@nikoskarabasis ❤️ Αν πιστεύεις πως η πολιτική δεν είναι Feng Shui — πάτα ❤️ για την αλήθεια. 💬 Πες τη γνώμη σου κάτω 👇 Τι πιστεύεις; Είναι φόβος ή πίστη; 🔁 Μοιράσου το αν θες να ακουστεί η φωνή της λογικής. 👀 Follow για επόμενα βίντεο χωρίς φόβο — μόνο με υπογραφή. ✒️ 🌐 nikoskarabasis.gr 🎥 Ο Πρωθυπουργός με τον βάτραχο του Φενγκ Σούι. Η εξουσία σε κρίση πίστης. Όταν η πολιτική ψάχνει θεραπεία, δεν κυβερνά — εξορκίζει. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ενέργειες». Χρειάζεται αλήθεια. 📢 Ο βάτραχος δεν είναι διακόσμηση. Είναι σύμπτωμα. Και το σύμπτωμα αυτό λέγεται φόβος. 🐸🇬🇷 🌐🔗 nikoskarabasis.gr #KarabasisReports #KarabasisLeaks #TheTruthNetwork #ByThePowerOfSignature #Ελλάδα #Πολιτική #Αλήθεια #Εξουσία #ΦενγκΣούι #Δημοκρατία #Σκάνδαλο #ΨυχολογίαΕξουσίας #KarabasisLeaks #KarabasisReports #ByThePowerOfSignature
♬ original sound – nikos karabasis
Αν πράγματι ένας πρωθυπουργός της Ελλάδος αισθάνεται την ανάγκη να προσκαλέσει στη γραφειακή του διακόσμηση τη συμβολική παρουσία βατράχων του Φενγκ Σούι, τότε η πολιτική δεν κατοικεί πια στο πεδίο της πράξης αλλά στο πεδίο της ενεργειακής φαντασίωσης. Και το ερώτημα, βαθύτερο από το εφήμερο σκάνδαλο των ειδήσεων, είναι εάν ένας ηγέτης ενός ευρωπαϊκού κράτους μπορεί να επιτρέπει —ή έστω να αφήνει να υπονοηθεί— ότι οι αποφάσεις του εμπνέονται από τον κόσμο των σαμάνων, των ενεργειακών ταλαντώσεων και των πνευματικών τελετουργιών του πλούτου. Γιατί τότε η εξουσία παύει να είναι άσκηση λογικής και μετατρέπεται σε «τελετουργία», σε μια αργόσυρτη σιωπή όπου η πολιτική μεταφράζεται σε αισθητική πρακτική του φόβου.
Ο πανικός είναι η πρώτη ύλη της εξουσίας όταν ο λόγος έχει εξαντληθεί. Ο πανικόβλητος ηγέτης δεν αποφασίζει αλλά εξορκίζει.
Δεν πιστεύει στη δημοκρατία.
Πιστεύει στη συγκυρία, στη γωνία του φωτός, στο αντικείμενο που ίσως εξισορροπήσει την τύχη του.
Ο βάτραχος στο γραφείο του πρωθυπουργού δεν είναι πια διακοσμητικό αλλά το φυλαχτό της εξουσίας που έχει χάσει την πίστη της στο ίδιο της το κύρος. Ο φοβισμένος πολιτικός επιστρέφει στο μαγικό, όπως ο άρρωστος επιστρέφει στο γιατροσόφι. Και η πολιτική, έτσι, καταντά να μοιάζει με θρησκεία χωρίς Θεό ή αλλιώς μια ψευδοθεολογία της ψυχολογικής αυτάρκειας.
Το γραφείο ενός πρωθυπουργού είναι, εξ ορισμού, ο καθρέφτης του κοσμοειδώλου του. Είναι η σκηνή του κράτους, η μικρογραφία της εθνικής αυτοσυνείδησης. Από τα ράφια των βιβλίων ως τη γωνία των φυτών, όλα αποκαλύπτουν μια φιλοσοφία εξουσίας. Και όταν στη γωνία αυτή τοποθετείται ένα σύμβολο «καλής τύχης», το οποίο υπόσχεται ευφορία, ροή και αρμονία των στοιχείων, τότε η εικόνα του δυτικού κράτους αρχίζει να κλυδωνίζεται.
Η πολιτική έχει γίνει διακοσμητική, ένα πεδίο αισθητικού μινιμαλισμού που καλύπτει τη βαρβαρότητα της απόφασης.
Ο βάτραχος δεν είναι αθώος — είναι η επιβεβαίωση ότι ο ηγέτης δεν αντέχει πια τον ρεαλισμό της εξουσίας και καταφεύγει στην εσωτερική του σκηνογραφία.
Η ειρωνεία είναι πως αυτή η νεοελληνική έφεση προς τον «εναλλακτικό ορθολογισμό» συνοδεύεται από μια αβυσσαλέα έλλειψη νοήματος. Ο πολιτικός που επικαλείται το φενγκ σούι για να «εξισορροπήσει τις ενέργειες» του γραφείου του, παραδέχεται, άθελά του, ότι η ισορροπία έχει ήδη χαθεί.
Ο σαμάνος, (πραγματικός ή φαντασιακός), λειτουργεί ως το ψυχολογικό άλλοθι του πολιτικού που δεν πιστεύει πια στη δύναμη της πολιτικής.
Είναι η ομολογία μιας κρίσης εσωτερικής: η εξουσία αναζητεί ψυχοθεραπεία.
Και ο πρωθυπουργός δεν κυβερνά, απλώς παλεύει να ηρεμήσει, να επιβιώσει μέσα σε ένα χάος που ο ίδιος δημιούργησε, επενδύοντας στις «ενέργειες» αντί στις μεταρρυθμίσεις, στις μεταφυσικές δονήσεις αντί στις κοινωνικές ισορροπίες.
Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι χώρος για ενεργειακές ασκήσεις. Είναι μια χώρα με θεσμικό βάρος, με ρίζες που αναγνωρίζουν την ευθύνη, όχι τη συγκυρία. Όταν η πολιτεία αντικαθιστά τη μεταφυσική της ιστορίας με τη μεταφυσική της μόδας, τότε δεν εκσυγχρονίζεται αλλά εκπίπτει.
Η αντικατάσταση της εικόνας του Χριστού με τον βάτραχο του Φενγκ Σούι δεν είναι απλώς αισθητική μεταβολή. Είναι πολιτική δήλωση αποιεροποίησης.
Η εξουσία που παύει να πιστεύει στο θεσμικό της βάρος καταφεύγει στη δεισιδαιμονία, ακριβώς όπως ο νεόπλουτος καταφεύγει στην πολυτέλεια για να κρύψει την εσωτερική του φτώχεια.
Ο πανικός της διακόσμησης είναι ο πανικός της συνείδησης.
Ο Φουκώ θα το ονόμαζε «αυτοθεραπευτική τελετουργία του εξουσιαστικού σώματος»: όταν η εξουσία δεν έχει πια αφήγημα, αρχίζει να μιμείται τη θρησκεία, να ζητά εξιλέωση μέσα από αντικείμενα. Και ο βάτραχος, στη θέση όπου άλλοτε ήταν η εικόνα του Χριστού, είναι το σύμβολο αυτής της παραίτησης — μιας εξουσίας που δεν ζητά πια τη χάρη του Θεού ούτε την εμπιστοσύνη του λαού, αλλά τη συγκατάθεση των αόρατων ενεργειών. Έτσι η πολιτική χάνει το νόημά της και μετατρέπεται σε σκηνοθεσία ψυχολογικής επιβίωσης.
Στον πυρήνα της, η υπόθεση του βατράχου δεν αφορά ένα αντικείμενο. Αφορά την κατάρρευση μιας νοοτροπίας.
Ο πανικόβλητος πρωθυπουργός, ο οποίος προσπαθεί να εξορκίσει τα φαντάσματα της αποτυχίας του με αντικείμενα «καλής τύχης», δεν είναι πια κυβερνήτης. Είναι ασθενής.
Και η χώρα, αντί να κυβερνάται, παρακολουθείται από το γραφείο ενός ανθρώπου που φοβάται το ίδιο του το βάρος.
Ο βάτραχος δεν είναι το σύμβολο της αφθονίας. Είναι το εμβληματικό αντικαθρέφτισμα μιας εξουσίας που πνίγεται στο ίδιο της το τέλμα. Ο πολιτικός που χρειάζεται σαμάνους, έχει ήδη χάσει τους πολίτες του.
Μάνος Λαμπράκης | FB
