@nikoskarabasis ➕ Ακολούθησέ μας για περισσότερες ιστορίες που δεν φτάνουν ποτέ στα δελτία. ➡️ Κάνε like αν σε άγγιξε. 📝 Γράψε στα σχόλια από ποιο χωριό είσαι. 🔁 Κοινοποίησέ το — να ακουστεί παντού. Το κουδούνι σώπασε. Και μαζί του, μια ολόκληρη Ελλάδα που χάνεται. Αν έκλεισε το σχολείο στο δικό σου χωριό, γράψε το στα σχόλια. Μην το αφήσουμε να περάσει στη σιωπή. Μας τελειώνουν. Με σχέδιο. #KarabasisReports #ΗΕλλάδαΠουΔενΒλέπεις #ΤοΚουδούνιΠουΣώπασε #χωριό #δημογραφικό #παιδιά #πατρίδα #εκπαίδευση #nostalgia #συγκίνηση #θλίψη
♬ original sound – nikos karabasis
📍Πρώτο πλάνο: Κλειστό σχολικό κτίριο, ήχος από απόηχο κουδουνιού.
🗣️ (voice-over)
Το κουδούνι ενός μικρού δημοτικού σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας, χτύπησε για τελευταία φορά στις δεκατρείς Ιουνίου.
Δεν θα ξαναχτυπήσει τον Σεπτέμβρη.
Δεν θα υποδεχτεί παιδιά.Ένα ταξίδι εκατόν σαράντα έξι χρόνων έφτασε στο τέλος του.
Από τότε που οι κάτοικοι πλήρωναν με γρόσια έναν γραμματιζούμενο,
μέχρι σήμερα που απέμειναν μόνο δύο παιδιά.Και είναι λίγα για να σωθεί ένα σχολείο.
📍Εναλλαγή πλάνων: παλιά φωτογραφία τάξης, κενή αυλή, καρέκλες γυρισμένες ανάποδα.
Τη δεκαετία του εξήντα, το χωριό είχε τρία σχολεία και διακόσια τριάντα παιδιά.
Τώρα δεν έχει κανένα.Δεν έχει ακουστεί το κλάμα μωρού εδώ και τριάμισι χρόνια.
Ο αποχαιρετισμός έγινε με ποίημα.
Κάθε παιδί, ένας στίχος.
Η δασκάλα, τελευταία.
Η καθαρίστρια, παραστάτης.
Και στο τέλος… εκείνη έκλεισε την πόρτα.
📍Πλάνο με δάκρυα, σημαία που ανεμίζει μόνη.
«Δεν μπορώ να το πιστέψω, πως έφτασε το τέλος…»
Κι όμως ήρθε.
Όπως ήρθε και στα περισσότερα χωριά της Ελλάδας.Εκατόν σαράντα χωριά στην Καρδίτσα.
Μόνο είκοσι οκτώ σχολεία.Κι αν παλιά η εκκλησία σήμαινε πίστη,
το σχολείο σήμαινε μέλλον.Όταν σιωπά η εκκλησία, πεθαίνει η ψυχή.
Όταν κλείνει το σχολείο,
φεύγει η ζωή.
📍Τελευταίο πλάνο: άδειο προαύλιο, το κουδούνι κρέμεται ακίνητο.
🖋️ ✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature
📍 nikoskarabasis.gr
Το κουδούνι ενός μικρού σχολείου σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας,
χτύπησε για τελευταία φορά στις δεκατρείς Ιουνίου.
Δεν θα ξαναχτυπήσει τον Σεπτέμβρη.
Δεν θα αναγγείλει τη χαρά της νέας χρονιάς.
Δεν θα γεμίσει αυλές με παιδικές φωνές.
Ένα ταξίδι εκατόν σαράντα έξι χρόνων τελείωσε.
Από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως σήμερα.
Όπου γενιές ολόκληρες έμαθαν να γράφουν το όνομά τους.
Να μετρούν, να διαβάζουν, να ονειρεύονται.
Τώρα, έμειναν μόνο δύο παιδιά.
Και είναι λίγα.
Για να σωθεί ένα σχολείο.
Τη δεκαετία του εξήντα, το χωριό είχε τρία σχολεία.
Φιλοξενούσε διακόσια τριάντα παιδιά.
Τώρα, δεν έχει κανένα.
Δεν έχει ακουστεί το κλάμα μωρού εδώ και τριάμισι χρόνια.
Ο αποχαιρετισμός έγινε όπως του άξιζε.
Με ποίημα.
Κάθε μαθητής, ένας στίχος.
Η δασκάλα, τελευταία.
Η καθαρίστρια, παραστάτης.
Και στο τέλος… εκείνη έκλεισε την πόρτα.
Και μαζί της, μια εποχή.
«Δεν μπορώ να το πιστέψω, πως έφτασε το τέλος…»
Κι όμως ήρθε.
Όπως έρχεται σιγά σιγά παντού.
Στην Καρδίτσα, από τα εκατόν σαράντα χωριά,
μόνο είκοσι οκτώ έχουν πια σχολείο.
Σ’ όλη την Ελλάδα, οι εγγραφές στην πρώτη τάξη
μειώθηκαν κατά σαράντα πέντε χιλιάδες μέσα σε δεκαπέντε χρόνια.
Όταν σιωπά η εκκλησία, πεθαίνει η ψυχή.
Όταν κλείνει το σχολείο,
φεύγει η ζωή.
