@nikoskarabasis 📉 η αλήθεια πίσω από την πρόθεση ψήφου 👤➕ follow ❤️ like 🔁 share 💬 σχόλιο 💾 save 🔔 ειδοποιήσεις οι μετρήσεις αλλάζουν, η τάση μιλά. θέλεις καθαρή εικόνα χωρίς φίλτρα; είσαι στο σωστό μέρος. 🌐 nikoskarabasis.gr 👉 πάτησε παρακολούθηση για καθημερινή αποδόμηση της προπαγάνδας 👉 γράψε στα σχόλια «είμαι μέσα» αν ζητάς αληθινά στοιχεία 👉 μοιράσου το τώρα με έναν φίλο που αμφιβάλλει 👉 αποθήκευσε το για να επιστρέψεις στα δεδομένα ✒️ by nikos karabasis | by the power of signature «πρόθεση ή εκτίμηση;» — γράψε τη γνώμη σου με μία φράση. ποιο πιστεύεις ότι λέει την αλήθεια στις σημερινές, μη κανονικές συνθήκες; #karabasisreports #τοδίκτυοτηςαλήθειας #ηαλήθειαδενσβήνεται #πολιτική #ελλάδα #δημοσκοπήσεις #πρόθεσηψήφου #εκτίμησηψήφου #τάση #εκλογές #κοινήγνώμη #ευρωεκλογές #μεταπολίτευση #κόμμασαμαρά #νέαδημοκρατία #αλέξηστσίπρας #μαρίακαρυστιανού
♬ original sound – nikos karabasis
οι τελευταίες δημοσκοπήσεις προκάλεσαν σοκ! σε πολλούς…
και αναφέρομαι στις τελευταίες τρεις δημοσκοπήσεις – της mrb, της marc και της metron analysis – αν και όσες προηγήθηκαν δεν δείχνουν διαφορετικά πράγματα…
πρώτον, σημασία πια έχει αυτό που μετράνε – η πρόθεση ψήφου.
η λεγόμενη εκτίμηση ψήφου δεν είναι αυτό που μετράνε, είναι αυτό που υποθέτουν – υπολογίζοντας ότι όσοι δεν αποφάσισαν ή δεν εκφράζονται, τελικά θα ψηφίσουν όπως εκείνοι που έχουν ήδη αποφασίσει.
όταν ζούμε σε ομαλές εποχές, αυτό δεν είναι παράλογη υπόθεση.
αλλά οι εποχές που ζούμε είναι μάλλον ανήσυχες και πάντως εντελώς μη κανονικές.
επομένως η εκτίμηση ψήφου δεν λέει πολλά πράγματα.
για παράδειγμα, στις προηγούμενες ευρωεκλογές η νέα δημοκρατία πήρε είκοσι οκτώ κόμμα τρία τοις εκατό, δηλαδή περίπου πέντε μονάδες λιγότερο από την εκτίμηση ψήφου που της έδιναν κατά μέσον όρο τότε – τριάντα τρία τοις εκατό.
και στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του δύο χιλιάδες είκοσι τρία, ο σύριζα πήρε επτά μονάδες λιγότερο από ό,τι του έδιναν τότε, κατά μέσον όρο, ως εκτίμηση ψήφου – τον προέβλεπαν είκοσι έξι με είκοσι οκτώ τοις εκατό και πήρε μόλις είκοσι τοις εκατό.
πρώτο συμπέρασμα λοιπόν: κοιτάτε την πρόθεση ψήφου κι αγνοήστε την εκτίμηση. πολλοί δημοσκόποι, χαμηλοφώνως, ήδη προειδοποιούν γι’ αυτό…
δεύτερον, σημασία δεν έχει το ποσοστό που προβλέπουν για κάθε κόμμα, αλλά αν εμφανίζεται σταθερή τάση – ανοδική ή πτωτική – στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.
κι εδώ έχουμε σαφέστατη πτωτική τάση για τη νέα δημοκρατία! πράγματι, παρατηρείται πια σαφής μείωση των ποσοστών της από τις ευρωεκλογές του δύο χιλιάδες είκοσι τρία ως τώρα…
στις παραμονές των ευρωεκλογών του δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα, ο μέσος όρος πρόθεσης ψήφου ήταν είκοσι εννέα με τριάντα τοις εκατό. και η νέα δημοκρατία πήρε τελικά είκοσι οκτώ κόμμα τρία τοις εκατό τότε.
σήμερα ο μέσος όρος πρόθεσης ψήφου που δίνουν για τη νέα δημοκρατία είναι γύρω στο είκοσι τρία τοις εκατό. δηλαδή κατά μέσον όρο πέντε με έξι μονάδες χαμηλότερα. ακόμα πιο κάτω. και συνεχίζει να πέφτει…
για παράδειγμα, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδωσαν πρόθεση ψήφου για τη νέα δημοκρατία:
είκοσι έξι κόμμα πέντε τοις εκατό η marc – μισή μονάδα χαμηλότερα απ’ ό,τι της είχαν δώσει τον προηγούμενο μήνα –
είκοσι ένα κόμμα πέντε τοις εκατό η mrb – επίσης μισή μονάδα λιγότερο –
και είκοσι κόμμα εννέα τοις εκατό η metron analysis – σχεδόν μία μονάδα λιγότερο απ’ ό,τι της είχαν δώσει πριν ένα μήνα.
η τάση λοιπόν είναι σαφώς πτωτική – δεν ανακόπτεται και δεν αντιστρέφεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον.
κι έχει χάσει γύρω στις πέντε με έξι μονάδες από τις ευρωεκλογές.
τρίτον, το καινούργιο στοιχείο – που δεν το έχουμε ξαναδεί σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης – είναι ότι οι δημοσκόποι προσπαθούν να μετρήσουν και κόμματα που δεν υφίστανται σήμερα!
αυτό από μόνο του είναι τουλάχιστον παράδοξο. πώς μετράς κάτι που… δεν υπάρχει;
ο λόγος όμως που επιμένουν – και σε αυτό έχουν δίκιο – είναι γιατί διαπιστώνουν πολιτικό κενό, ευρύτατο μάλιστα, το οποίο κάπως περιμένουν να καλυφθεί.
αν δεν υπήρχε τέτοιο κενό, δεν θα μετρούσαν ανύπαρκτα κόμματα.
γιατί διαβλέπουν τόσο σοβαρό πολιτικό κενό;
γιατί το κυβερνητικό κόμμα υποχωρεί, αλλά τα υπόλοιπα που το ανταγωνίζονται δεν ανεβαίνουν – είτε μένουν στάσιμα είτε υποχωρούν κι αυτά.
πράγμα που επίσης δεν έχει ξανασυμβεί στα χρόνια της μεταπολίτευσης, όχι τουλάχιστον σε τέτοια έκταση και τόσο επίμονα.
κι ακόμα, γιατί στις τελευταίες ευρωεκλογές το εκλογικό σώμα μειώθηκε όσο ποτέ στο παρελθόν.
γνωρίζουν λοιπόν ότι υπάρχει πολιτικό κενό, το έχουν επιβεβαιώσει, και τώρα μετράνε ποιος θα μπορούσε να το καλύψει.
τέταρτον, από τα τρία κόμματα που ακόμα δεν υπάρχουν αλλά τα μετράνε, το ένα είναι της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού και του δίνουν τριάντα δύο τοις εκατό θετικής διάθεσης – δηλαδή σίγουροι ή πολύ πιθανοί να την ψηφίσουν – ενώ τα υπόλοιπα δύο πρώην πρωθυπουργών: του Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα.
το κόμμα σαμαρά το μετράνε – σίγουροι ή πολύ πιθανοί ψηφοφόροι – γύρω στο δεκαέξι τοις εκατό: δεκαέξι κόμμα τρία η marc, δεκαπέντε κόμμα οκτώ η mrb και δώδεκα η metron.
ενώ το κόμμα τσίπρα το μετράνε από δεκαοκτώ ως είκοσι τέσσερα τοις εκατό.
εδώ όμως οι αριθμοί δεν είναι απολύτως συγκρίσιμοι.
γιατί το κόμμα Καρυστιανού που φαίνεται να έχει τη μεγαλύτερη απήχηση, εκφράζει ένα αντισυστημικό ρεύμα πολιτών που ζητάνε να σπάσει το απόστημα ελέγχου της δικαιοσύνης.
αυτό το ρεύμα είναι υπαρκτό, αλλά και μονοθεματικό.
σε συνθήκες προεκλογικής πίεσης είναι πιθανό να αποδυναμωθεί ή και να σκορπίσει.
το κόμμα Τσίπρα εκφράζει μια γενικότερη αντικυβερνητική, αντιδεξιά ατζέντα – σαφώς μετριασμένη σε σχέση με το παρελθόν και πολύ θολή πια – που φαίνεται να αναδιοργανώνει το χώρο της αριστεράς και κεντροαριστεράς.
αλλά έχει ταβάνι το είκοσι τοις εκατό που πήρε ο κύριος Τσίπρας ως αρχηγός του ενιαίου Σύριζα τον Μαΐο του δύο χιλιάδες είκοσι τρία ή το δεκαοκτώ τοις εκατό που πήρε τον ιούλιο του ίδιου έτους στις τελευταίες εκλογές που εμφανίστηκε ως αρχηγός του.
συνεπώς και τα δύο αυτά κόμματα, αν υπάρξουν, αντλούν από συγγενικές δεξαμενές αντισυστημικής και αντιδεξιάς ψήφου.
αν κατέβουν και τα δύο, θα λεηλατήσουν το ένα το άλλο.
και εμφανίζονται σήμερα, ως δυνητικά ποσοστά, τα ανώτατα όριά τους.
πέμπτον, αντίθετα το – υποτιθέμενο ακόμα – κόμμα σαμαρά εκφράζει κυβερνησιμότητα και πλήρη διαφοροποίηση με την κυβερνητική πολιτική – επί της ουσίας: και στην εξωτερική πολιτική, και στην ακρίβεια, και στην οικονομία, και στον δικαιωματισμό, και στην παράνομη μετανάστευση, και στην ασφάλεια, τελικά και στη χειραγώγηση της δικαιοσύνης.
και μάλιστα είναι το μόνο που εκφράζει απόψεις που διεθνώς δικαιώνονται πλήρως. και επικρατούν – σε Ηνωμένες πολιτείες και Ευρώπη πλέον.
συνεπώς ο Σαμαράς εκφράζει ένα ανερχόμενο διεθνές ρεύμα, ενώ οι άλλοι δύο είτε εκφράζουν απλά κινήματα διαμαρτυρίας είτε απόψεις που διεθνώς βρίσκονται σε αποδρομή.
έκτον, το κόμμα Σαμαρά συνεχώς ανεβαίνει σε αυτές τις παράδοξες μετρήσεις:
πριν λίγους μήνες το υπολόγιζαν ότι δύσκολα περνάει το όριο του τρία τοις εκατό.
στη συνέχεια το υπολόγιζαν γύρω στο πέντε.
μετά γύρω στο επτά με οκτώ, πάλι προσεγγιστικά.
ύστερα ανέφεραν πως αν κατέβει θα έχει στόχο το δέκα.
τώρα το βρίσκουν από δώδεκα ως δεκαέξι.
με άλλα λόγια, το νιώθουν να ανεβαίνει συνεχώς.
γιατί αντλεί από τη μεγάλη δεξαμενή των ψηφοφόρων που ψήφισαν τον Μαΐο του δύο χιλιάδες είκοσι τρία κι ύστερα απομακρύνθηκαν και δεν πήγαν να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές της επόμενης χρονιάς:
αυτοί είναι συνολικά δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι, εκ των οποίων ένα κόμμα τρία εκατομμύρια από τη νέα δημοκρατία και επτακόσιες χιλιάδες από όλα τα υπόλοιπα κόμματα κεντροαριστεράς και αριστεράς.
αυτοί είναι η βασική δεξαμενή του. κι ακόμα δεν έχει αντλήσει ούτε το ένα τέταρτο.
κι όσο συνεχίζει να κυκλοφορεί η φήμη ότι φτιάχνει κόμμα ο σαμαράς, τόσο περισσότεροι από αυτή τη δεξαμενή αρχίζουν να το βλέπουν ως σίγουρο ή πολύ πιθανό να το ψηφίσουν.
το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι από αυτή την τεράστια δεξαμενή κυρίως ο Σαμαράς μπορεί να αντλήσει.
κι ακόμα: όσοι απείχαν από τις τελευταίες εκλογές κι αποτελούν τη μεγάλη δυνητική δεξαμενή του σαμαρά, ούτε είναι πάντα πρόθυμοι να απαντήσουν στις μετρήσεις, ούτε καταγράφονται εύκολα, ούτε σταθμίζονται εύκολα στα δείγματα.
αλλά αν βρουν κάτι άλλο να τους εκφράσει, είναι πιθανό να επιστρέψουν και να ψηφίσουν.
κι αυτό το κάτι άλλο μάλλον δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας. ούτε το μονοθεματικό κόμμα Καρυστιανού.
και επί πλέον, όπως έδειξαν όλες οι τελευταίες μετρήσεις, το κόμμα σαμαρά έχει πια διείσδυση και στο πασόκ, και στην αδιευκρίνιστη ψήφο, και στα μικρότερα κόμματα, και στην αριστερά ακόμα.
δηλαδή σε αυτούς που σήμερα δηλώνουν να ψηφίσουν τα κόμματα αυτά.
αυτή η διείσδυσή του παντού, είναι που εξέπληξε τους δημοσκόπους – γιατί τον εμφάνιζαν ως ακροδεξιό ως πρόσφατα!
όπως τους ξάφνιασε και η απήχησή του στις νεότερες ηλικίες – είκοσι δύο με σαράντα τέσσερα ετών.
κι όλα αυτά πριν εμφανιστεί ακόμα.
επομένως ο σαμαράς έχει ήδη διαπιστωμένη ανοδική δυναμική και έχει πια βάση, δηλαδή αφετηρία το δεκαέξι τοις εκατό – γιατί οι δεξαμενές απ’ όπου μπορεί να αντλήσει είναι πολύ μεγαλύτερες.
ενώ τα άλλα δύο ενδεχόμενα κόμματα, Τσίπρα και Καρυστιανού, έχουν οροφή τα ποσοστά που τους δίνουν τώρα, και οι δεξαμενές τους είτε πιο περιορισμένες είτε ασταθείς.
έβδομον, εκείνο που λένε οι δημοσκοπήσεις εμμέσως, αλλά δεν το ακούμε ευθέως, είναι πως με τα τωρινά ποσοστά που του αποδίδουν, το κόμμα Σαμαρά, αν κατέβει, βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για δεύτερο κόμμα πλέον!
τουλάχιστον σε σύγκριση με όσα υπάρχουν.
γιατί με τις διαρροές που μαζεύει – από την τωρινή πρόθεση ψήφου στα υπόλοιπα κόμματα – σίγουρα θα ξεπεράσει το πασοκ και όλα τα μικρότερα.
ενώ και η διαφορά του από τη νέα δημοκρατία θα σμικρυνθεί, γιατί και η νέα δημοκρατία, μόνο με τις σήμερα καταγεγραμμένες διαρροές προς κόμμα Σαμαρά, θα αγγίξει το όριο το είκοσι τοις εκατό – κι ίσως βρεθεί πιο κάτω, σε πρόθεση ψήφου πάντα – ήδη τη βρίσκουν είκοσι κόμμα εννέα με είκοσι ένα κόμμα πέντε τοις εκατό.
κι από τη στιγμή που θα εμφανιστεί κόμμα σαμαρά με δυναμική δεύτερου κόμματος, αυτό θα μετατραπεί σχεδόν αμέσως σε δυναμική πρώτου κόμματος.
γιατί θα προσελκύσει και την ψήφο όσων θέλουν να φύγει ο μητσοτάκης, ανεξαρτήτως ιδεολογικής προέλευσης.
τέλος, το κόμμα σαμαρά είναι το μόνο που μπορεί να παίξει ρόλο καταλύτη – δηλαδή να γίνει ανατροπέας.
και διότι μπορεί να καλύψει το κενό κυβερνησιμότητας – που δεν διαθέτουν τα τωρινά κόμματα της αντιπολίτευσης –
και διότι μπορεί να επαναφέρει ξανά μέσα στο εκλογικό σώμα ευρύτατες δυνάμεις ψηφοφόρων που το έχουν εγκαταλείψει –
και διότι μπορεί να αναδείξει και στην Ελλάδα μια ηγετική δύναμη που βρίσκεται στην πρωτοπορία του διεθνούς ρεύματος που σαρώνει σήμερα τις δυτικές χώρες.
όχι στην πλευρά των συστημικών κομμάτων που ηττώνται παντού.
αυτά όλα βέβαια δεν είναι ούτε προβλέψεις ούτε βεβαιότητες.
θα εξαρτηθούν από το αν θα γίνει το κόμμα σαμαρά,
από το πότε θα εξαγγελθεί
και από το πώς θα πολιτευθεί, στα πρώτα του βήματα τουλάχιστον.
πάντως, όσα ο ίδιος εκπροσωπεί,
τα εκφράζει με συνέπεια εδώ και χρόνια,
κάποτε τα πλήρωσε με πολιτική μοναξιά,
τώρα δικαιώνονται διεθνώς
και τον καθιστούν πόλο συσπείρωσης μέσα στη χώρα
και ελπίδα για πολλούς…
κυρίως γι’ αυτούς που
δεν είναι περιθωριακοί, αλλά είναι πλέον απογοητευμένοι,
δεν είναι ευάλωτοι σε λαϊκιστικές κραυγές,
αλλά βαθύτατα ριζοσπαστικοποιημένοι,
δεν είναι χειραγωγήσιμοι, έχουν πια ξυπνήσει,
και δεν είναι πια λίγοι – προέρχονται από πολλαπλές δεξαμενές
και αρχίζουν να συγκλίνουν.
μην υποτιμάτε ποτέ τους συντηρητικούς όταν ριζοσπαστικοποιούνται.
και μην υποτιμάτε τους αριστερούς όταν αποβάλλουν τις παρωπίδες τους.
κι αν αυτοί οι δύο σμίξουν, τότε μπορεί να γίνει αληθινό big bang.
με ό,τι αυτό συνεπάγεται…
Θανάσης Κ.
