@nikoskarabasis Αν σε αφορά η ακρίβεια… κάνε follow τώρα. Κάνε like αν νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Κάνε share σε κάποιον που πληρώνει τα ίδια. Η αλήθεια για την ακρίβεια… δεν είναι αυτή που σου λένε. Δεν είναι ο πόλεμος. Δεν είναι “η αγορά”. Είναι οι επιλογές. Είναι το σύστημα. Είναι το κόστος που φορτώνεται πάνω σου… συνειδητά. Και όσο σου δίνουν επιδόματα… τόσο δεν λύνουν το πρόβλημα. 👉 Πόσο ακόμα θα πληρώνεις για λάθη που δεν είναι δικά σου; 🌐🔗 nikoskarabasis.gr ✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature 📣 Αν σε αφορά η ακρίβεια… κάνε follow τώρα. Κάνε like αν νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Κάνε share σε κάποιον που πληρώνει τα ίδια. Και γράψε στα σχόλια: 👉 Πιστεύεις ότι φταίει η αγορά… ή το κράτος; 🔥 #ακρίβεια #ενέργεια #οικονομία #Ελλάδα #πολιτική #ρεύμα #βενζίνη #πληθωρισμός #κόστοςζωής #φορολογία #energycrisis #greece #news #truth #karabasisreports
♬ original sound – nikos karabasis
✍️
Η ακρίβεια στην Ελλάδα δεν είναι μια παροδική κρίση.
Δεν είναι απλώς αποτέλεσμα διεθνών πιέσεων ή γεωπολιτικών εντάσεων.
Είναι, κυρίως, αποτέλεσμα επιλογών.
Για χρόνια, το πολιτικό σύστημα κατήγγειλε την επιδοματική πολιτική ως στρέβλωση. Ως μια πρακτική που δημιουργεί εξάρτηση και υπονομεύει την ανάπτυξη. Σήμερα, όμως, η ίδια λογική επιστρέφει — πιο έντονη, πιο συστηματική, πιο βαθιά ενσωματωμένη στη λειτουργία της οικονομίας.
Η βασική αιτία της ακρίβειας είναι η ενέργεια.
Η αύξηση του κόστους της ενέργειας διαχέεται σε κάθε επίπεδο της οικονομίας:
στις μεταφορές, στην παραγωγή, στη βιομηχανία, στον αγροτικό τομέα, στις υπηρεσίες.
Το αποτέλεσμα είναι ένας πληθωρισμός κόστους — όχι ζήτησης.
Και αυτός ο τύπος πληθωρισμού δεν αντιμετωπίζεται με επιδόματα.
Αντιμετωπίζεται με μείωση του κόστους στην πηγή.
Κι εδώ αποκαλύπτεται η βασική αντίφαση:
Από κάθε 100 ευρώ που πληρώνει ο καταναλωτής για ενέργεια, περίπου τα 60 ευρώ δεν αφορούν την πρώτη ύλη. Δεν είναι το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο.
Είναι φόροι.
Αυτό σημαίνει ότι η ακρίβεια δεν είναι αναπόφευκτη.
Είναι, σε μεγάλο βαθμό, πολιτική επιλογή.
Την ίδια στιγμή, το σύστημα τιμολόγησης της ενέργειας εντείνει το πρόβλημα. Το λεγόμενο Χρηματιστήριο Ενέργειας διαμορφώνει τιμές με βάση τον ακριβότερο παραγωγό, ανεξαρτήτως του πραγματικού κόστους παραγωγής των υπόλοιπων.
Έτσι δημιουργείται μια αλυσίδα στρεβλώσεων:
επιδοτούνται ακριβές μορφές ενέργειας, φορολογούνται φθηνότερες και τελικά ο καταναλωτής πληρώνει το υψηλότερο δυνατό κόστος.
Και ενώ άλλες χώρες διατηρούν ενεργειακές εφεδρείες, η Ελλάδα επέλεξε να εγκαταλείψει δικές της πηγές χαμηλού κόστους.
Λιγνίτης.
Υδροηλεκτρικά.
Εναλλακτικά μοντέλα ενεργειακής αξιοποίησης.
Αντί για ενεργειακή αυτάρκεια, επέλεξε μεγαλύτερη εξάρτηση.
Και όταν η κρίση κορυφώθηκε, η απάντηση δεν ήταν η αλλαγή πολιτικής.
Ήταν η διαχείριση των συνεπειών.
Επιδόματα.
Ενισχύσεις.
Πλαφόν.
Μέτρα προσωρινά.
Μέτρα που δεν αντιμετωπίζουν την αιτία.
Το επιχείρημα των δημοσιονομικών περιορισμών δεν αντέχει σε σοβαρή ανάλυση.
Η μείωση των φόρων στην ενέργεια μπορεί να μειώσει άμεσα τα κρατικά έσοδα, αλλά ταυτόχρονα ενισχύει την κατανάλωση, αυξάνει την αγοραστική δύναμη και δημιουργεί υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης.
Σε βάθος χρόνου, αυτό μεταφράζεται σε περισσότερα έσοδα.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχει λύση.
Υπάρχει.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει βούληση.
Γιατί όσο το σύστημα παραμένει ίδιο,
η ακρίβεια δεν θα υποχωρεί.
Θα ανακυκλώνεται.
Και όσο αντιμετωπίζεται με “παυσίπονα”,
το πρόβλημα θα βαθαίνει.
Γιατί στην οικονομία — όπως και στη ζωή —
όταν δεν θεραπεύεις την αιτία,
απλώς μεταθέτεις την κρίση στο μέλλον.
