναφέρει τη δημοκρατία”, “να πολεμήσει την κλεπτοκρατία”, “να εμπνεύσει ένα νέο κύμα”. Κάποιος να του θυμίσει πως αν υπήρχε κύμα, αυτό μάλλον τον πέταξε έξω στην τελευταία εκλογική του συντριβή.
Η αλήθεια είναι πικρή: Το πολιτικό κοινό έχει αλλάξει. Ο κόσμος – ακόμα κι εκείνοι που κάποτε τον αποθέωναν στις πλατείες – πλέον αλλάζει πεζοδρόμιο όταν τον βλέπει. Δεν του χρωστά κανείς τίποτα. Το brand “Τσίπρας” έχει εξαντληθεί – κι ας ξοδεύει φαιά ουσία και χορηγούμενο χρόνο για να το κρατήσει στη ζωή.
Η ομιλία του έμοιαζε με μεταπτυχιακή εργασία απόφοιτου πολιτικών επιστημών που ελπίζει σε διορισμό σε ΜΚΟ. Αναφορές στον Σαντέλ, τον Πικετί, την κλιματική κρίση, το μεταναστευτικό, τη φτώχεια, το διεθνές δίκαιο, τις πολυεθνικές. Λες και θα τον ψηφίσουν οι ερευνητές του Brookings Institute. Μόνο που στην Ελλάδα, δεν ψηφίζουν think tanks. Ψηφίζουν άνεργοι, φοιτητές, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Κι αυτοί δεν ξεχνάνε.
Από την πολυλογία του ξεχώρισαν δύο σημεία: Πρώτον, ότι «χρειαζόμαστε νέο όραμα». Δεύτερον, ότι «δεν υπάρχει μαγικό κλειδί». Εδώ έχει δίκιο. Όντως δεν υπάρχει. Κι όσο κι αν γυρεύει την πόρτα της πολιτικής επιστροφής, φαίνεται πως δεν έχει μείνει καν κλειδαριά να δοκιμάσει.
Το δράμα του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι – όπως όλοι οι πρώην ηγέτες που δεν αντέχουν τη λήθη – θέλει να γράψει το δεύτερο μέρος της ιστορίας του. Μόνο που δεν έχει κοινό. Εκτός από τους λίγους παλιούς συντρόφους που ελπίζουν σε μια ακόμα γύρα εξουσίας. Και, φυσικά, τους διεθνείς «συμμάχους», εκείνους τους κουστουμαρισμένους λόμπι-άνθρωπους της Δύσης που του δίνουν ακόμα μικρόφωνα και χειροκροτήματα.
Ίσως τελικά ο Τσίπρας να μην φτιάξει ποτέ νέο κόμμα. Ίσως να μην αντέξει το ρίσκο της εκλογικής γελοιοποίησης. Ίσως βολευτεί με ινστιτούτα, διεθνή πάνελ και παρεμβάσεις στις εφημερίδες του φίλου του ολιγάρχη. Κι αν όλα πάνε στραβά, δεν θα φταίει αυτός. Πάντα κάποιος άλλος θα φταίει. Όπως τότε. Που φταίγαν οι “δανειστές”, οι “θεσμοί”, οι “προηγούμενοι”, οι “εταίροι”.
Μόνο που τώρα, δεν τον ακούει κανείς.
@nikoskarabasis Αν συμφωνείς, χτύπα ένα Like. Αν διαφωνείς, κάνε Share να σε ακούσουν. Και αν δεν θες να ξαναδείς παλιά φαντάσματα στην πολιτική… ΠΑΤΑ Follow. 🧠 Το μέλλον γράφεται από αυτούς που δεν ξεχνούν. 🌐 Website: 🔗 www.nikoskarabasis.gr Τσίπρας φτιάχνει κόμμα. Κι εμείς αναρωτιόμαστε: Μπας και μπέρδεψε το Ινστιτούτο με reality show; 🔴 Όταν κανείς δεν σε ακούει, το φωνάζεις πιο δυνατά… ή μήπως απλά βγαίνεις εκτός σκηνής; #ΝέοΚόμμα #ΠαλιάΙστορία ♬ original sound – nikos karabasis
———————————-
Alexis Tsipras: The Man with a Plan, but Without a Country
When voters turn their backs and all that’s left is applause from foreign panels and well-fed oligarchs.
Alexis Tsipras is back. Or, at least, that’s what he wants us to believe. With a speech at the 2nd International Conference on Democracy and Social Justice—hosted by his own think tank (because of course)—he unveiled a vision for a “new patriotism”, a “moral political initiative”, and, naturally, a “new movement”. What he forgot to include was… new voters.
Ironically, the man who once signed the harshest austerity memorandum and ruled with right-wing populists is now crying out against oligarchy, social injustice, and inequality. Talk about full circle—just without the grace of reflection.
Tsipras sees a “society of divides.” He just noticed. Back when he was Prime Minister, dividing society was policy. Now, it’s poetry. Back then, hiring friends was governance. Now, it’s corruption—but only when others do it. Back then, taxing the middle class into oblivion was “responsible budgeting.” Now, it’s neoliberal tyranny.
And now? Now he wants to “reclaim democracy,” “mobilize citizens,” “fight for dignity.” If there’s any wave of change coming, it likely wiped him out a few elections ago.
The bitter truth is this: Greece has moved on. Even those who once cheered him on now change the TV channel when his face appears. No one owes him anything. The Tsipras brand is obsolete, regardless of how many conferences or op-eds he spawns.
His speech felt like a grad student’s thesis from Sciences Po. Name-dropping Sandel and Piketty. Talking about the climate, migration, human rights, and inequality. You’d think his voters live in Brussels or New York. But they don’t. They live in Patras, Thessaloniki, and the debt-ridden suburbs of Athens. And they remember.
From his cascade of clichés, two lines stood out. First: “We need a new vision.” Second: “There is no magic key.” Indeed, there isn’t. Especially not for doors that no longer exist.
Tsipras’ tragedy is that he wants to write a political sequel. But there’s no audience. Just a handful of nostalgic allies longing for a second chance at power—and the usual suspects from the international progressive elite who give him panels and polite applause.
Maybe Tsipras will never launch a new party. Maybe he’ll stick to his institute, foreign panels, and friendly media owned by sympathetic billionaires. And if things fall apart, well—it’ll never be his fault. It never was. Back then it was the “creditors,” the “institutions,” the “previous governments.” Today, who knows? The wind? The polls?
But here’s the kicker: no one is listening anymore.
——————————-
Αλέξης Τσίπρας: Το Comeback που κανείς δεν ζήτησε
Λέγεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας… ετοιμάζει κόμμα.
Ναι, σωστά ακούσατε.
Ο άνθρωπος που έφερε τρίτο μνημόνιο,
έχασε όλες τις εκλογές
και έγινε meme στα καφενεία…
ξαναχτυπά.
Με “νέο πατριωτισμό”, λέει.
Απλά… δεν έχει πατριώτες.
Ούτε φίλους, ούτε κοινό.
Μόνο μερικούς ολιγάρχες και κάτι panels με ξένους που χειροκροτάνε από συνήθεια.
Προσπαθεί να μας πείσει ότι…
αυτός που διόριζε συγγενείς
θα σώσει τη δημοκρατία.
Αυτός που έβγαζε selfies ενώ έκλεινε τις τράπεζες…
θα σώσει την κοινωνική δικαιοσύνη.
Φίλε Αλέξη, δεν χρειάζεται νέο κόμμα.
Χρειάζεται νέο κοινό.
Κι αυτό… δυστυχώς σε βαρέθηκε.
Το μόνο που σου μένει;
Το Ινστιτούτο σου και τα quotes από τον Σαντέλ.
Γιατί το μόνο που απέμεινε από σένα,
είναι… μια διεθνής καρικατούρα.
Ένας τσόγλανος του αισχίστου είδους, ένας πολιτικός απατεώνας πρώτου μεγέθους, ένας τερατωδώς αμόρφωτος, ένας ολετήρας της χώρας που θα έπρεπε να είναι στη φυλακή, ετοιμάζεται να κάνει κόμμα για να ξαναπροσπαθήσει να πουλήσει το αφήγημα με τα νταούλια. Πήρε και συμβούλους…
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) June 11, 2025
