ATHENS – Greece is sliding into a geopolitical vortex as it loses ground in the Eastern Mediterranean, both politically and territorially, amid escalating tensions over the Greece–Cyprus–Israel electricity interconnector. The ambitious €1.9 billion project, meant to connect the European grid to the isolated Cypriot one, has become a stage for Ankara’s neo-Ottoman ambitions and strategic intimidation.
Turkey, under the increasingly authoritarian leadership of Recep Tayyip Erdoğan, has openly challenged the legitimacy of the undersea cable, claiming rights over maritime zones that Greece and Cyprus view as sovereign. With calculated provocations and military posturing, Ankara is not only vetoing projects it has no legal standing over — it is dictating terms over the future of the Eastern Mediterranean.
Despite rhetorical defiance from Athens and Nicosia, Greek leadership seems unable — or unwilling — to counter Turkish aggression. Cypriot energy autonomy, once a pillar of Hellenic unity, is now under siege. De facto, Cyprus is being pried away from Greek influence and drawn into Ankara’s orbit, exposing the chronic impotence of Greek diplomacy.
Many analysts now warn that Greece risks becoming a de facto province — a satellite state in the shadow of Erdoğan’s Islamofascist regime and his powerful family network, whose influence stretches from Libya to the Aegean.
The Great Sea Interconnector was supposed to ensure energy independence. Instead, it may mark the symbolic end of Greek sovereignty in the region.
The absurdities of Turkey, Israel, the USA and some of their allies for Greek sovereignty look like these… maps (which have nothing to do with reality).
Greece Risks Sovereignty in Eastern Mediterranean Power Cable Standoff
The planned Greece–Cyprus–Israel electricity interconnection project, hailed as a game-changer for Eastern Mediterranean energy independence, is now entangled in geopolitical quicksand. At the heart of the controversy lies the section between Crete, Kasos, and Karpathos—a corridor increasingly resembling a no-man’s land of blurred maritime claims, missed diplomatic opportunities, and creeping Turkish influence.
The Greek government’s initial push to resume cable-laying operations near Kasos was abruptly stalled, following internal contradictions and ambiguous messaging. Prime Minister Kyriakos Mitsotakis’s administration, under pressure from IPTO (Independent Power Transmission Operator), hesitated to issue a new NAVTEX, triggering criticism over a lack of strategic direction.
Foreign Minister Giorgos Gerapetritis has since suggested that prior demarcation of maritime zones in the area—Kasos, Karpathos, Crete, and Rhodes—might be necessary, indirectly conceding to Turkey’s long-standing demand for negotiations. Analysts argue this reflects a dangerous precedent: treating Turkish-Libyan maritime claims, which were never challenged at the UN, as de facto valid.
Think tanks such as the Hellenic Foundation for European & Foreign Policy (ELIAMEP) warn that Greece’s failure to extend territorial waters to 12 nautical miles, as permitted by UNCLOS, weakens its leverage. Meanwhile, the Center for Strategic and International Studies (CSIS) stresses that Greece’s lack of clearly defined Exclusive Economic Zones (EEZ) creates a legal vacuum that Ankara exploits with military threats.
Without internationally recognized Greek coordinates in the overlapping zones, the cable risks needing Turkish approval beyond the 6-nautical-mile territorial sea. This, critics say, effectively cedes strategic autonomy to Erdoğan’s neo-Ottoman doctrine.
A map published by the European Commission illustrates the EuroAsia Interconnector as bypassing contested waters—on paper. Yet, in practice, Greece’s hesitation to assert sovereignty beyond its territorial waters creates a corridor of ambiguity.
“This is more than an energy project. It’s a test of sovereignty,” said a European diplomat on condition of anonymity. “Fail to defend your space, and someone else will claim it.”
The European Union has invested over €800 million in the interconnection, viewing it as key to diversifying away from Russian energy. But Brussels is increasingly uneasy about Turkish aggression, which now includes naval exercises and threats of escalation if Greece proceeds unilaterally.
If Athens proceeds with bilateral EEZ negotiations with Ankara under current conditions, it may lock itself out of expanding territorial waters in the future—ceding both legal and political ground. In essence, without a clear assertion of maritime rights, the cable will run not through sovereign Greek space, but through a corridor diplomatically surrendered to Turkish oversight.
The choices belong to the Mitsotakis administration. So will the historical verdict.
Τεχνικά Χαρακτηριστικά του Έργου
Συνολικό μήκος: 1.208 χλμ., εκ των οποίων τα 898 χλμ. αφορούν το τμήμα Κρήτης–Κύπρου.
Μεταφορική ικανότητα: 1.000 MW
Τάση λειτουργίας: 500 kV.
Μέγιστο βάθος πόντισης: έως 3.000 μέτρα.
Προϋπολογισμός: περίπου 1,9 δισ. ευρώ.
Χρηματοδότηση: Η Ε.Ε. έχει συνεισφέρει περίπου 800 εκατ. ευρώ, αναγνωρίζοντας το έργο ως ευρωπαϊκού κοινού ενδιαφέροντος
ΑΘΗΝΑ – Στο μάτι του γεωπολιτικού κυκλώνα βρίσκεται για άλλη μια φορά η Ελλάδα, με αφορμή την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, το οποίο προοριζόταν να αποτελέσει τον ενεργειακό «ομφάλιο λώρο» της Ευρώπης με την Ανατολική Μεσόγειο. Αντί για αυτό, το έργο μετατρέπεται σε σύμβολο στρατηγικής αδυναμίας και πολιτικής ασυνεννοησίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ο ΑΔΜΗΕ, φορέας υλοποίησης του έργου, φέρεται να απαίτησε την άμεση έκδοση NAVTEX για επανέναρξη των εργασιών κοντά στην Κάσο, ωστόσο η κυβέρνηση «πάγωσε» την εντολή. Ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης δήλωσε πως το ζήτημα είναι «χρονολογικό» και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο οριοθέτησης ΑΟΖ – ένα σενάριο που ευθυγραμμίζεται επικίνδυνα με τις πάγιες θέσεις της Άγκυρας, η οποία επικαλείται την τουρκολιβυκή συμφωνία για να διεκδικήσει τμήματα της διαδρομής του καλωδίου.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της έμπειρης δημοσιογράφου Κύρας Αδάμ (εφημ. «Δημοκρατία»), η ελληνική κυβέρνηση ουδέποτε αντέδρασε θεσμικά κατά της τουρκολιβυκής ΑΟΖ, αφήνοντάς την να εγκριθεί χωρίς διεθνή αμφισβήτηση. Παράλληλα, δεν προχώρησε ποτέ στην επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., γεγονός που της στερεί το νομικό έρεισμα να διασφαλίσει το πέρασμα του καλωδίου εκτός των τουρκικών απαιτήσεων.
Το αποτέλεσμα είναι μια de facto μετατόπιση κυριαρχίας: η Ελλάδα εμφανίζεται έτοιμη να συζητήσει την οριοθέτηση ΑΟΖ υπό τουρκική πίεση, αμφισβητώντας έμπρακτα τα δικαιώματά της μεταξύ Κρήτης, Καρπάθου, Κάσου και Ρόδου. Όπως σημειώνουν διπλωματικές πηγές, τέτοιες διαπραγματεύσεις ουσιαστικά ακυρώνουν τη μελλοντική επέκταση στα 12 ν.μ., προσδίδοντας στην Τουρκία «δικαιώματα συγκατάθεσης» σε ελληνικό έδαφος πέραν των 6 ν.μ.
Ο ενεργειακός αγωγός, αντί να συνδέσει την Ελλάδα με την Κύπρο, την καθιστά εξαρτημένη από τη βούληση της Τουρκίας. Η ηλεκτρική διασύνδεση, που θα μπορούσε να είναι στρατηγικό αντίβαρο στην τουρκική διείσδυση, γίνεται τώρα μοχλός τουρκικού εκβιασμού.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καλείται πλέον να διαλέξει ανάμεσα σε μια πραγματική εθνική στρατηγική ή την πλήρη διολίσθηση σε έναν «διάλογο» υπό απειλή, που φέρνει τη χώρα ένα βήμα πιο κοντά στον γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της.
Του Γιώργου Χαρβαλιά
Σε crash test έμπρακτης αμφισβήτησης της ελληνικής θαλάσσιας κυριαρχίας πέρα από τα «διακηρυγμένα» 6 μίλια εξελίσσεται πλέον η πολύκροτη υπόθεση της πόντισης του υποβρυχίου καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Το σπιράλ σπασμωδικών και αντιφατικών αντιδράσεων στο οποίο σύρεται η κυβέρνηση, υπό την ανοιχτή απειλή στρατιωτικής παρέμβασης της Τουρκίας, προδίδει φόβο, έλλειψη ψυχραιμίας και μειωμένη εθνική αυτοπεποίθηση. Ένα σύμπλεγμα, δηλαδή, κατωτερότητας απέναντι στον εχθρό, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ήττα ακόμα και αν η Αθήνα αναγκαστεί, υπό το βάρος της πολιτικής πίεσης, να επιλέξει «αντιπαράθεση επί του πεδίου».
Η αγωνία των υπεύθυνων χειριστών, με προεξάρχοντα τον πρωθυπουργό, που την περασμένη Τετάρτη χτύπησε κόκκινο όταν στο άτυπο ΚΥΣΕΑ ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου ζήτησε σαφείς οδηγίες εμπλοκής σε περίπτωση που η Τουρκία επιχειρήσει να αποτρέψει μια νέα απόπειρα πόντισης του καλωδίου μεταφέροντας στην περιοχή ναυτικές μονάδες, εδράζεται σε δύο επίπεδα: Αφενός να μη γίνουν κινήσεις που θα προκαλούσαν έμπρακτη απάντηση από την τουρκική πλευρά (σημ.: Κι εδώ διερωτάται κανείς πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτό, αφού η Άγκυρα προειδοποιεί πως οποιαδήποτε ενέργεια εκτός των σημερινών ελληνικών χωρικών υδάτων απαιτεί τη δική της άδεια), αφετέρου να μη δημιουργηθεί -έστω και μίνι- κρίση που θα έπαιρνε διεθνείς διαστάσεις και θα προκαλούσε το ενδιαφέρον ή την… ενόχληση του «απρόβλεπτου» Ντόναλντ Τραμπ.
Η δεύτερη αυτή «φοβία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη προεξοφλεί κατά έναν περίεργο τρόπο ότι σε κάθε περίπτωση η αμερικανική ανάμειξη υπό τον συγκεκριμένο Αμερικανό πρόεδρο θα είναι αρνητική για τα ελληνικά συμφέροντα, ίσως και επικίνδυνη για ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Υπό αυτή την αυθαίρετη παραδοχή επιλέγεται η τακτική της «αφάνειας» και της συνεχούς μετάθεσης δύσκολων επιλογών που μπορεί να οδηγήσουν στην «ώρα της κρίσης».
Πρόκειται για το περιβόητο δόγμα «προσπαθούμε να μείνουμε κάτω από τα ραντάρ του Τραμπ» της υφυπουργού Εξωτερικών Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, που παραπέμπει στη διπλωματική τακτική του «ψόφιου κοριού». Δεν κάνουμε τίποτα και περιμένουμε να έρθουν βολικότερες στιγμές. Στο μεταξύ, σκορπάμε τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου σε μεγαλεπήβολα projects, τα οποία εξαγγέλλονται αλλά δεν υλοποιούνται.
Η προσωπική φοβία του κ. Μητσοτάκη προς το πρόσωπο του Τραμπ χρονολογείται από την εποχή της πρώτης του επίσκεψης στο Οβάλ Γραφείο, όταν παραλίγο ο πληθωρικός πρόεδρος να μην τον αφήσει να αρθρώσει λέξη μπροστά στους δημοσιογράφους. Ο Έλληνας πρωθυπουργός στεκόταν ωχρός σαν το πανί και ευτυχώς μπόρεσε να πιαστεί από μία ερώτηση ελληνικού ενδιαφέροντος για να αρθρώσει μερικές κοινοτοπίες.
Από τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης άκουγε Τραμπ και έφευγε μακριά. Εξέφρασε, μάλιστα, τα εχθρικά του αισθήματα προς τη συντηρητική ατζέντα του Αμερικανού προέδρου, υιοθετώντας κάθε ακρότητα της woke παράνοιας και καταδικάζοντας συμπεριφορές των πολιτικών του αντιπάλων, τις οποίες απέδιδε σε… εγχώριο τραμπισμό!
Ο Μητσοτάκης τα έκανε όλα αυτά με την άνεση του αφελούς. Πίστευε ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να έρθει σε επαφή με τον συγκεκριμένο Αμερικανό πολιτικό, γιατί θα έχανε τις προεδρικές εκλογές. Τα γεγονότα τον διέψευσαν και με την παροιμιώδη ψυχραιμία που τον διακρίνει σάλπισε την άτακτη υποχώρηση. Άρχισε να ξηλώνει το αφήγημα της διαφορετικότητας και της συμπεριληπτικότητας που ο ίδιος προ μηνών δημόσια αποθέωνε και ταυτόχρονα αμόλυσε λυτούς και δεμένους για να βρει ένα «κονέ» με τον νέο πλανητάρχη. Έφτασε να παρακαλέσει για μια συνέντευξη με έναν δευτεροκλασάτο Αμερικανό δημοσιογράφο, διασκεδαστή της προεδρικής αυλής, στο πιο πωρωμένο προπύργιο της αμερικανικής Αlt Right, τον ιστότοπο Breitbart, που πριν από λίγο καιρό θα απέρριπτε κατηγορηματικά, κατατάσσοντάς τον στη χορεία των «ψεκασμένων».
Ο δημοσιογράφος εκλήθη επί τούτου στο Συνέδριο των Δελφών (μία εγχώρια εκδοχή… συνοικιακού Νταβός), πήρε τη συνέντευξη, στην οποία ο Μητσοτάκης κολάκευε την πολιτική του νέου Αμερικανού προέδρου, καλώντας ουσιαστικά την Ευρώπη να συναινέσει σε φόρμουλα win-win, ακόμα και με τη λύση των εκατέρωθεν μηδενικών δασμών που αποτελεί θέση Τραμπ. Ακολούθησε μία «εύστοχη» ερώτηση για το ωραίο αυτό λιβανιστήρι, και ο πλανητάρχης, που δεν φείδεται ανώδυνων κολακευτικών σχολίων, ακόμα και για τον Κινέζο πρόεδρο Σι, στον οποίο «φόρεσε» δασμούς 125%, ξεστόμισε το πολυπόθητο εγκώμιο: «Τον ξέρω αυτόν τον Μητσοτάκη… καλό παιδί».
Θρίαμβος! Αυτή η ανούσια ατάκα που επικροτούσε απλώς την «καλή διαγωγή» Μητσοτάκη στο θέμα των δασμών έγινε αμέσως φέιγ βολάν στα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία συμπέραναν ότι μετά την ευφυέστατη πρωτοβουλία του Κυριάκου (συνέντευξη στο πρώην… ανυπόληπτο Breitbart), κλείδωσε η στήριξη Τραμπ στο πρόσωπό του. Που, άλλωστε, ποτέ δεν είχε χαθεί. Αγαπιούνταν από παλιά…
Εξαιρετικά αυτά τα νέα, αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο προκείμενο. Γιατί άραγε ο Μητσοτάκης, που έχει κλειδωμένη τώρα τη στήριξη, τρέμει όπως ο διάολος το λιβάνι να μπει η ελληνοτουρκική διένεξη στα ραντάρ των ΗΠΑ;
Θα σας δώσω την απάντηση με λίγες λέξεις. Γιατί ο Μητσοτάκης, στην κατάσταση που βρίσκεται, τρέμει και τη σκιά του. Ξέρει πως «δεν ανιχνεύεται» ως Ευρωπαίος ηγέτης σε κανένα ραντάρ της νέας αμερικανικής διοίκησης και ότι ο Τραμπ, προκειμένου να μην έρθει σε αντιπαράθεση με τον Ερντογάν, τον οποίο πραγματικά υπολογίζει, είναι ικανός να τον αδειάσει στο λεπτό.
Εδώ, όπως φαίνεται, τον αδειάζουν οι υποτιθέμενοι σύμμαχοί του, η Γαλλία και το Ισραήλ, το ενδιαφέρον των οποίων για την ηλεκτρική διασύνδεση στην Αν. Μεσόγειο δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει ούτε στο ελάχιστο. Φοβάται ακόμα να καταθέσει και τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό στην Κομισιόν, παρά την καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, που οδηγεί στην επιβολή προστίμων. Γιατί ξέρει πως αν επιχειρήσει έμπρακτη εφαρμογή του, δεν θα τον στηρίξει κανείς. Και μόνοι μας, όπως λέει κι ο σύγχρονος εκφραστής του ραγιαδισμού που υποδύεται τον υπουργό Εξωτερικών, «δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα».
Η Ελλάδα, παρά τους μεγαλοφυείς χειρισμούς, είναι έξω από τα… ραντάρ των Ευρωπαίων συμμάχων, κατάφερε όμως να μπει στο… ραντάρ του Τραμπ (ως φτωχός συγγενής-κολαούζος) χωρίς να εξασφαλίσει την παραμικρή διεθνή εγγύηση για το project της ηλεκτρικής διασύνδεσης. Γι’ αυτό καλείται να πάρει την άδεια της Τουρκίας προκειμένου να ασκήσει το στοιχειώδες κυριαρχικό της δικαίωμα.
Θα έχει πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον αν η πόντιση του επίμαχου καλωδίου γίνει με τη συναίνεση και τα συγκαταβατικά χαμόγελα του Ερντογάν. Όπως, επίσης, αν αναβληθεί επ’ αόριστον εξαιτίας των τουρκικών απειλών. Έτσι όπως πάμε, θα χρειάζεται η άδεια των Τούρκων και για να επισκέπτεται ο κύριος Γεραπετρίτης την τουαλέτα του υπουργείου Εξωτερικών…
—————————————————————————–
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη*
Οι Τούρκοι είναι εχθρός μας, είναι ο προαιώνιος εχθρός και θα παραμείνουν έτσι μέχρι την τελευταία διάλυση της Τουρκίας, που θα την ξεδοντιάσει τελείως, θα βρουν οι Κούρδοι, που θα έχουν φτάσει το 1/3 του πληθυσμού, την αυτοδιάθεσή τους. Και μην ακούσω γλυκανάλατες ανοησίες πως ο μέσος Τούρκος είναι «καλός άνθρωπος». Η Ιστορία σκουπίζει τον απαυτό της με τέτοιες ψευτοαγαπησιάρικες μπούρδες.
Κι ο μέσος Γερμανός το 1933-1945 ήταν καλός άνθρωπος. Δείτε δε τον κατάλογο των πεσόντων Φιλελλήνων στην Επανάστασή μας. Πρώτοι πρώτοι και με διαφορά οι Γερμανοί. Στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, σε κείνο το αλωνάκι σύμβολο ελευθεροφροσύνης και του πλέον απαράμιλλου ηρωισμού υπάρχει ένα μνημείο για τους Γερμανούς που έδωσαν τη ζωή τους. Πρώτο πρώτο το όνομα του Στρατηγού Karl Friedrich Lebrecht von Normann – Ehrenfels από τη Βυρτεμβέργη. Η γη του Μεσολογγίου φιλοξενεί το σώμα του και το όνομά του έφερε ένα από τα κανονιοστάσια των οχυρώσεων. Μέσα στη θλιβερή ήττα μας στη μάχη του Πέτα, μετά την προδοσία του Γώγου Μπακόλα, εκείνος έγραψε με τη θυσία του το μικρό του προσωπικό έπος. Όταν ο γενναίος αρχηγός των Φιλελλήνων, ο Ταρέλα, σκοτώθηκε, ο Νόρμαν ανέλαβε τη διοίκηση του Συντάγματος και έφιππος οδήγησε την ηρωική έφοδο των ξένων, που ήρθαν να πολεμήσουν για τη δική μας ελευθερία. Ανάμεσα στους άνδρες του και άλλοι Γερμανοί, όπως ρομαντικοί φοιτητές, που τους έφερε εδώ ο νεοκλασικισμός, η αγάπη όχι μόνον για την ιδεατή Ελλάδα, αλλά και την επαναστατημένη Ελλάδα των Αρβανιτών, Ρουμελιωτών, Μανιατών, Αρεκάδων, όλων, με τις λερές φουστανέλες και τη ματωμένη πάλα. Έπεσαν πολεμώντας. Ο Νόρμαν δέχτηκε μια σφαίρα στο στήθος, μεταφέρθηκε στα μετόπισθεν, πολέμησε στο Κομπότι, βοήθησε στην οχύρωση του Μεσολογγίου και λίγο αργότερα πέθανε από τις επιπλοκές του τραύματός του στο Πέτα.
Οφείλουμε πολλά στους Γερμανούς με την ελληνική τους παιδεία, τον νεοκλασικισμό τους, την αγάπη τους στην Αρχαία και τη θυσία τους για τη νέα Ελλάδα. Όμως τι ρόλο έπαιξε αυτό το 1941-1944; Κανέναν. Μια χαρά μάς μακέλεψαν. Και είναι Ευρωπαίοι και Χριστιανοί. Όταν το βαθύ κράτος και η ψυχοσύνθεση ενός Έθνους είναι απέναντί σου επιθετικά, επεκτατικά, το συλλογικό συνθλίβει το προσωπικό, οι ηθικολογίες, ο ρομαντισμός, γίνονται σκόνη, μπροστά στην ωμή αλήθεια της κρατικής πολιτικής.
Η Τουρκία είναι κάτι πολύ χειρότερο από τη ναζιστική Γερμανία. Είναι μια ισλαμική πρωτόγονη ναζιστική Γερμανία και ο δάσκαλος του Χίτλερ στη Γενοκτονία, το έχει ομολογήσει ο ίδιος ο Χίτλερ, λέγοντας για τους Εβραίους «ποιος θυμάται πια τους Αρμένιους;», και σε αντιπροσωπία Τούρκων συγγραφέων, δημοσιογράφων και διπλωματών, που τον επισκέφτηκε να του ευχηθεί στα γενέθλιά του, στο άκουσμα από ποια χώρα έρχονται σχολίασε «Α, ο Μουσταφά Πασά (σημ. Κεμάλ)! Ο πρώτος μαθητής του είναι ο Μουσολίνι και ο δεύτερος είμαι εγώ».
Οι Γερμανοί εθνικιστές και μετέπειτα εθνικοσοσιαλιστές είχαν γοητευτεί από το πώς ο Κεμάλ ακύρωσε με τα όπλα τη Συνθήκη των Σεβρών και ονειρεύονταν το ίδιο να κάνουν με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ο γερμανικός Τύπος παρακολουθούσε βήμα βήμα τη Μικρασιατική Εκστρατεία, θλιβόταν με τις ελληνικές νίκες και πανηγύρισε τη νίκη των Κεμαλικών. Η Γενοκτονία α λα Τούρκα είναι πρωτόγονη, σφάζουν στο γόνατο, λεηλατούν, χωρίς υψηλή οργάνωση και τεχνολογία. Δεν υπήρχαν κρεματόρια και στρατόπεδα συγκέντρωσης με τευτονική λογιστική. Μόνο λεπίδι, βιασμοί και πλιάτσικο. Το μόνο που όφειλαν οι τακτικοί και άτακτοι Τσέτες Γενοκτόνοι ήταν να αποδίδουν ένα μέρος από τα πλιάτσικα στην κεμαλική διοίκηση. Δικάστηκαν μετά το 1922 μερικοί άπληστοι που δεν τήρησαν τη διαταγή. Γενικά όμως ήταν αυτό που εύστοχα είπε ο Ενεπεκίδης, «ένα “Άουσβιτς εν ροή”», αναφερόμενος στις πορείες θανάτου.
Οι Τούρκοι, είτε φορούν φέσι είτε στολή είτε νεοοθωμανοί, σαν τον Ερντογάν και τον Χίμλερ του, τον Φιντάν, είτε είναι κουστουμάτοι Γκρίζοι Λύκοι, σαν τον Ιμάμογλου, που καυχιόταν πως είναι απόγονος του Τοπάλ Οσμάν, και κάτι ζώα εδώ τον θεωρούν σοβαρή και πολιτισμένη εναλλακτική, είναι το ίδιο επικίνδυνο ισλαμικό πρωτοφασιστικό κράτος, απλά χρησιμοποιεί και προηγμένη τεχνολογία για τον ίδιο σκοπό, την επέκταση διά της Γενοκτονίας, που περιλαμβάνει εξόντωση, βιασμούς, πλιάτσικο, λεηλασία των πολιτισμικών θησαυρών.
Ο τουρκισμός είναι πλήρως ασύμβατος με τον Ελληνισμό, με τη Δύση στο σύνολό της, ασύμβατος με τον ανθρώπινο πολιτισμό και τις παραδεδεγμένες αξίες του. Θα είναι εχθρός μας μέχρι την καταστροφή, τον διαμελισμό της Τουρκίας και το ξεδόντιασμά της.
Η μεγάλη ευκαιρία, για δεύτερη φορά από το 1919, είναι τώρα. Η συγκυρία, που θα έχει βάθος στον μελλοντικό χρόνο, έφερε, με ευθύνη της Άγκυρας, την καταστροφή των σχέσεών της με το Ισραήλ, που σήμερα, σε καθετί που κάνει, πολεμώντας τους φιλότουρκους τζιχαντιστές της Χαμάς, ισοπεδώνοντας βάσεις, που φιλοδοξούσαν να καταλάβουν οι Τούρκοι, παρεμβαίνοντας στις ΗΠΑ για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από πρώτης γραμμής οπλικά συστήματα, όπως τα F-35 και τα F-16 Viper, ενεργεί κι υπέρ των ελληνικών συμφερόντων.
Όποιες διαφορές και εάν έχουμε στο εσωτερικό μέτωπο, οφείλουμε όλοι, διακομματικά, να υποστηρίξουμε πάση δυνάμει την πολιτική συμμαχίας με το Ισραήλ στα αμυντικά και τα ενεργειακά ζητήματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Οφείλουμε να το κάνουμε δυναμικά και διεκδικητικά χτίζοντας μια συνεργασία των δύο Αρχαίων Εθνών μας, που να πάει ως το διηνεκές. Αλλιώς θα είμαστε ασυγχώρητα ανόητοι και αυτοκαταστροφικοί.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
——————————————————————————-
Του Σάββα Καλεντερίδη
Η Κύπρος, ένα μικρό κράτος, με περιορισμένη στρατιωτική ισχύ, χωρίς μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία και υποβρύχια, άρχισε να οριοθετεί την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με τις γειτονικές χώρες χωρίς να φοβάται… πόλεμο με την Τουρκία, όπως Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών.
Μάλιστα, η Ελλάδα όχι μόνο δεν οριοθέτησε την ΑΟΖ της με την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά απέτρεψε την Κυπριακή Δημοκρατία να κάνει σωστή οριοθέτηση με την Αίγυπτο, που τότε το αποδεχόταν, για να μη φανούν τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελόριζου.
Έχει ενδιαφέρον να δούμε τι έχει δηλώσει ο Νίκος Ρολάνδης, πρώην υπουργός Εμπορίου της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην εκπομπή του Σίγμα «Μεσημέρι και κάτι», εξηγώντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η Αθήνα αποφάσισε να κάνει μερική υποχώρηση για το Καστελόριζο: «Συμφωνήσαμε μετά από διαπραγματεύσεις 3-4 ετών με την Αίγυπτο και πετύχαμε οριοθέτηση στη μέση γραμμή που ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα, αν και οι Αιγύπτιοι ήθελαν τη γραμμή βορειότερα περίπου 30 χιλιόμετρα. Αυτό που μας βοήθησε ήταν η πληροφορία μας, μέσω του πρέσβη μας Δρουσιώτη στην Αίγυπτο, ότι την ίδια περίοδο διαπραγματεύονταν με τη Σαουδική Αραβία που είχε επίσης μεγάλη ακτογραμμή. Έτσι θα ήταν win-win».
Για την Κύπρο, όπως είπε, εκείνη η θαλάσσια λωρίδα που εξασφάλισε με τη μέση γραμμή είναι μερικές εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, αφού εκεί είναι που γίνονται έρευνες σήμερα.
Ο κ. Ρολάνδης είπε πως τότε η Ελλάδα προσέγγισε την ε/κ πλευρά για αλλαγή των αρχικών σημείων οριοθέτησης με την Αίγυπτο, προκειμένου να μην υπάρξει εμπλοκή με την Τουρκία για το ζήτημα του Καστελόριζου.
Στη σύσκεψη που έγινε στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ήταν παρών ο Αλέκος Μαρκίδης ως γενικός εισαγγελέας και νομική λειτουργός η Σπηλιωτοπούλου, ενώ από την άλλη πλευρά ένας υποναύαρχος και πέντε Ελλαδίτες πρεσβευτές, με επικεφαλής τον πρέσβη κ. Γεννηματά.
Σύμφωνα με το πρακτικό της σύσκεψης εκείνης που ανέγνωσε στην εκπομπή ο κ. Ρολάνδης, «ο κ. Γεννηματάς, για αποφυγή των προβλημάτων αυτών, προέτρεψε την κυπριακή πλευρά όπως διορθωθούν οι συντεταγμένες και τα σύνορα δυτικά να σταματήσουν πέντε με δέκα ναυτικά μίλια πιο μέσα από εκεί που συμφωνήθηκαν, ούτως ώστε να αποφευχθούν οι οποιεσδήποτε επιπλοκές με γείτονες χώρες (Ελλάδα, Τουρκία). Ο λόγος που συνέστησε τα 2-3 ναυτικά μίλια είναι γιατί οι θαλάσσιες αυτές αποφάσεις είναι εύκολο να αμφισβητηθούν, γι’ αυτό είναι καλύτερα να υπάρχει αρκετή απόσταση προκειμένου να μην αφήνονται περιθώρια αμφισβήτησης».
Εγώ το δέχτηκα, είπε ο Ρολάνδης, γιατί, όπως είπε, δεν ενοχλούσε αυτό την κυπριακή πλευρά που εξασφάλισε τη μέση γραμμή που επεδίωκε.
Υπενθυμίζεται ότι πρωθυπουργός στην Ελλάδα ήταν ο Κώστας Σημίτης και υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος και τηλεφώνησε στον κ. Ρολάνδη για το συγκεκριμένο ζήτημα.
«Η Ελλάδα στο θέμα με την Τουρκία ήταν πάντα προσεκτική. Εδώ δεν ήταν θέμα υποχώρησης, απλά μας υπέδειξε για να αποφύγουμε καβγάδες εκείνη την περίοδο» είπε.
Όμως η Ιστορία είναι αμείλικτη και τιμωρεί τους δειλούς και εκείνους που δεν έχουν όραμα και στρατηγική για τη χώρα, τα συμφέροντα της οποίας υποτίθεται ότι έχουν ορκιστεί να υπηρετούν. Έτσι, ενώ η Ελλάδα απέτρεψε τη νόμιμη με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία, για να μην αντιδράσει η Τουρκία, η οποία, όμως, δεν έπραξε το ίδιο, αφού τον Νοέμβριο του 2019 υπέγραψε τη συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ με τη Λιβύη, παραβιάζοντας οριζοντίως και καθέτως το Διεθνές Δίκαιο και «κατοχυρώνοντας» δικαιώματα σε μια τεράστια θαλάσσια έκταση που εκτείνεται 6 ναυτικά μίλια ανατολικώς της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Κρήτης.
Σημειώνεται ότι η παράλογη αυτή θέση της Τουρκίας, ότι τα νησιά δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ πέραν των χωρικών υδάτων (6 ν.μ.), την οποία ενίσχυσε με την εν λόγω παράνομη συμφωνία, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο η Ελλάδα δέχτηκε, αφού δεν αντέδρασε, να διδάσκεται στα σχολεία της γείτονος.
Στη συνέχεια η Τουρκία έστειλε το ερευνητικό πλοίο «Ορούτς Ρέις» να κάνει έρευνες επί τρεις ολόκληρους μήνες στην περιοχή που θεωρεί ότι «κατοχύρωσε» με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, συνοδευόμενο από 25 πολεμικά πλοία, για να μας δείξει ότι την περιοχή που η Ελλάδα αρνήθηκε να διεκδικήσει νομίμως μέσω της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία η Τουρκία είναι αποφασισμένη να τη διεκδικήσει διά της ισχύος των όπλων.
Τότε η Ελλάδα όχι μόνο δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την διεξαγωγή ερευνών από το «Ορούτς Ρέις» στην εν λόγω περιοχή, φθάνοντας μάλιστα μέχρι το όριο των χωρικών υδάτων του Καστελόριζου, που είναι τα 6 ν.μ., αλλά δήλωσε διά στόματος του υπουργού Επικρατείας Γιώργου Γεραπετρίτη ότι «η κόκκινη γραμμή είναι η εθνική κυριαρχία, και όταν λέμε εθνική κυριαρχία, εννοούμε αυτονοήτως τα εθνικά χωρικά ύδατα τα οποία σήμερα είναι προσδιορισμένα στα 6 ναυτικά μίλια» (δήλωση στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, 15/10/2020), δίνοντας έτσι το ξεκάθαρο μήνυμα στην Τουρκία ότι μπορεί να συνεχίσει να επιβουλεύεται όχι μόνο την ΑΟΖ που αρνηθήκαμε να οριοθετήσουμε νομιμότατα με την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και την περιοχή μεταξύ 6 και 12 ναυτικών μιλίων, που είναι δυνητικά ελληνικά χωρικά ύδατα.
Μετά, η Ελλάδα, χωρίς να έχει στρατηγικό σχέδιο υπεράσπισης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, έσπευσε να υπογράψει συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αφήνοντας τη θαλάσσια περιοχή 6 ναυτικά μίλια ανατολικά της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου κυριολεκτικά στο… έλεος της Τουρκίας. Στην ίδια συμφωνία δεχτήκαμε μειωμένη επήρεια της Κρήτης (45/55), θάβοντας δεύτερη φορά με τα ίδια μας τα χέρια την πλήρη επήρεια του συμπλέγματος Καστελόριζου.
Τότε ο κ. Δένδιας υπερασπίστηκε τη συμφωνία λέγοντας ότι με αυτήν καταργούμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, του οποίου την υπογραφή ο ίδιος δεν είχε σπεύσει να αποτρέψει, ως όφειλε και μπορούσε.
Και τώρα ερχόμαστε στον τραγέλαφο του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης – Κύπρου. Η Τουρκία δεν δέχεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στην περιοχή που έχουμε οριοθετήσει με την Αίγυπτο, συμφωνία την οποία υποτίθεται ότι υπογράψαμε με βαρύ κόστος, όπως προαναφέρθηκε, και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει την πρόοδο του έργου στην περιοχή που εκτείνεται 6 ν.μ. ανατολικά της Κάσου, αν δεν της αναγνωρίσει η Ελλάδα κυριαρχικά δικαιώματα.
Αυτά παθαίνει μια χώρα που δεν ξέρει τη σημασία της λέξης «στρατηγική» και την έννοια της φράσης «κανονικό ανεξάρτητο κράτος».
Σημείωση: Η Κοµισιόν, στο πλαίσιο του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασµού που έχει ζητήσει να καταθέσουν τα κράτη-µέλη, έχει δηµοσιεύσει τις ευρωπαϊκές ΑΟΖ όλων των χωρών. Στην περίπτωση της Ελλάδας η Κοµισιόν αποτυπώνει την ΑΟΖ µας σε πλήρη ανάπτυξη όπως προβλέπεται από το ∆ίκαιο της Θάλασσας και τα ελληνικά χωρικά ύδατα στα 12 ναυτικά µίλια.
———————————————————
Του Μανώλη Κοττάκη
Τι ήταν η Ελλάς το 2004; Μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, με ΑΕΠ ισοδύναμο με το ΑΕΠ της Τουρκίας των 80 εκατομμυρίων κατοίκων. Μια χώρα που εξαγόραζε επιχειρήσεις στο εξωτερικό αλλά δεν εξαγοραζόταν. Διέθετε ένα πυκνό δίκτυο τραπεζών στα Βαλκάνια, στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ακόμα και στην Τουρκία. Ήταν σεβαστή στις χώρες των Βαλκανίων και κυριαρχούσε στο Αιγαίο, το στάτους του οποίου ήλεγχε απολύτως. Η εξωτερική της πολιτική ήταν πολυδιάστατη και χωρίς να αμφισβητεί την προσήλωσή της στη Δύση έκανε γενναία ανοίγματα και σε άλλες χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία.
Η Ελλάς ήταν μία χώρα που είχε το σθένος και τη δύναμη να βάλει βέτο στο ΝΑΤΟ για ένα εθνικό της θέμα και που έβλεπε το μέλλον της στην περιοχή ως ένας νέος ενεργειακός κόμβος που θα ακύρωνε τη στρατηγική σημασία των Δαρδανελίων.
Ήταν, τέλος, μια χώρα που έκανε πολιτική με τον Πολιτισμό, τον Αθλητισμό (Ολυμπιακοί Αγώνες ) και με την Ορθοδοξία. Τα Πατριαρχεία στη Μέση Ανατολή και οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες στην Αμερική και την Αλβανία έκαναν σπουδαία δουλειά. Στη Βόρειο Ήπειρο άνοιξε παράρτημα το Αρσάκειο. Όλες οι σταθερές του έθνους ήταν υγιείς και στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος. Τα οικονομικά και πνευματικά μας σύνορα εκτείνονταν πολύ πιο έξω από τα φυσικά μας.
Πού είναι η Ελλάδα το 2025; Το ισχυρό τραπεζικό δίκτυο στα Βαλκάνια, στην Τουρκία και στις τέως χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που μας επέτρεπε να είμαστε ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή, είναι παρελθόν. Μας το άρπαξαν αμέσως μόλις μπήκαμε στα Μνημόνια οι Αυστρο-γερμανοί, αν και αυτό δεν συνδεόταν με την οικονομική κατάσταση της χώρας, τα ελλείμματα και το χρέος της. Ήταν σχέδιο εκδίκησης για την περπατησιά που είχαμε ανοίξει και υλοποιήθηκε ευκαιρίας δοθείσης.
Πουλήσαμε το όνομα της «Μακεδονίας» και τους όρους «Μακεδονική γλώσσα» και «Μακεδονικό Έθνος» στους γείτονες. Και ας είχε χυθεί αίμα για αυτό το όνομα. Επιτρέψαμε στους γείτονες να ανακηρύξουν τις θάλασσές μας, που είναι ο ζωτικός χώρος μας για την άμυνα και τη ναυτιλία μας, ως «Γαλάζια Πατρίδα» και «παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο».
Επιτρέψαμε στους Βαλκάνιους γείτονες και στην Τουρκία να αγοράζουν ανενόχλητοι τη γη μας και τα σπίτια μας στη Μακεδονία και τη Θράκη. Γκριζάραμε μόνοι μας την Κάσο. Το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε προχθές να παγώσει για δεύτερη φορά τις έρευνες για το καλώδιο στην περιοχή. Την πρώτη φορά η κυβέρνηση διέταξε τα πολεμικά μας πλοία να αποχωρήσουν από την περιοχή μόλις είδαν τα τουρκικά, τη δεύτερη φορά δεν χρειάστηκε να πάμε καν. Το βάλαμε στα πόδια στο πρώτο τελεσίγραφο των Τούρκων.
Την ίδια ώρα: Η Εκκλησία της Ελλάδος, μία από τις σταθερές του έθνους, είναι σε παρακμή. Σιωπηρή και αμέτοχη για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Η Εκκλησία της Κύπρου, βυθισμένη στα εσωτερικά της προβλήματα, δέχεται «μπούλινγκ» από τις κυβερνήσεις των Αθηνών και της Λευκωσίας να μη μιλά. Να μην επισημαίνει τα κακώς κείμενα. Το Πατριαρχείο της Αντιοχείας μετά την αποχώρηση των Ρώσων έχει μείνει στο έλεος των τζιχαντιστών. Η ιδρυθείσα από τον Ιουστινιανό Μονή του Σινά τον 6ο αιώνα δέχεται πίεση από το αιγυπτιακό δημόσιο να απαρνηθεί την κυριότητά της επί των ακινήτων της, κάτι που ευτυχώς θα αποτραπεί την ύστατη στιγμή. Και θα διασωθούν έτσι τα κειμήλια της Ορθοδοξίας. Το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο δέχεται τόσο πόλεμο, ώστε δεν κατάφερε να πει μισή λέξη διαμαρτυρίας για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος. Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής δέχεται επίθεση από πρόσωπα που καταλαμβάνουν κομβικές θέσεις στο εθνικό μητροπολιτικό κέντρο στην Αθήνα. Το διακύβευμα; Ποιος κυβερνά την ομογένεια. Η κατάσταση στο Άγιον Όρος μυρίζει μπαρούτι εδώ και καιρό.
Τέλος, η συμμετοχή μας στον πόλεμο της Ουκρανίας και οι προσωπικές επιθέσεις που εξαπολύσαμε σε ηγεσίες φίλων χωρών μάς αποξένωσαν ακόμα περισσότερο από τη ζωτική ενδοχώρα μας.
Γενικώς συμπεριφερόμαστε σαν να έχουμε πάθει αμνησία. Σαν να μη θυμόμαστε ποιοι είμαστε και σαν να έχουμε χάσει τον δρόμο μας. Silver Alert κατάντησε η σύγχρονη Ελλάς. Αναζητείται.
Αντιθέτως, η Τουρκία, που το 2004 υπήγετο στον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το 2025 είναι μία εθνικά ανεξάρτητη χώρα που έχει πλέον λόγο, όπως είπε ο ίδιος ο Ερντογάν, «στις δυτικές εξελίξεις». Από απόψεως γεωπολιτικής είναι σήμερα, μετά την Αμερική, την Κίνα, την Ινδία και τη Ρωσία, πέμπτη δύναμη γεωπολιτικά στον κόσμο. Δυστυχώς για εμάς.
Σε όλους όσοι, λοιπόν, με ρωτούν τακτικά τι έχω και γιατί ασκώ σκληρή κριτική στο πολιτικό σύστημα, της Ν.Δ. περιλαμβανομένης, να τι έχω. Βλέπω τη χώρα μου να μικραίνει και σκάω. Σκάω όχι μόνο γιατί μικραίνει, αλλά γιατί είναι κατώτερη των περιστάσεων και εμείς δεν θέλουμε να παραδεχτούμε το κόντυμά της. Όσοι νομίζουν ότι είναι ο πρωθυπουργός το θέμα μου κάνουν μεγάλο λάθος. Η χώρα είναι.
Το 1969 ο Κύπριος εκδότης Κωστής Χατζηκωστής έβλεπε πού πάει το πράγμα και προειδοποιούσε για την εισβολή. Αλλά ελάχιστοι τον πίστευαν, οι περισσότεροι γελούσαν μαζί του. Κάπως έτσι αισθάνομαι τώρα, και μαζί μου, υποθέτω, χιλιάδες Έλληνες. Πως το έθνος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, σήμερα χάνουμε θάλασσα αλλά γελάμε, και σε λίγα χρόνια θα δακρύζουμε και πάλι. Μακάρι να κάνω λάθος. Μακάρι.
——————————————————
Μετά την κρίση που δημιουργήθηκε όταν η Τουρκία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κάνει έρευνες για υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο Πέλαγος, η ένταση κορυφώθηκε. Η Ελλάδα προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά ταυτόχρονα αναζητήθηκαν διπλωματικές οδοί εκτόνωσης.
Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 1978, πραγματοποιήθηκε μυστική συνάντηση στην πόλη Βέρνη της Ελβετίας μεταξύ των αντιπροσώπων των δύο χωρών.
- Από ελληνικής πλευράς συμμετείχε ο Πρέσβης Δημήτρης Χριστόπουλος
- Από τουρκικής πλευράς ο Πρέσβης Σουλχού Νταϊντάς
Αν και δεν υπεγράφη επίσημη συμφωνία, οι δύο πλευρές συνδιαμορφώνουν και συμφωνούν προφορικά σε ένα “πλαίσιο κατανόησης” με σκοπό την αποφυγή κρίσεων στο Αιγαίο:
- Καμία πλευρά δεν θα προβεί σε ερευνητικές δραστηριότητες σε θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου που τελούν υπό αμφισβήτηση (δηλαδή περιοχές πέραν των χωρικών υδάτων, όπου υπάρχουν διεκδικήσεις ή διαφοροποιήσεις απόψεων).
- Αναστολή μονομερών ενεργειών (δηλαδή, ούτε η Ελλάδα ούτε η Τουρκία θα κάνουν έρευνες σε αμφισβητούμενες περιοχές χωρίς συνεννόηση).
- Διατήρηση διαύλων διαλόγου για ειρηνική διευθέτηση διαφορών.
Από την άτυπη συμφωνία της Βέρνης το 1978 και έπειτα, η Ελλάδα ακολουθεί μια διαχρονικά αμυντική στρατηγική στο Αιγαίο, η οποία έχει εξελιχθεί σε πολιτική αυτοσυγκράτησης που, σε πολλές περιπτώσεις, καταλήγει σε αδρανοποίηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Το «πάγωμα» ερευνών και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ιδίως ανατολικά της Ρόδου, του Καστελλόριζου και νότια της Κρήτης, γίνεται με την επίκληση της αποφυγής έντασης, ενώ στην πραγματικότητα υπονομεύεται η εθνική κυριαρχία και παραχωρείται ντε φάκτο έδαφος διαπραγμάτευσης στην Τουρκία.
Η Τουρκία, επωφελούμενη από αυτή την παθητική στάση, έχει καταφέρει να επιβάλει ένα “casus belli” για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ενώ έχει επανειλημμένα προκαλέσει με παραβιάσεις του FIR Αθηνών, υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά και σεισμικές έρευνες εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Από το 2010 και έπειτα, με την Ελλάδα βυθισμένη στην οικονομική κρίση και υπό καθεστώς μνημονιακής επιτήρησης, οι ελληνικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν ένα δόγμα “μη πρόκλησης”, σχεδόν δουλικής συμπεριφοράς έναντι της Άγκυρας, υπό τον φόβο στρατιωτικής ή διπλωματικής εμπλοκής.
Οι κυβερνήσεις από το 2010 ως σήμερα απέφυγαν συστηματικά την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, δεν κατέθεσαν πλήρως συντεταγμένες για την ελληνική ΑΟΖ, και δεν προέβησαν σε σοβαρή ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Αντιθέτως, συζητούν συνεχώς «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» με μια χώρα που αμφισβητεί ευθέως την εθνική κυριαρχία και τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Συνολικά, η στάση της Ελλάδας παραπέμπει σε δορυφοροποίηση: μια “επαρχία” που ζει υπό τον φόβο και την επιρροή μιας ισχυρότερης δύναμης, αναμένοντας από εταίρους και συμμαχίες να προστατεύσουν όσα η ίδια αρνείται να υπερασπιστεί δυναμικά. Το Αιγαίο έχει πλέον μετατραπεί σε γκρίζο τοπίο — όχι μόνο γεωπολιτικά, αλλά και ψυχολογικά στην εθνική συνείδηση.
