Για μένα είναι πραγματική οδύνη. Πριν απο λίγο έμαθα οτι ολοκληρώθηκε στον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας Ξάνθης η κηδεία του αγαπημένου δασκάλου των γυμνασιακών και λυκειακών μου χρόνων και πραγματικού φίλου Θανάση Μουσόπουλου.
Εκείνα τα 8 χρόνια ήταν πολύ σπουδαία για μένα και την παρέα της Ξάνθης. Μαζί με τον Στέφανο Ιωαννίδη – την ψυχή της Θράκης και της Βιβλοθήκης της Ξάνθης (με τα “Θρακικά Χρονικά” του).
Στα ταβερνάκια της Ξάνθης (της δεκαετίας του 1970) και το σπίτι του ήταν ιεροτελεστίες πολιτισμού, τέχνης, μάθησης κάτι πολύ περισσότερο απο “κρυφό σχολείο” γνώσης.
Ημασταν πολύ τυχεροί που έζησε στην Ξάνθη και κάναμε παρέα – αδελφική.
Θα μπορούσα να γραψω βιβλία – οι φωτογραφίες μας πολλές.
Τελευταία φορά βρεθήκαμε πριν 2-3 χρόνια στην Ξάνθη που βρέθηκα για λίγο και ήπιαμε ενα ποτηράκι κρασί και θυμηθήκαμε τα παλιά και συζητήσαμε για τα καινούρια. Μεγάλη η χαρά μας που ξανανταμώσαμε (ήταν όπως πάντα μαζί με την Δήμητρα).
Γύριζε σπίτι του με τα πόδια απο μια εκδήλωση του Λυκείου Ελληνίδων Ξάνθης και έπαθε έμφραγμα. Περαστικοί κάλεσαν το ΕΚΑΒ αλλά ήδη ήταν αργά. Ο Θανάσης είχε φύγει περπατώντας στα στενά της αγαπημένης του πόλης…(που τόσο αγάπησε και φρόντισε γι αυτήν και τα παιδιά της).
Θανάση μου…καλό ταξίδι στο φώς.
Σου οφείλω ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όσα μου πρόσφερες.
Γιατί αν δεν ήσουν εσύ και οι παρέες μας εκείνης της εποχής ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ δεν ξέρω πως θα ήταν τα πράγματα.
Ενας πραγματικός ΑΛΗΘΙΝΟΣ δάσκαλος.
Χαιρετίσματα στον Στέφανο Ιωαννίδη – του χρωστάμε επίσης πολλά…
Ο Θανάσης ήταν 77 χρονών και έφυγε την ημέρα που γιόρταζε…
Η Ξάνθη οφείλει να τον θυμάται ΠΑΝΤΑ.
Η κόρη του Μαρία έγραψε: Ο “δάσκαλος” για κάποιους, ο κύριος Θανάσης, που πήγαινε κούτσα κούτσα τα τελευταία χρόνια, έκανε σήμερα, παραμονή της γιορτής του, τα τελευταία του μοιραία βήματα. Μπαμπά θα σε σκέφτομαι πάντα. Αντίο.”
