@nikoskarabasis Αν σε άγγιξε αυτή η ιστορία… άφησέ τη να ακουστεί. Κάνε follow, κάνε share, μίλα για τον Νίκο Γκάτση. Για να μην ξεχαστεί ποτέ κανένας που έφυγε σιωπηλά. Ένα ποντίκι μιλά για έναν άνθρωπο που κανείς δεν βοήθησε. Ένα νοσοκομείο που σώπασε. Και μια φωνή που δεν πρέπει να σωπάσει ξανά. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr #ποντίκι #αλήθεια #δικαιοσύνη #νοσοκομείο #ΝίκοςΓκάτσης #συγκίνηση #ανθρωπιά #KarabasisReports #TheTruthNetwork #nikoskarabasis
♬ original sound – nikos karabasis
Ξέρεις… εγώ είμαι ένα μικρό ποντίκι.
Κρύβομαι στις γωνιές των νοσοκομείων, εκεί που κανείς δεν κοιτά.
Κι εκείνο το βράδυ… ήμουν εκεί.
Είδα έναν νεαρό στρατιώτη, τον Νίκο.
Είκοσι επτά χρονών, γεμάτος ζωή.
Είχε κάνει ένα απλό χειρουργείο,
και πίστευε πως σε λίγες μέρες θα γύριζε σπίτι.
Μα ξαφνικά… δεν μπορούσε να αναπνεύσει.
Κάλεσαν βοήθεια.
Μία βοηθός νοσηλεύτρια, χωρίς εμπειρία,
έτρεξε, τρόμαξε, φώναζε.
Κανείς δεν απάντησε.
Το τηλέφωνο έκτακτης ανάγκης δεν λειτουργούσε.
Οι γιατροί… πουθενά.
Το παιδί πνιγόταν.
Από το ίδιο του το αίμα.
Κι εκείνη, με τα χέρια της να τρέμουν,
ζητούσε βοήθεια από τους ασθενείς.
Ασθενείς να κάνουν Καρπα σε έναν στρατιώτη…
σε ένα νοσοκομείο.
Μερικά λεπτά μετά,
όταν πια έφτασαν οι αξιωματικοί και οι γιατροί,
ήταν αργά.
Το ρολόι έγραφε Παρασκευή, τρεις Νοεμβρίου,
και η σιωπή είχε πέσει βαριά πάνω στο 424.
Λένε πως ο Νίκος πέθανε από φυσικά αίτια.
Μα εγώ είδα την αλήθεια.
Πέθανε από αδιαφορία.
Από αμέλεια που έγινε ένοχη σιωπή.
Από ένα σύστημα που ξέρει να τιμά στολές,
αλλά ξεχνά να σώζει ανθρώπους.
Και τώρα, ο πατέρας του ζητά δικαιοσύνη.
Όχι εκδίκηση — δικαιοσύνη.
Για να μην ξαναπεθάνει κανείς έτσι.
Αβοήθητος. Ξεχασμένος.
Εγώ είμαι ένα ποντίκι.
Μα έμαθα πως μερικές φορές,
τα πιο μικρά πλάσματα είναι αυτά που θυμούνται τους μεγάλους.
Κι απόψε… εγώ θυμάμαι τον Νίκο.
