@nikoskarabasis 📲 Follow | Like | Share | Σχολίασε 👁️ Γιατί η Αλήθεια δεν πεθαίνει. Μόνο περιμένει να ακουστεί. 🇫🇷 Η Γαλλία βυθίζεται. Και μαζί της, ολόκληρη η Ευρώπη. Πολιτική χωρίς ψυχή. Κοινωνία χωρίς πίστη. Η παρακμή έγινε δόγμα. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr 📣 👇 Ακολούθησε για περισσότερα βίντεο που αποκαλύπτουν όσα δεν θα σου δείξουν ποτέ τα δελτία. 🖋️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature 🌐🔗 nikoskarabasis.gr 💬 🇬🇷 Αν πέφτει η Γαλλία, πέφτει και η Ευρώπη. Κι όταν η Ευρώπη σωπάσει… η Ιστορία θα μιλήσει ξανά. 💥 #Γαλλία #Ευρώπη #Μακρόν #Πολιτική #Αλήθεια #Δημοκρατία #Παρακμή #Επικαιρότητα #KarabasisReports #TheTruthNetwork #ByThePowerOfSignature
♬ original sound – nikos karabasis
Η Γαλλία αποσυντίθεται.
Αργά, αλλά σταθερά.
Κάτω από τα μάρμαρα του Παρθενώνα της Δημοκρατίας της, κάτι σπάει.
Κάτι μυρίζει σήψη.
Το έθνος που γέννησε την ελευθερία, δεν πιστεύει πια ούτε σ’ αυτήν.
Το Πάνθεον σείστηκε από τη σιωπή.
Ο Ρομπέρ Μπαντεντέρ τιμήθηκε ως ήρωας,
αλλά γύρω του, οι ζωντανοί έμοιαζαν πιο νεκροί από ποτέ.
Ο Φρανσουά Μπαϊρού χαμογελούσε — όχι από συγκίνηση,
αλλά από λύτρωση.
«Καλά έκανα», είπε,
«που δεν ψήφισα έναν προϋπολογισμό που κανείς δεν θέλει να υπερασπιστεί».
Μια φράση-μαχαιριά.
Μια παραδοχή πως το σύστημα δεν κυβερνά πια.
Επιβιώνει.
Η Γαλλία επιβιώνει χάρη στον φόβο.
Φόβος διάλυσης, φόβος εκλογών, φόβος αλήθειας.
Η προεδρική πλειοψηφία έχει εξατμιστεί.
Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν.
Προδότες παντού.
Συμμαχίες-παρωδίες, σαν ιταλική όπερα.
Σκηνή μετά σκηνή, γεμάτη ίντριγκα, οργή, και γελοιοποίηση.
Ο Εμανουέλ Μακρόν δεν ακούει κανέναν.
Ποτέ δεν άκουσε.
Ακόμα και οι σύμβουλοί του δεν ξέρουν πια ποιος κυβερνά.
«Τι έχει στο μυαλό του ο πρόεδρος;» ρωτούν όλοι.
Η απάντηση: τίποτα.
Γιατί ο Μακρόν είναι το τίποτα.
Το απόλυτο πολιτικό κενό ντυμένο με ρητορική λάμψη.
Κι έτσι, μια χώρα που άλλοτε έκανε την Ευρώπη να στέκεται προσοχή,
σήμερα παραπαίει ανάμεσα σε αμηχανία και κατάθλιψη.
Την περασμένη Κυριακή, όλα κατέρρευσαν.
Ένας υπουργός διώχνει τον εαυτό του.
Άλλος επιστρέφει σαν φάντασμα.
Κανείς δεν έχει πια ντροπή.
Κανείς δεν έχει αποστολή.
Κανείς δεν έχει ψυχή.
Ο Μπρουνό Ρεταγιό κλείνει επιδεικτικά την πόρτα της κυβέρνησης
μια ώρα μετά τον διορισμό του.
Σαν να φτύνει την ίδια του τη χώρα.
Ο Λε Μερ, που γκρέμισε τα οικονομικά της Γαλλίας,
επιστρέφει σαν να μην έγινε τίποτα.
Το Παρίσι δεν κυβερνάται πια· αυτοσαρκάζεται.
Και στη μέση, ένας Σεμπαστιάν Λεκορνί προσπαθεί να συγκολλήσει
τα θραύσματα ενός πολιτικού οικοδομήματος που θυμίζει σπασμένο καθρέφτη.
Το κάνει με παραχωρήσεις.
Με φόβο.
Με ψευδαισθήσεις.
Παγώνει το συνταξιοδοτικό.
Κρύβει τον φόρο στους πλουσίους κάτω απ’ το χαλί.
Και βαφτίζει την υποχώρηση «μεταρρύθμιση».
Η Γαλλία δεν κυβερνάται πια από πολιτικούς.
Κυβερνάται από τη φρίκη του επόμενου λάθους.
Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο είδος εξουσίας:
η εξουσία του φόβου.
Η φιλόσοφος Σίνθια Φλερί το είπε καθαρά:
«Δεν έχουμε κρίση αντιπροσώπευσης.
Έχουμε κρίση της ίδιας της έννοιας της εκπροσώπησης».
Ο λαός δεν πιστεύει σε κανέναν.
Ούτε στους θεσμούς, ούτε στους πολιτικούς, ούτε στα ΜΜΕ.
Η Δημοκρατία μετατράπηκε σε θέατρο μαριονετών.
Οι κλωστές κόβονται.
Και οι μαριονέτες συνεχίζουν να κουνιούνται από συνήθεια.
Ένας πρώην υπουργός, πιστός του Μακρόν, ψιθυρίζει:
«Μπαίνουμε σε τούνελ χωρίς τέλος».
Η κρίση τους είναι τόσο βαθιά,
που η Γάζα μοιάζει απλούστερη υπόθεση.
Στη Γαλλία δεν έχουν πόλεμο.
Αλλά έχουν παράδοση όπλων στον ίδιο τους τον εαυτό.
Κι όμως, μερικοί ελπίζουν.
Πάντα υπάρχουν αυτοί που θέλουν να πιστεύουν.
Ότι κάτι νέο θα γεννηθεί.
Ότι οι αριστεροί χωρίς τον Μελανσόν,
κι οι δεξιοί χωρίς τον εγωισμό τους,
θα ενωθούν.
Ότι το Παρίσι θα ξαναγίνει Παρίσι.
Αλλά η Ιστορία δεν γράφεται με ευχές.
Γράφεται με αίμα.
Και η Γαλλία έχει πια κουραστεί να ματώνει.
Οι δημοσκοπήσεις λένε την αλήθεια που οι πολιτικοί αρνούνται:
Η ακροδεξιά προηγείται με δέκα μονάδες.
Η Μαρίν Λεπέν δεν χρειάζεται να φωνάζει πια.
Απλώς περιμένει.
Περιμένει τη στιγμή που το σύστημα θα καταρρεύσει ολοκληρωτικά,
για να εμφανιστεί ως «λύση».
Η ιστορία, όπως πάντα, επαναλαμβάνεται —
πρώτα σαν φάρσα, μετά σαν εφιάλτης.
Ο προϋπολογισμός πρέπει να ψηφιστεί μέχρι τη Δευτέρα.
Αλλά η Γαλλία δεν έχει προϋπολογισμό.
Έχει προμελέτη θανάτου.
Και κάθε παράγραφος του γράφεται με ιδρώτα και ψεύδος.
Αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση πολιτική.
Είναι κρίση εμπιστοσύνης.
Η πιο επικίνδυνη από όλες.
Γιατί όταν ένας λαός παύει να εμπιστεύεται,
παύει να υπάρχει.
Η Γαλλία δεν πιστεύει πια στον εαυτό της.
Και όταν η Γαλλία δεν πιστεύει,
η Ευρώπη δεν αναπνέει.
Γιατί η Γαλλία υπήρξε πάντα ο καθρέφτης της Ευρώπης.
Κι αν αυτός ο καθρέφτης σπάσει,
θα δούμε το πρόσωπο όλων μας μέσα στα θραύσματα.
Η Γαλλία σε αποσύνθεση.
Η Ευρώπη σε λήθαργο.
Η Ελλάδα, βουβή, παρακολουθεί.
Σαν να μην την αφορά.
Αλλά την αφορά.
Γιατί ό,τι πεθαίνει στη Γαλλία,
έρχεται να σαπίσει και εδώ, λίγα χρόνια μετά.
Πολιτική χωρίς πίστη.
Κοινωνία χωρίς όραμα.
Ηγεσίες χωρίς ψυχή.
Αυτό είναι το νέο Ευρωπαϊκό Δόγμα.
Η παρακμή με υπογραφή.
Κι όταν τελειώσει αυτό το θέατρο,
θα απομείνει μόνο μια φράση να γραφτεί:
«Η Δύση έχασε τον εαυτό της —
και δεν το κατάλαβε ποτέ».
