Άποψη | Είμαι 30 ετών στην Ελλάδα και βλέπω το ίδιο έργο να παίζεται ξανά
Γράφει ο Χ. Σ., 30 ετών, πολίτης της σύγχρονης Ελλάδας
«Δεν υπάρχουν μόνιμοι εχθροί και φίλοι. Υπάρχουν μόνιμα συμφέροντα», έλεγε ο Λόρδος Πάλμερστον. Το ‘χω ακούσει πολλές φορές το ρητό, αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει – και γιατί δεν σταματά να είναι επίκαιρο.
Όσοι κρατούν τα ηνία της εξουσίας, εδώ και αιώνες, δεν το κάνουν για το κοινό καλό. Το κάνουν για τον εαυτό τους, τις φιλοδοξίες τους, τις τσέπες τους. Το παιχνίδι είναι γνωστό: οι ισχυροί εκμεταλλεύονται τους αδύναμους. Κι εμείς, οι “πολλοί”, παριστάνουμε τους έκπληκτους κάθε φορά που αλλάζει το αφεντικό αλλά όχι το σύστημα.
Ο λαός συνήθως ελπίζει πως κάποτε, με κάποιον τρόπο, θα του πέσει ένα κομμάτι από το καρβέλι των ισχυρών. Ψίχουλα. Και μάλιστα τα ψίχουλα τα μοιράζουν οι ίδιοι που του πίνουν το αίμα. Στο μεταξύ, εκείνοι κάνουν «πολιτική» από τις θαλαμηγούς τους, στέλνοντας εμάς να σκοτωνόμαστε για μια θέση σε πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού.
Πόσοι αιώνες εκμετάλλευσης χρειάζονται για να καταλάβουμε πως το πρόβλημα δεν είναι ούτε η μορφή του καθεστώτος (μοναρχία, δημοκρατία, δικτατορία), ούτε οι “εχθροί” του εκάστοτε στρατοπέδου; Το πρόβλημα είναι ότι επιμένουμε να εμπιστευόμαστε το ίδιο μοντέλο εξουσίας που βασίζεται στην άγνοια και τη συνήθεια.
Ας το πούμε καθαρά: Οι πόλεμοι δεν έγιναν ποτέ για «ιδανικά». Έγιναν για πλιάτσικο. Από την Αρχαία Αθήνα ως τη σύγχρονη Αμερική. Οι τραμπουκισμοί των Αθηναίων στους Μήλιους, των Ρωμαίων στους βόρειους λαούς, δεν διαφέρουν από τις «ειρηνευτικές επεμβάσεις» των ΗΠΑ σήμερα. Απλώς αλλάζει η τεχνολογία και το αφήγημα.
Και κάπως έτσι, εμείς –η νέα γενιά– βρισκόμαστε να παλεύουμε μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει προσωπείο, αλλά όχι ουσία. Που μας πουλάνε ειρήνη και ανάπτυξη, αλλά στην πράξη προωθούν τον έλεγχο, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποπροσανατολισμό.
Δεν είμαι μηδενιστής. Πιστεύω ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Αλλά όχι αν συνεχίσουμε να περιμένουμε σωτήρες. Όχι αν δεχόμαστε να κυβερνιόμαστε από μαριονέτες των λίγων. Όχι αν ξεχνάμε τη δύναμή μας.
Η λύση δεν είναι άλλη μια εκλογή. Είναι ρήξη. Ρήξη με τα ψεύτικα διλήμματα. Ρήξη με τους «συμβιβασμούς» που μας κρατούν παθητικούς. Ρήξη με τις εξουσίες που μας αντιμετωπίζουν ως δούλους της δικής τους ευημερίας.
Η επανάσταση δεν χρειάζεται αίμα. Χρειάζεται συνείδηση. Κι αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται όσοι μας κρατούν στο σκοτάδι. Γιατί όταν καταλάβουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε, το παιχνίδι αλλάζει.
Καιρός να το αλλάξουμε. Τώρα.
