Εγώ δεν είμαι ούτε πολιτικός ούτε παπάς. Ένας οικοδόμος είμαι, μ’ ένα μεροκάματο που όλο και μικραίνει, και ένα κομμάτι ψωμί που το παλεύω με τα νύχια. Αλλά ξέρω να ξεχωρίζω πότε κάτι χάνεται και πότε μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Στις 29 Μαΐου, εκείνη τη μέρα που πονούμε για την Πόλη, μας ήρθε άλλο ένα κτύπημα — αυτή τη φορά από κει που δεν το περιμέναμε. Η Μονή του Σινά, ένα μοναστήρι που έχτισε ο Ιουστινιανός με τα ίδια του τα χέρια πριν χίλια πεντακόσια χρόνια, γίνεται, λέει, μουσείο του αιγυπτιακού κράτους. Όχι πια σπίτι πίστης, αλλά έκθεμα σε βιτρίνα.
Κι εγώ αναρωτιέμαι: Τι κουβέντες γίνανε πίσω από κλειστές πόρτες, ποιος υποσχέθηκε τι και σε ποιόν; Γιατί στα χαρτιά των συζητήσεων δεν υπάρχει ούτε λέξη για το Σινά; Και πώς γίνεται να μιλάνε για μεγάλες φιλίες με την Αίγυπτο, όταν εκείνοι κάνουν πίσω από την πλάτη μας κουβέντες με την Τουρκία για ΑΟΖ και θάλασσες;
Γιατί το θέμα είναι μεγάλο. Σήμερα το Σινά, αύριο μπορεί να ‘ναι κι άλλα. Κι αν νομίζουμε ότι αυτά είναι μακριά, γελιόμαστε. Το Σινά, η Αγιά Σοφιά, το Πατριαρχείο Αντιοχείας — είναι ό,τι απέμεινε από μια πίστη και μια ιστορία που μας δένει.
Και σκέφτομαι: Αν εμένα μου κλέψει κάποιος το σπίτι, δεν θα φωνάξω; Δεν θα παλέψω να το πάρω πίσω; Κι εδώ, που μας κλέβουν τα σπίτια της πίστης μας, ποιος θα φωνάξει; Ο πρωθυπουργός μας; Ή μήπως κι αυτός κάνει πως δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν μιλάει;
Εμείς οι απλοί άνθρωποι, που με τα χέρια μας στήνουμε τοίχους και με τα κορμιά μας κρατάμε θεμέλια, ξέρουμε ένα πράγμα: αν το θεμέλιο χαλάσει, όλα γκρεμίζονται. Και φοβάμαι πως τα θεμέλιά μας αρχίζουν και ραγίζουν.
———————————-
Sinai Turned into a Museum — and We’re Left in the Rubble
A simple construction worker from Thessaloniki wonders: Who’s to blame for losing a sacred place, and what future awaits Greece?
I’m no politician or priest — just a builder, living on a wage that keeps shrinking and a loaf of bread that gets harder to earn. But even I know when something precious is lost and when we’re being sold empty promises.
On May 29, the day we mourn the Fall of Constantinople, another blow came — this time from a direction we didn’t expect. The Monastery of Sinai, built by Emperor Justinian’s own hands fifteen centuries ago, is now being turned into a museum by the Egyptian state. No longer a house of faith, but a showcase behind glass.
And I wonder: What words were spoken behind closed doors? Who promised what to whom? Why is there no mention of Sinai in the official meeting minutes? How can they speak of great friendships with Egypt when, behind our backs, Egypt talks with Turkey about maritime zones and seas?
This is no small matter. Today it’s Sinai; tomorrow, it could be more. And if we think it’s far away and not our concern, we are fools. Sinai, Hagia Sophia, the Patriarchate of Antioch — they are all we have left of a faith and history that bind us.
And I think: If someone stole my house, wouldn’t I shout? Wouldn’t I fight to get it back? Now that they’re stealing the houses of our faith, who will shout? Our Prime Minister? Or will he just pretend he doesn’t see, doesn’t hear, doesn’t speak?
We, the simple people who build walls with our hands and hold up foundations with our backs, know one thing: if the foundation cracks, everything falls. And I’m afraid our foundations are beginning to crumble.
