Home Video «Δεκατέσσερα. Και ντρέπομαι να ζητήσω παγωτό…» | Η Νεφέλη μιλάει για την...

«Δεκατέσσερα. Και ντρέπομαι να ζητήσω παγωτό…» | Η Νεφέλη μιλάει για την Ελλάδα του 2025

Στην Ελλάδα του 2025, τα καλοκαίρια είναι πολυτέλεια. Για εμάς που γεννηθήκαμε τα καταραμένα χρόνια που μας “έσωσαν” οι τραπεζίτες και τα golden boys τους. Που μας πούλησαν, όσοι εμπιστευτήκαμε. Η δική μου γενιά… πνίγεται σ’ ένα μέλλον που δεν έχει θέση για εμάς. Δεν ξέρω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Μόνο ξέρω πως δεν θέλω να ξεχάσω πώς ένιωσα αυτό το καλοκαίρι. Όχι για να θυμάμαι τον πόνο… Αλλά για να μην δεχτώ ποτέ μια ζωή που δεν μας αξίζει.

35
0
@nikoskarabasis

"Εγώ είμαι δεκατέσσερα. Και δεν ζητάω ταξίδια. Ζητάω να μη μεγαλώσω σε μια χώρα που μας έμαθε να ντρεπόμαστε για τα όνειρά μας. Στην Ελλάδα του 2025, τα καλοκαίρια είναι πολυτέλεια… για όσους γεννήθηκαν φτωχοί." 📌 Κάνε Follow για να δυναμώσουμε αυτή τη φωνή 💬 Σχολίασε: τι θα έκανες εσύ για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; 🔁 Κοινοποίησέ το – να φτάσει εκεί που πρέπει. #ΗΕλλάδαΠουΔενΒλέπεις #ΝεφεληΜιλάει #ΦωνήΤωνΝέων #ΔιακοπέςΓιαΛίγους #ΟικονομικήΑπόγνωση #TikTokΕλλάδα #ΚοινωνικήΑδικία #ΚαλοκαίριΧωρίςΚαλοκαίρι #GenerationLost #KarabasisReports #ByThePowerOfSignature

♬ original sound – nikos karabasis

«Με ρωτούσαν οι φίλες μου: “Πού θα πας διακοπές;”
Γέλασα. Είπα “ίσως στο χωριό”. Μα δεν έχουμε καν χωριό.
Κι αν είχαμε, δεν θα είχαμε λεφτά για να πάμε.

Ο μπαμπάς δουλεύει, αλλά τα λεφτά δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά.
Η μαμά το ίδιο. Οι μισθοί είναι για γέλια και για κλάματα.
Μετά το 2010 μας τσακίσανε. Εσκεμμένα.

Κι εγώ; Εγώ είμαι δεκατέσσερα.
Και ντρέπομαι που καμιά φορά ζητάω παγωτό.

Δεν ζηλεύω τα ταξίδια. Ούτε τα stories από νησιά.
Μόνο που… θα ήθελα κι εγώ να ξυπνήσω κάπου που να μη μοιάζει με απόγνωση.
Κάπου με ήλιο, χωρίς τα “μη”, τα “όχι τώρα”, τα “ίσως του χρόνου”.

Στην Ελλάδα του 2025, τα καλοκαίρια είναι πολυτέλεια.
Για εμάς που γεννηθήκαμε τα καταραμένα χρόνια που μας “έσωσαν” οι τραπεζίτες και τα golden boys τους.
Που μας πούλησαν, όσοι εμπιστευτήκαμε.

Η δική μου γενιά… πνίγεται σ’ ένα μέλλον που δεν έχει θέση για εμάς.
Δεν ξέρω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω.
Μόνο ξέρω πως δεν θέλω να ξεχάσω πώς ένιωσα αυτό το καλοκαίρι.

Όχι για να θυμάμαι τον πόνο…
Αλλά για να μην δεχτώ ποτέ μια ζωή που δεν μας αξίζει.

Αν νιώθεις κι εσύ έτσι…
Κάνε Follow — να δυναμώσουμε τη φωνή μας.
Κάνε Like, Share, και γράψε μου στα σχόλια:
Τι κάνουμε για να σταματήσει αυτός ο κατήφορος;»

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments