Η απόφαση για υποχρεωτική ηλεκτροκίνηση των ταξί από την 1η Ιανουαρίου 2026
δεν είναι μια περιβαλλοντική πολιτική.
Είναι μια πολιτική βιτρίνας.
Η Ελλάδα παραμένει προτελευταία στην Ευρώπη σε υποδομές φόρτισης.
Την ίδια στιγμή, επιβάλλει από τις πρώτες χώρες
καθολική ηλεκτροκίνηση σε έναν κλάδο που εργάζεται εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.
Το κόστος της κιλοβατώρας είναι ασταθές.
Η αγορά ηλεκτρικού οχήματος απαγορευτική.
Οι επιδοτήσεις αποσπασματικές και προσωρινές.
Και μέσα σε όλα αυτά, η κυβέρνηση επιλέγει την υποχρεωτικότητα αντί για τον διάλογο.
Οι οδηγοί ταξί δεν αρνούνται την τεχνολογία.
Αρνούνται να μετατραπούν σε πειραματικό πεδίο πολιτικών αποφάσεων χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη.
Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτικής είναι προδιαγεγραμμένο:
- αποκλεισμός μικρών επαγγελματιών,
- συγκέντρωση της αγοράς,
- πίεση προς καρτελοποίηση.
Ο γαϊδαράκος στο σκίτσο δεν είναι σύμβολο άρνησης.
Είναι σύμβολο κοινής λογικής.
Η πράσινη μετάβαση οφείλει να είναι:
ρεαλιστική, σταδιακή, κοινωνικά δίκαιη.
Διαφορετικά, δεν είναι μετάβαση.
Είναι εξόντωση.
