Υπάρχουν κοινά συμφέροντα της Ελλάδος με το Ισραήλ, όπως υπάρχουν και κοινά συμφέροντα με την Αίγυπτο. Όσο η χώρα μας υπηρετούσε αυτά τα συμφέροντα ισορροπημένα, με κύριο άξονα την επιβολή της παρουσίας της στην Ανατολική Μεσόγειο, τα αποτελέσματα ήταν εξόχως επωφελή. Ήταν συνεργασία κρατών, όχι συνεργασία προσώπων.
Η περίπτωση της Αιγύπτου έχει ιδιαίτερη προσωπική διάσταση, καθώς μόνο με τον Πρόεδρο Σίσι μπορούσε να υπάρξει ουσιαστική συνεργασία, δεδομένης της εναλλακτικής επιλογής του Μόρσι και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Στο Ισραήλ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η χώρα κυβερνάται από συνασπισμούς με μικρές διαφοροποιήσεις πολιτικής κατεύθυνσης. Παρά τη μακρά κυριαρχία του Μπενιαμίν Νετανυάχου, η φθορά από τη μακροχρόνια παραμονή στην εξουσία είναι εμφανής. Ήδη πριν τον τελευταίο πόλεμο είχε κατηγορηθεί για διαφθορά, ενώ αρκετοί τον κατηγορούν ότι οδηγεί τα πράγματα στα άκρα για να παραμείνει στην εξουσία και να αποφύγει τη λογοδοσία.
Ακόμη και η πρόσφατη επίθεση κατά του Ιράν εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο εσωτερικών και εξωτερικών υπολογισμών. Γι’ αυτό και το ερώτημα για την Ελλάδα γίνεται πιεστικό: είναι εθνικά επωφελής η ταύτιση με το πρόσωπο του Νετανυάχου ή η στρατηγική συνεργασία με το ίδιο το Ισραήλ ως κράτος;
Η ελληνική εξωτερική πολιτική, αντίθετα, μοιάζει διστακτική, παθητική, στηριζόμενη σε εκκλήσεις στο διεθνές δίκαιο και ελπίδες για αυτόματη κινητοποίηση συμμαχιών. Αντιμετωπίζει την τουρκική προκλητικότητα περισσότερο με δηλώσεις παρά με πολιτικές αποφάσεις και ουσιαστική αποτροπή.
Ωστόσο, η παρούσα συγκυρία δημιουργεί ένα σπάνιο παράθυρο ευκαιρίας. Η στρατηγική αμηχανία της Άγκυρας, οι διεθνείς πιέσεις προς το Ιράν και οι ανακατατάξεις στο ευρωατλαντικό πλαίσιο ασφαλείας προσφέρουν στην Ελλάδα τη δυνατότητα να αναβαθμίσει τον ρόλο της. Αρκεί να διαθέτει την πολιτική βούληση να το πράξει.
Τέλος, η στοχευμένη δράση του Ισραήλ κατά του Ιράν δεν αποτελεί πράξη επιθετικότητας, αλλά παράδειγμα αποφασιστικής εξωτερικής πολιτικής που προασπίζει τα εθνικά συμφέροντα. Από εκεί πρέπει να αντλήσουμε τα μαθήματα — από τη στρατηγική συνέπεια και όχι από τα πρόσωπα που προσωρινά κυβερνούν.
——————————————-
The Leader is One Thing, the Nation Another: The Need for Strategic Maturity
Greece can learn from Israel — not from its political figures, but from its consistent strategic doctrine.
Greece shares common interests with Israel, just as it does with Egypt. As long as our country served these interests in a balanced way, asserting its presence in the Eastern Mediterranean, the results were highly beneficial. It was a cooperation of states, not of individual leaders.
The case of Egypt carries a personal dimension: true cooperation was possible only with President Sisi, as the alternative of Morsi and the Muslim Brotherhood was unacceptable.
In Israel, the situation is different. The country is governed by party coalitions with only slight ideological differences. Although Benjamin Netanyahu has dominated Israeli politics for years, his prolonged stay in power has inevitably caused political wear. Even before the current war (which clearly extends beyond Gaza), he was accused of corruption, with many alleging that he escalates crises to extend his rule and postpone accountability.
The recent strike against Iran may also be seen within this context of internal and external maneuvering. Therefore, a pressing question arises for Greece: is it nationally beneficial to align with Netanyahu personally or to pursue a strategic partnership with the Israeli state itself?
In contrast, Greece’s foreign policy appears hesitant and passive, leaning on appeals to international law and hoping for automatic alliance responses. Turkish provocations are mostly addressed with statements rather than substantive policies or credible deterrence.
Yet, the current geopolitical juncture offers a rare window of opportunity. Ankara’s strategic disorientation, mounting international pressure on Tehran, and realignments in the Euro-Atlantic security framework allow Greece to elevate its role—provided there is the political will to act.
Finally, Israel’s targeted action against Iran is not an act of aggression but an example of decisive foreign policy that safeguards national interests. This is where Greece should draw its lessons — from strategic consistency, not from the transient individuals in office.
