Υπάρχουν όρια. Ή τουλάχιστον υπήρχαν κάποτε. Σήμερα, φαίνεται πως οι λέξεις «κατοχή», «εισβολή» και «εθνική αξιοπρέπεια» αντικαθίστανται πρόθυμα από όρους όπως «τουρκοκυπριακό κράτος» και «ελληνοτουρκικός διάλογος». Όχι από τουρκικά ΜΜΕ – από Έλληνες πολιτικούς.
Ο Νίκος Τσάφος, ο νέος υφυπουργός Ενέργειας, είχε αποκαλέσει επανειλημμένα τα κατεχόμενα «τουρκοκυπριακό κράτος» ως ιδιώτης. Και αντί να απολογηθεί, ανταμείφθηκε. Την ίδια ώρα, συνεργάτιδα του Γιώργου Παπανδρέου συμμετείχε σε σύσκεψη με τον Ερσίν Τατάρ στο λεγόμενο “Προεδρικό Μέγαρο” του ψευδοκράτους. Φωτογραφήθηκε, χαμογέλασε, τίμησε.
Μιλούν για «διπλωματία», για «ειρηνική συνύπαρξη». Μα αν αυτό είναι ειρήνη, τότε τι είναι προδοσία;
Το ΕΛΙΑΜΕΠ, ο γνωστός “δεξαμενιστής” ιδεών, που συντηρείται με κρατικό χρήμα, δεν εκπροσωπεί παρά ένα διαρκές σχέδιο ήττας. Μια τεχνοκρατική υπονόμευση της εθνικής αυτοσυνείδησης.
Και το ΠΑΣΟΚ; Ο Νίκος Ανδρουλάκης σιωπά. Μα η σιωπή του είναι συνενοχή. Αν δεν αποκόψει τον ομφάλιο λώρο με τον Γιωργάκη και τους ανθρώπους του, η ιστορία θα τον αποκόψει από την πολιτική.
Η Κύπρος δεν είναι ούτε θεωρητικό πεδίο διπλωματίας ούτε “προοδευτική” γέφυρα. Είναι γη κατεχόμενη. Όποιος το ξεχνά, είναι επικίνδυνος.
It’s called occupation. Not a “Turkish Cypriot state.”
There used to be limits. Now, the words “invasion,” “occupation,” and “national dignity” are casually replaced with “Turkish Cypriot state” and “Greek-Turkish dialogue.” Not by Turkish outlets — but by Greek officials.
Nikos Tsafos, the new Deputy Minister of Energy, repeatedly referred to the occupied territories as a “Turkish Cypriot state” in the past. And instead of being held accountable, he was rewarded with a ministry.
At the same time, a close associate of George Papandreou sat down for an official meeting with Ersin Tatar, inside the so-called “Presidential Palace” of the pseudo-state. She smiled, posed, legitimized.
They call it “diplomacy.” They preach “peaceful coexistence.” But if this is peace, then what is betrayal?
ELIAMEP — the state-funded think tank of ideological disarmament — continues to quietly sabotage the national conscience. Its influence isn’t academic; it’s strategic surrender.
And PASOK? Nikos Androulakis remains silent. But silence here is complicity. If he doesn’t cut ties with Papandreou and his political network, history will cut him off from relevance.
Cyprus is not a theoretical playground for diplomats. It is occupied land. Whoever forgets that, or worse — normalizes it — is not just irresponsible.
They are dangerous.
