Ο Ηρακλής στον τρίτο του άθλο δεν σκότωσε, ούτε πάλεψε. Κυνήγησε ένα ιερό ελάφι – γρήγορο σαν άνεμος, άγιο σαν φως. Δεν το έπιασε με τη δύναμη, μα με την υπομονή. Μετά από ένα χρόνο κυνηγητού, κατάλαβε πως μόνο όταν σταματήσεις να κυνηγάς, σου έρχεται κοντά αυτό που αναζητάς.
Στον κόσμο του σήμερα, το ελάφι αυτό λέγεται «ευτυχία». Και είναι ίσως ο πιο ύπουλος άθλος της γενιάς μας. Μας διδάσκουν να το κυνηγούμε από το σχολείο: μέσω καριέρας, σχέσεων, εικόνας. Να μη σταματάμε ποτέ. Να μετράμε. Να συγκρίνουμε.
Μα όσο περισσότερο τρέχουμε, τόσο απομακρύνεται. Όσο γεμίζουμε τη μέρα με πράξεις, αδειάζουμε μέσα. Η ψυχική ισορροπία, η γαλήνη, δεν έρχεται με κόπο. Έρχεται με παρουσία. Με την αποδοχή του «είμαι» αντί του «πρέπει να γίνω».
Το σύγχρονο ελάφι ίσως δεν έχει πια χρυσά κέρατα, αλλά φοριέται στα χαμόγελα χωρίς λόγο. Στην ανάσα πριν τον ύπνο. Στο «σήμερα» χωρίς φόβο του «αύριο».
Ο άθλος αυτός δεν είναι να το πιάσεις.
Είναι να το καταλάβεις.
Και να αφήσεις χώρο μέσα σου για να σε πλησιάσει.
Τρέχει σε δρόμους και πλατείες, στις οθόνες, στα ρολόγια.
Το ελάφι της εποχής μας – η Ευτυχία.
Με χρυσά κέρατα από likes και σώμα σαν αφρός.
Όλοι το κυνηγούν.
Με στόχους, επιδιώξεις, success stories και πρωινά podcasts.
Ο Ηρακλής του σήμερα δεν τρέχει.
Σταματά.
Κλείνει τα μάτια. Αναπνέει.
Δεν πιάνει το ελάφι με βία – το ακολουθεί με σιωπή.
Το συναντά στο παγκάκι ενός πάρκου, σε ένα βλέμμα καθαρό,
σε ένα γέλιο χωρίς λόγο.
Και τότε, μόνο τότε, το ελάφι έρχεται μόνο του.
Δεν είναι για να το δέσεις. Δεν έρχεται γι αυτό το λόγο.
Είναι για να το καταλάβεις.
