Ως κάτοικος του Δήμου Ελληνικού, δεν μπορώ να κρύψω την αγανάκτησή μου κάθε φορά που διασχίζω το ύψος του παλιού αεροδρομίου στην Παραλιακή. Η αποκαλούμενη “Αθηναϊκή Ριβιέρα” δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα μάρκετινγκ, μια φτηνή απομίμηση πολυτέλειας, μακριά από τις ανάγκες και τις προσδοκίες της πλειοψηφίας των Ελλήνων.
Με μια απόφαση πολιτική, το Ελληνικό, το οποίο θα μπορούσε να μετατραπεί σε έναν απέραντο πνεύμονα πρασίνου, μεταλλάσσεται σε ένα κλειστό, νεοφεουδαρχικό σύμπλεγμα. Η “υπογειοποίηση” της Παραλιακής, ώστε να μη φαίνεται κανείς πεζός ή κάτοικος, δεν είναι απλά πολεοδομικό σχέδιο· είναι μια συνειδητή εξαφάνιση της καθημερινής ζωής, για χάρη μιας ελίτ που αναζητά ασυλία από την υπόλοιπη κοινωνία.
Αντί για πάρκο, έχουμε μπροστά μας μια απωθητική πόλη μέσα στην πόλη, χωρίς καμία διαβούλευση με εμάς, τους κατοίκους που επενδύσαμε εδώ τις ζωές μας. Η εικόνα του “Πύργου” να δεσπόζει ξένος και παράταιρος στο αττικό τοπίο, εν μέσω σύννεφων σκόνης και θορύβου, μαρτυρά το αληθινό τίμημα: όχι μόνο χάσαμε την πρόσβαση στη θάλασσα, αλλά και την ταυτότητά μας.
Και όλα αυτά σε τιμή εξευτελιστική για δημόσια γη: 92 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο για μια έκταση τρεις φορές το μέγεθος του Μονακό. Μια συναλλαγή που συντελέστηκε χωρίς να ρωτηθεί κανείς από εμάς, με την ευθύνη να βαραίνει πολιτικές αποφάσεις που παραχώρησαν όχι μόνο το Ελληνικό, αλλά και τον Άγιο Κοσμά, και εν τέλει, την ίδια μας την αξιοπρέπεια.
“The Ellinikon” δεν είναι απλά ένα έργο. Είναι ένα Βατερλώ για την ελληνική δημοκρατία και για κάθε πολίτη που βλέπει την καθημερινότητά του να θάβεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κάτω από την αδιαφορία των ισχυρών.
—————————-
The Ellinikon: A City Without Citizens
Buried underground, without anyone asking us.
As a resident of the Municipality of Elliniko, I cannot hide my frustration every time I pass by the old airport site along the once vibrant coastal road. The so-called “Athenian Riviera” is nothing more than a marketing gimmick, a cheap imitation of luxury, far removed from the real needs and hopes of the majority of Greeks.
With a purely political decision, the former Ellinikon airport — which could have been transformed into a vast, open green space — is being reshaped into an exclusive neo-feudal enclave. The plan to “bury” the coastal road, ensuring that residents and pedestrians remain invisible, is not just urban planning; it is a deliberate erasure of public life in favor of an elite that seeks to live untouched by the rest of society.
Instead of an open park, we are faced with a closed, unwelcoming city within a city, created without any consultation with us — the citizens who have invested our lives here. The towering skyscraper, alien and out of place against the Attic landscape, surrounded by clouds of dust and construction noise, stands as a stark reminder of what we are losing: not just access to the sea, but our very identity.
And all this at the scandalously low price of €92 per square meter for public land three times the size of Monaco. A transaction carried out without ever asking us, the local residents, and with the full responsibility lying with political decisions that handed over not just Ellinikon, but also Agios Kosmas, stripping us of our land, our rights, and our dignity.
“The Ellinikon” is not merely a project. It is a Waterloo for Greek democracy and for every citizen whose everyday life is now being buried, both literally and metaphorically, beneath the indifference of the powerful.
