Ο Ερυμάνθιος Κάπρος, από τη στιγμή που ξεκίνησε την καταδίωξή του, έγινε σύμβολο της ανεξέλεγκτης βίας, της απερίσκεπτης οργής. Στον αρχαίο μύθο, ο Ηρακλής το καταδίωξε με λύσσα, με το δόρυ του και το σπαθί του, αφού το θηρίο καταστρέφει τα πάντα στον δρόμο του. Ο Κάπρος, με τα οξύτατα νύχια του και τα οργισμένα του βήματα, θυμίζει τη θύελλα που σαρώνει χωρίς να κοιτάζει πίσω.
Αλλά ο σύγχρονος Κάπρος δεν είναι πια ένα ζώο του δάσους. Είναι ο θυμός του κόσμου που ξεσπά σε κάθε γωνιά του πλανήτη: στους δρόμους, στις κοινωνίες, στις πολιτικές αρένες. Είναι η καταστροφή που προκαλούν οι συγκρούσεις, οι φανατισμοί, η αδυναμία να ακουστεί η άλλη άποψη.
Ο Ηρακλής του σήμερα δεν έχει ανάγκη από όπλα. Έχει ανάγκη από ηρεμία, από σύνεση, από την αρετή της κατανόησης. Δεν χρειάζεται να σκοτώσει τον Κάπρο – πρέπει να τον σταματήσει με την ειρηνική του στάση, με την επιμονή στην αλήθεια.
Η βία γεννά βία. Όμως, όταν διαλέγουμε την ειρήνη, τότε σταματά το κυνηγητό, και ο Κάπρος αποσύρεται. Η δύναμη του σύγχρονου ήρωα δεν είναι στο να καταστρέψει, αλλά στο να σταματήσει την ατέρμονη καταστροφή.
Στην εποχή μας, δεν είναι οι μάχες που σώζουν. Είναι η σιωπή που αναζητάς, το σταμάτημα του κύκλου του αίματος, η συνειδητοποίηση πως, για να νικήσουμε τη βία, πρέπει πρώτα να μάθουμε να ακούμε.
Περνά μέσα από τις πόλεις σαν μια φωτιά χωρίς τέλος.
Ο Κάπρος του καιρού μας είναι η οργή που δεν μπορεί να σταματήσει,
ο θυμός που γεννά πολέμους, καταστροφή, ατέλειωτους κύκλους μίσους που δεν σβήνουν ποτέ.
Ο Ηρακλής του σήμερα δεν κρατά κάποιο τόξο ή δόρυ.
Κρατά την υπομονή του.
Γιατί ο Κάπρος δεν είναι πια το άγριο ζώο του δάσους.
Είναι η βία που φουσκώνει σε κάθε θύμα του κόσμου.
Και, όταν τον κυνηγάς, όταν τον καταδιώκεις με μίσος,
αυτός μόνο μεγαλώνει.
Ο Ηρακλής του σήμερα κυνηγά χωρίς να σκοτώνει.
Με όπλο την ειρήνη, με σύμμαχο την κατανόηση.
Και, σταματώντας τη μάχη, ο Κάπρος πέφτει.
Η γη ησυχάζει, και μαζί της, οι καρδιές των ανθρώπων.
