Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης
Το πολιτικό σκηνικό μετά απο 7 συνεχόμενα χρόνια πρωθυπουργίας του Κυριάκου Μητσοτάκη – ελέω διακυβέρνησης Τσίπρα κατα τη γνώμη μου, τόσο απο την χείριστη εικόνα των πολιτών “για την αριστερά που κυβέρνησε” για σχεδόν 5 χρόνια όσο και τα deals στη συνέχεια του alexis με το “σύστημα” που ανέδειξε τον γιό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ως συνεχιστή του Κώστα Σημίτη – το πολιτικό και κοινωνικό μας σκηνικό λοιπόν “βράζει”. Εχει…στομώσει. Είναι ολοφάνερο οτι δεν πάει άλλο. Και το επιχείρημα “δεν υπάρχει αντικαταστάτης” για να τσουλήσει το…κάρο, δεν αρκεί πλέον. Δεν φτάνει.
Είναι αρκετά φανερό σε όποιον θέλει να δει “πέρα απο την μύτη του” και ενδεχομένως τα στενά του συμφέροντα οτι το πολίτευμα μας έχει διολισθήσει σε μια ας την ονομάσουμε “Πρωθυπουργοκεντρική Ολιγαρχική Δικτατορία” όπου τα πάντα εγκρίνονται και εκπορεύονται απο το στενό οικογενειακό πρωθυπουργικό γραφείο. Φυσικά με τις εσωτερικές αντιθέσεις και διαπλοκές τους.
Ισως και εξαιτίας αυτού η πολιτική της κυβέρνησης συνολικά εξυπηρετεί εναν και μόνο απλό σκοπό: Την εγκαθίδρυση με κάθε μέσο και τρόπο του διαχωρισμού της κοινωνίας των “ελίτ” (ελάχιστες οικογένειες – φεουδαρχικού στυλ) απο όλους τους υπόλοιπους – τον λαουτζίκο, την “πλέμπα”, τους…μικρομεσαίους (μαζί με τα παιδιά τους). Ο βίαιος αυτός διαχωρισμός υπηρετείται με σφοδρότητα και συνέπεια απο την ναζιστική σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση που απο το 2010 εγκαθίδρυσε στην χώρα καθεστώς “πλιάτσικου” στην δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Απένειμαν στους εαυτούς τους δικαστική ασυλία και μέσω του απόλυτου ελέγχου των κρατικών ταμείων (εθνικοί και κοινοτικοί πόροι) επιδόθηκαν σε ενα ανευ προηγουμένου πλιάτσικο (στην φάση που βρισκόμαστε ρευστοποιούν το πλιάτσικο δηλαδή το χρήμα και ετοιμάζουν τις…εταιρείες τους στο εξωτερικό – με γυναίκες, παιδιά, φίλους, φίλες κ.α. – πέρασαν πριν λίγες ημέρες και σχετικό νόμο).
Αντιπολίτευση δεν υφίσταται γιατί ο ασφυκτικός έλεγχος σε κάθε πεδίο είναι τέτοιος απο την Ολιγαρχία που καθιστά απαγορευτική ακόμη και την σκέψη “κάποιος” να τους πάει “κόντρα” ή πόσο μάλλον να προσπαθήσει να τους αποκαθηλώσει. ΕΑΝ αυτό γίνει – όποτε…- θα γίνει απο δυνάμεις και δυνατότητες υπέρτερες…
Επι του πεδίου αυτη την ώρα μόνο ένας πρακτικά μπορεί να αποκαθηλώσει το “σύστημα Μητσοτάκη” και αυτό που εξέφρασε (και εκφράζει). Κι αυτός είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Είναι τον μόνο που φοβούνται. Και ξέρουν αυτοί πολύ καλά το γιατί. Και εδω που τα λέμε, σε μια τέτοια περίπτωση είναι και ο μόνος που μπορεί να…τσουλήσει το κάρο να βγει απο τη λάσπη. Μέχρι να υπάρξει ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ για κατάργηση του υπάρχοντος συντάγματος και την δημιουργία ενος άλλου του 21ου αιώνα “και επέκεινα”. Με άλλες πολιτειακές δομές. Με όλο τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ απανταχού της Γης να συμμετέχει.
Ιδωμεν…
————————
The Political Landscape After Seven Years of Mitsotakis: A Nation at a Crossroads
By Nikos Karabasis
After seven consecutive years under Prime Minister Kyriakos Mitsotakis — a tenure shaped, in my view, by the fallout from Alexis Tsipras’s nearly five-year rule — Greece’s political and social scene is boiling over. The disillusionment citizens hold toward the left-wing government that once ruled, combined with Tsipras’s later deals with the establishment that propelled Mitsotakis, son of Konstantinos Mitsotakis, as heir to Kostas Simitis’s legacy, have brought us to a critical impasse. It’s clear: the system is clogged and unable to move forward. The tired argument that “there is no alternative” to keep the political cart rolling no longer holds water.
Anyone willing to look beyond their narrow interests can see our polity slipping into what I call a “Prime Minister-Centric Oligarchic Dictatorship,” where decisions flow exclusively from the tight-knit circle surrounding the premier — rife, of course, with internal power struggles and entanglements.
Perhaps as a consequence, government policy serves one single purpose: the establishment — by any means necessary — of a harsh social divide between a feudal-like elite minority and the rest of society: the common people, the “plebs,” the middle class, and their children. This brutal segregation is enforced with ruthless consistency by today’s European Union, which since 2010 has imposed on Greece a regime of plunder over public and private assets. They have granted themselves judicial immunity, seized absolute control over national and EU funds, and engaged in unprecedented looting. Now, as they liquidate their spoils, they are preparing offshore companies—controlled by themselves, their families, and close allies—enabled recently by a new law passed just days ago.
Opposition is effectively non-existent. The oligarchy’s chokehold on every sector is so suffocating that the mere thought of anyone challenging or dethroning them is deemed forbidden. Should such a challenge ever arise, it will come only from forces far more powerful than those currently in play.
On the ground today, only one figure realistically threatens to dethrone the “Mitsotakis system” and all it represents: Antonis Samaras. He is the one they truly fear — and for reasons they understand all too well. Frankly, he is also the only one who could “pull the cart out of the mud” — at least until a Constitutional Assembly can be convened to abolish the current outdated charter and draft a new one for the 21st century and beyond. One that includes all Hellenism worldwide in its framework and governance.
We shall see…
