@nikoskarabasis 🧨 Η Ελλάδα δεν καίγεται τυχαία. 🔥 Την καίνε εκείνοι που την πούλησαν οπως ο Αλέξης Τσίπρας — και επιστρέφουν δήθεν για να τη «σώσουν». ⚖️ Οι νόμοι τους είναι τα όπλα. 💰 Οι πλειστηριασμοί, οι φόροι, οι σιωπές. 🕯️ Και το φως… είμαστε εμείς. 👇 🎥 Αν συμφωνείς πως η αλήθεια δεν σβήνεται, κάνε: ❤️ Like — για να δυναμώσει η φωνή. 💬 Σχόλιο — για να ακουστεί η οργή. 🔁 Share — για να ξυπνήσουν κι άλλοι. ➕ Follow @nikoskarabasis — γιατί εδώ μιλάει η αλήθεια. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr ✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature #ΗΑλήθειαΔενΣβήνεται #ΗΕλλάδαΠουΔεΒλέπεις #Πολιτική #Δικαιοσύνη #Ελευθερία #Αφύπνιση #Αλήθεια #NikosKarabasis #KarabasisReports #KarabasisLeaks
♬ original sound – nikos karabasis
Ο Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπος που με τον νόμο τέσσερις χιλιάδες τριακόσια πενήντα τέσσερα του δύο χιλιάδες δεκαπέντε άνοιξε την πύλη στα επενδυτικά κεφάλαια και στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, επιστρέφει ως τιμητής των καρτέλ που ο ίδιος έφερε.
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και ως εφιάλτης. Ο εμπρηστής της χώρας φορά στολή πυροσβέστη.
Η λεηλασία της Ελλάδας δεν είναι οικονομικό ατύχημα· είναι πολιτική ίντριγκα, με μυστική παράμετρο τον πλουτισμό αυτών που νομοθετούν.
Την ώρα που οι πολίτες μετρούν το ψωμί τους, από το έτος δύο χιλιάδες δεκαεννέα μέχρι σήμερα οι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας αύξησαν τον πλούτο τους κατά διακόσια έντεκα κόμμα εξήντα τέσσερα τοις εκατό.
Από τον νόμο του Τσίπρα έως εκείνον του Κυριάκου Μητσοτάκη, οι κυβερνήσεις γράφουν με το ίδιο χέρι· αλλάζουν απλώς το χρώμα της γραβάτας.
Ο πρώτος άνοιξε την πόρτα στις ύαινες να αρπάζουν τα δάνεια στο δέκα έως είκοσι τοις εκατό της αξίας τους.
Οι τράπεζες, «σωσμένες» με σαράντα επτά δισεκατομμύρια ευρώ φορολογικού χρήματος, ξεφορτώθηκαν τα βάρη τους.
Τα επενδυτικά κεφάλαια, με κεφάλαια εκατό ευρώ και έδρα στο Δουβλίνο, χωρίς φορολογικό αριθμό και χωρίς πρόσωπο, με τους πολιτικούς από πίσω, αρπάζουν σπίτια, χωράφια, αναμνήσεις.
Ο δεύτερος, με τον νόμο πέντε χιλιάδες τριάντα επτά του δύο χιλιάδες είκοσι τρία, τους χάρισε φοροαπαλλαγές.
Το κράτος τούς ευχαριστεί για τη λεηλασία.
Η ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με την απόφαση ένα του δύο χιλιάδες είκοσι τρία, νομιμοποίησε τους διαχειριστές δανείων που διενεργούν πλειστηριασμούς.
Μια Δικαιοσύνη που υπακούει. Αμφίβολη η νομιμότητα.
Η Τράπεζα της Ελλάδος φέρεται ότι είχε προαναγγείλει την απόφαση.
Μόνο λίγοι δικαστές αντιστάθηκαν — λίγοι ήρωες μέσα στα Πρωτοδικεία, που σήκωσαν το βάρος της αξιοπρέπειας μιας ολόκληρης χώρας.
Υπάρχουν, λοιπόν, δύο Ελλάδες.
Η μία των πολιτικών, που τη λεηλατούν με το αζημίωτο.
Και η άλλη των δικαστών, που ακόμη πιστεύουν στη Δικαιοσύνη.
Η πολιτική μαφία δεν κρατά όπλα — κρατά στιλό.
Τα θαλασσοδάνεια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ, αυξάνονται.
Τα επενδυτικά κεφάλαια του Τσίπρα κερδίζουν διακόσια εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.
Επιχειρήσεις-ζόμπι ζωντανεύουν με ευρωπαϊκά προγράμματα και μη εξυπηρετούμενα δάνεια, μειώνοντας την παραγωγικότητα κατά δεκαπέντε τοις εκατό.
Από το έτος δύο χιλιάδες δεκαέξι κατάπιαν ογδόντα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ.
Οι Γερμανοί μοίρασαν εκατό εκατομμύρια ευρώ σε μίζες.
Τα μέσα ενημέρωσης δανειοδοτήθηκαν για να σιωπούν.
Και το Δημόσιο πληρώνει τρία κόμμα επτά εκατομμύρια ευρώ σε εταιρείες προπαγάνδας — υπόθεση που ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Στον Οργανισμό Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, οι επιδοτήσεις έγιναν κομματικά λάφυρα.
Το διεθνές μέσο Politico αποκάλυψε έντεκα κόμμα εννέα εκατομμύρια ευρώ χαμένα σε «σπιτάκια ανακύκλωσης».
Και φέτος, νέος νόμος πέντε χιλιάδες εκατόν ενενήντα τρία του δύο χιλιάδες είκοσι πέντε ανοίγει τον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης στα επενδυτικά κεφάλαια, στέλνοντας αγρότες και επαγγελματίες στο στόμα των λύκων.
Με διάταξη του Γιώργου Κατρούγκαλου το έτος δύο χιλιάδες δεκαέξι, που σύντομα ενεργοποιεί ο Μητσοτάκης, ο συνταξιούχος που θα πουλήσει έναν τενεκέ λάδι από το χωράφι του τιμωρείται με πρόστιμο δώδεκα συντάξεων.
Αυτό δεν είναι νόμος. Είναι θεσμική, μαφιόζικη αρπαγή.
Η Ελλάδα βαθμολογείται με πενήντα εννέα στα εκατό στη διαφάνεια — τελευταία στην Ευρώπη.
Η Λάουρα Κοβέσι μιλά για εκφοβισμούς εισαγγελέων, για σιωπές που αγοράζονται και για μια Δικαιοσύνη που παραλύει.
Το μοτίβο είναι απλό, σχεδόν μαθηματικό:
Οι πολιτικοί νομοθετούν.
Οι τράπεζες σώζονται με τους φόρους.
Τα επενδυτικά κεφάλαια και τα καρτέλ λεηλατούν σπίτια, Ελλάδα, ζωές.
Κάθε πλειστηριασμός είναι σφαίρα με υπογραφή πολιτικού.
Τα χρέη των πολιτικών, των τραπεζών, των ολιγαρχών μεταφέρονται στους πληβείους.
Όταν ξεσπά σκάνδαλο, ιδρύεται επιτροπή.
Όταν θεριεύει η οργή, ψηφίζεται τροπολογία.
Το κράτος μετατράπηκε σε μαφιόζικη εταιρία.
Οι νόμοι έγιναν ασπίδα των ληστών και τα φύλλα της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως μνημόσυνο της Δημοκρατίας.
Από το έτος δύο χιλιάδες δεκαπέντε έως το έτος δύο χιλιάδες είκοσι πέντε, το μοτίβο μένει το ίδιο: διευκολύνσεις, φοροαπαλλαγές για ολιγάρχες και πολιτικούς, μίζες, ανακεφαλαιοποιήσεις, δικαστικές «διορθώσεις».
Ο Τσίπρας άνοιξε την πόρτα του φρενοκομείου.
Ο Μητσοτάκης την άφησε ορθάνοιχτη.
Και οι δύο πλήρωσαν τη σιωπή των μέσων ενημέρωσης, ώστε ο λαός να μη βλέπει τη φωτιά που τον καταπίνει.
Η Ελλάδα καίγεται σιωπηρά.
Και ο εμπρηστής επιστρέφει με τη στάχτη στα χέρια, ζητώντας ψήφο για να μας «σώσει» με νέες Πρέσπες, πεφωτισμένα ψευτοδημοψηφίσματα, λαμπερές φωτιές, αγριότερα, μοβόρικα θηρία.
