Ως απόστρατος αξιωματικός, έχω δει πολλά. Αλλά η παρούσα συγκυρία γύρω από τα ελληνικά θαλάσσια πάρκα αποτυπώνει με ωμότητα την πολυεπίπεδη σύγκρουση που βιώνουμε: την εσωτερική πολιτική μας αδυναμία και τη διαρκή τουρκική επιθετικότητα.
Η κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στις δικές της διακηρύξεις, ετοιμάζεται να ανακοινώσει θαλάσσια πάρκα αποκλειστικά εντός των 6 ναυτικών μιλίων — στα όρια δηλαδή της αναμφισβήτητης ελληνικής κυριαρχίας. Αυτό, από μόνο του, αποτελεί παραδοχή των αδυναμιών μας να κατοχυρώσουμε πλήρως τα εθνικά μας δικαιώματα σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, εκεί όπου το Διεθνές Δίκαιο μάς επιτρέπει να το πράξουμε.
Οι εγχώριοι επικριτές – από την αντιπολίτευση έως διάφορους “πατριώτες της τηλεόρασης” – επιτίθενται στην κυβέρνηση ότι δεν τολμά να προχωρήσει πέραν των 6 ν.μ., όμως ξεχνούν ότι απουσιάζει επίσημη οριοθέτηση ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Χωρίς διεθνώς κατοχυρωμένες συμφωνίες, κάθε περαιτέρω κίνηση είναι βήμα στο κενό.
Την ίδια ώρα, η Τουρκία έχει ήδη υψώσει τη ρητορική της σημαία. Αμφισβητεί ανοιχτά την ελληνική κυριότητα σε δεκάδες βραχονησίδες, βασιζόμενη σε ένα νομοθετικό και διπλωματικό κενό που η ίδια συστηματικά εκμεταλλεύεται. Δεν είναι τυχαίο ότι η Άγκυρα προειδοποιεί πως η δημιουργία θαλάσσιων πάρκων στο ανατολικό Αιγαίο θα προκαλέσει εντάσεις, ακόμη κι αν αυτά βρίσκονται εντός των 6 ν.μ.
Δυστυχώς, η ελληνική πλευρά υπέπεσε σε σοβαρό διπλωματικό σφάλμα όταν το ΥΠΕΞ, σε επίσημη επιστολή του στον ΟΗΕ, ισχυρίστηκε ότι οι “βραχονησίδες” παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα βάσει Συνθηκών — οι οποίες, όμως, ουδέποτε κάνουν ρητή μνεία στη συγκεκριμένη έννοια. Αυτό το νομικό κενό δίνει στην Τουρκία νέα όπλα στο διπλωματικό της οπλοστάσιο.
Αντί να διορθώσει άμεσα το λάθος, η κυβέρνηση σιωπά, αφήνοντας την Άγκυρα να χτίζει αφήγημα διεθνώς. Σήμερα, το διακύβευμα δεν είναι μόνο τα θαλάσσια πάρκα. Είναι η συνολική μας κυριαρχία στο ανατολικό Αιγαίο.
Ως στρατιωτικός γνωρίζω ότι οι μάχες δεν κερδίζονται μόνο στο πεδίο, αλλά πρώτα στο μυαλό και στη στρατηγική. Χρειαζόμαστε πλέον νηφάλιο σχέδιο, αποφασιστικότητα και αποφυγή των αυτογκόλ. Αλλιώς, θα βρεθούμε να υπερασπιζόμαστε εθνικά δικαιώματα σε έδαφος που εμείς οι ίδιοι αφήνουμε αδιευκρίνιστο.
Greek Marine Parks: The Minefield Between National Sovereignty and Diplomatic Complacency
When domestic conflicts and Turkish provocations expose the limits of Greek foreign policy
As a retired Greek officer, I have witnessed many critical situations. But the current controversy over Greek marine parks starkly reflects the multilayered conflict we are facing: internal political weakness and persistent Turkish aggression.
The government, trapped by its own declarations, is preparing to announce marine parks strictly within the 6-nautical-mile territorial waters — the limits of undisputed Greek sovereignty. This is, in itself, an admission of our inability to fully secure our national rights over the EEZ and continental shelf, where International Law allows us to act.
Domestic critics — from the opposition to various “TV patriots” — accuse the government of not daring to move beyond the 6 n.m., but they conveniently ignore the absence of officially delimited EEZ agreements in the Aegean and Eastern Mediterranean. Without internationally recognized agreements, any further move is a step into the void.
Meanwhile, Turkey has already raised its rhetorical flag. It openly challenges Greek ownership over dozens of islets, exploiting a legal and diplomatic vacuum it has systematically cultivated. It is no coincidence that Ankara warns of tensions if marine parks are created in the eastern Aegean, even if they remain within 6 n.m.
Unfortunately, the Greek side committed a serious diplomatic blunder when the Foreign Ministry, in an official letter to the UN, claimed that these “islets” were granted to Greece under international treaties — treaties that, however, never explicitly mention the term. This legal gap provides Turkey with new ammunition in its diplomatic arsenal.
Instead of correcting this mistake promptly, the government remains silent, allowing Ankara to build its narrative internationally. Today, the issue is not just the marine parks. It is our entire sovereignty in the eastern Aegean.
As a soldier, I know that battles are not won only on the field but first in the mind and the strategy. We now need a sober plan, determination, and avoidance of own goals. Otherwise, we will soon find ourselves defending national rights over territory we ourselves leave legally ambiguous.
