@nikoskarabasis Αν πιστεύεις ότι οι δημοσκοπήσεις πρέπει να είναι εργαλείο αλήθειας και όχι χειραγώγησης, κάνε like 👍, ακολούθησε 🔔, μοιράσου 📲 και γράψε τη γνώμη σου στα σχόλια 💬 — η συζήτηση πρέπει να ανοίξει. Πόσες “τυχαίες” δημοσκοπήσεις να αντέξει ακόμα αυτή η χώρα; Όταν η κοινωνία φωνάζει οργή, ακρίβεια, δυσπιστία και θεσμική σήψη, αλλά στην οθόνη εμφανίζεται πάντα ένα βολικό αφήγημα, τότε κάτι δεν μετριέται σωστά. Ή, χειρότερα, μετριέται όπως πρέπει για να εξυπηρετεί την εξουσία. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr ✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature. #δημοσκοπήσεις #πολιτική #Μητσοτάκης #ΝέαΔημοκρατία #ακρίβεια #διαφθορά #θεσμοί #δικαιοσύνη #Τέμπη #υποκλοπές #πολιτικήανάλυση #Ελλάδα #ειδήσεις #επικαιρότητα #nikoskarabasis #TheTruthNetwork
♬ original sound – nikos karabasis
Οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα έχουν πάψει προ πολλού να αποτελούν ένα απλό εργαλείο καταγραφής της κοινής γνώμης. Σταδιακά, και με εντεινόμενο ρυθμό τα τελευταία χρόνια, έχουν μετατραπεί σε έναν μηχανισμό διαμόρφωσης πολιτικού κλίματος.
Η συχνότητα με την οποία εμφανίζονται πλέον – σχεδόν κάθε δεκαπέντε ημέρες – δημιουργεί την εντύπωση μιας χώρας που βρίσκεται διαρκώς σε προεκλογική περίοδο. Αυτό από μόνο του δεν θα αποτελούσε πρόβλημα, εάν τα δεδομένα που παρουσιάζονταν ήταν συνεπή με την κοινωνική πραγματικότητα.
Όμως δεν είναι.
Τα λεγόμενα ποιοτικά στοιχεία των ίδιων των δημοσκοπήσεων αποτυπώνουν μια κοινωνία βαθιά δυσαρεστημένη. Η ακρίβεια καταγράφεται ως μείζον πρόβλημα, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς εμφανίζεται μειωμένη, ενώ η αντίληψη περί διαφθοράς ενισχύεται σημαντικά. Σε πολλές περιπτώσεις, οι πολίτες δηλώνουν ότι δεν πιστεύουν πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη σε κρίσιμες υποθέσεις που απασχόλησαν την κοινή γνώμη.
Και όμως, τα τελικά ποσοστά παρουσιάζουν μια εικόνα σχετικής πολιτικής σταθερότητας.
Η αντίφαση είναι προφανής.
Η εξήγηση, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, βρίσκεται στη μεθοδολογία. Η υπερβολική έμφαση στην «εκτίμηση ψήφου» – δηλαδή στην αναγωγή των αποτελεσμάτων επί των αναποφάσιστων – δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που δεν αντανακλά απαραίτητα την πραγματική πρόθεση των πολιτών. Αντίθετα, ενδέχεται να ενισχύει συγκεκριμένα πολιτικά αφηγήματα.
Επιπλέον, η επιλογή των ερωτήσεων παίζει καθοριστικό ρόλο. Η αποφυγή εμβάθυνσης σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η διαφθορά ή η ευθύνη της εκάστοτε κυβέρνησης, και η διατύπωση ερωτημάτων που κατευθύνουν έμμεσα την απάντηση, επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο απ’ όσο γίνεται αντιληπτό.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο όταν εξετάζεται το πλαίσιο χρηματοδότησης. Η εξάρτηση πολλών δημοσκοπικών εταιρειών από κρατικούς ή ισχυρούς οικονομικούς πελάτες δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την ανεξαρτησία τους.
Σε αυτό το σημείο, η συζήτηση παύει να είναι τεχνική και γίνεται βαθιά πολιτική.
Διότι όταν ένα εργαλείο που υποτίθεται ότι καταγράφει την κοινωνία αρχίζει να την επηρεάζει, τότε δεν έχουμε απλώς πρόβλημα αξιοπιστίας. Έχουμε ζήτημα δημοκρατίας.
Το βασικό ερώτημα, τελικά, δεν είναι ποιο κόμμα προηγείται στις δημοσκοπήσεις.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
αν οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν την κοινωνία ή αν, σταδιακά, προσπαθούν να την διαμορφώσουν.
Και σε αυτό το ερώτημα, η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με ποσοστά.
Μπορεί να δοθεί μόνο με εμπιστοσύνη.
Και αυτή, σήμερα, φαίνεται να δοκιμάζεται.
